Το savoir faire της πόρτας

Δυο πόρτες δεν έχει μόνο η ζωή, όπως λέει το λαϊκό άσμα. Δυο πόρτες διαθέτουν και οι τράπεζες. Ξέρεις για ποιές πόρτες λέω, αυτές που ανοίγεις τη μία και μπαίνεις (απ'τη ζωή βγαλμένο το άσμα...) και μετά μια φωνή κάπως απότομη - και διόλου αισθησιακΙΑ - σε προστάζει να ανοίξεις και τη δεύτερη πόρτα και να μπεις στην τράπεζα. Απλούστατον!

Δε χρειάζεται να είσαι ο Αϊνστάιν... είναι απλά μια πόρτα!

Στη θεωρία ακούγεται εύκολο, στην πράξη κάπου σκαλώνει το ζήτημα. Καταρχήν φαίνεται πως η πλειοψηφία των πελατών έχει πάρει πολύ στα σοβαρά το "ο χρόνος είναι χρήμα". "Παρακαλώ εισέρχεστε ένας ένας" αναγράφεται στην πόρτα, "Μάγκες, μπουκάρετε όλοι μαζί" διαβάζουν οι βιαστικοί, που γκαρίζουν κιόλας, μέσα στο αυτί σου βεβαίως, "ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑΑΑΑ". Και μπαίνεις, τέλος πάντων, στον χώρο ανάμεσα στις δύο πόρτες. Στον περιορισμένο χώρο ανάμεσα στις δύο πόρτες, για να ακριβολογούμε.  Και ο επόμενος, επειδή όπως είπαμε είναι βιαστικός - αλλά που να καταλάβεις εσύ ο αργόσχολος τι σημαίνει να πρέπει να περιμένεις μερικά  δευτερόλεπτα μέχρι να ανάψει ξανά το πράσινο φωτάκι στην πόρτα, τς τς τς -  μπαίνει και αυτός... Ανάλογα με τις διαστάσεις των δύο "εγκλωβισμένων" η κατάσταση μπορεί να χαρακτηριστεί από απλά άβολη έως ασφυκτική, και εδώ που τα λέμε στενές επαφές με αγνώστους δεν γουστάρουμε κύριέ μου / κυρία μου. Σε τέτοιες περιπτώσεις μία ανάλαφρη και χαριτωμένη αγκωνιά, τύπου "Ωωωωωω, με συγχωρείτε, ήταν τυχαίο" ή μια γερή πατημασιά (κατά λάθος, ένεκα η στριμοκωλίασις) κάνουν θαύματα για να ξεκολλήσει η βδέλλα.

Καμιά φορά, βέβαια, συμβαίνει να είσαι εσύ έξω από την πόρτα και να περιμένεις ( και να περιμένεις, και να περιμένεις...) να μπει κάποιος που, με τη σειρά του αναρωτιέται γιατί η ρημαδοπόρτα δεν ανοίγει! Αναρωτιέται, και συγχρόνως ισιώνει το καπελάκι του και στοιχηματίζω  ότι τα γυαλιά ηλίου που φοράει κρύβουν ένα βλέμμα που ξεχειλίζει από απορία. Για να βγάλει  γυαλιά ηλίου και καπέλα και λοιπά αξεσουάρ, όπως αναγράφεται στην πόρτα - ω ναι, κι αυτό αναγράφεται! - ούτε λόγος...

Φυσικά, η αναμονή μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι το "ωθήσατε" μεταφράζεται σε "τραβήξτε". Λατρεύω, δε, όταν το άτομο που προσπαθεί να ωθήσει (τραβώντας την πόρτα προς το μέρος του βεβαίως βεβαίως) αγανακτισμένο αρχίζει τις δοξολογίες και τα απολυτίκια, ξεκινώντας από τη χαλασμένη πόρτα και καταλήγοντας (πάντα όμως) στην τρόικα και στο μνημόνιο. Μου θυμίζει όταν έλεγα στον Π. "Ρε συ Π., πάλι κόλλησε αυτός  ο υπολογιστής, γκρρρρρμφφ..."   και εκείνος μου απαντούσε "Ντόροθυ, γλυκιά μου Ντόροθυ.... ο υπολογιστής είναι μια χαρά. Εσύ πληκτρολογείς το πάσγουορντ ενώ είναι πατημένο το caps lock!" Ουπς! Ένιγουει, προτείνω το "ωθήσατε" να αντικατασταθεί με  κάτι πιο κατανοητό ( "Ζμπρώξε μανούλα μ' " λόγου χάρη).

Φυσικά η παντελής έλλειψη savoir faire δεν περιορίζεται μόνο στις διπλές πόρτες των τραπεζών. Ειδική μνεία οφείλουμε σε αυτούς που όταν έρχονται αντιμέτωποι  με περιστρεφόμενη πόρτα είτε στριμώχνονται όλοι μαζί και καταφέρνουν, ακόμα και στις τεραστίων διαστάσεων κάποιων καταστημάτων, να δημιουργήσουν κυκλοφοριακή συμφόρηση, είτε -μόλις εξέλθουν από την πόρτα- τη σπρώχνουν με όλη τους τη δύναμη. Τζάμπα κόπος... Αφού το είπαμε βρε κουτά: ο μόνος που μπορεί να βροντήξει περιστρεφόμενη πόρτα είναι ο Τσακ Νόρρις!

Άντε πάλι...

Περιμένω, που λες, στη σειρά για το ταμείο γνωστού καταστήματος κεφτεδακίων επίπλων, περνάει από δίπλα μου ένας νεαρός κύριος και, ξαφνικά, νιώθω λιποθυμικές τάσεις. Αν ζούσα μέσα σε μια ρομαντική κομεντί της Νόρα Έφρον, αυτό θα συνέβαινε γιατί ο κύριος θα ήτο ψηλός, ξανθός και θα διέθετε αδιαμφισβήτητη ομοιότητα με τον Έντουαρντ Νόρτον, αλλά εδώ δεν είναι Χόλλυγουντ και - δυστυχώς- η μοναδική αιτία που ο εν λόγω κύριος μου έκοψε την ανάσα, στην κυριολεξία, ήταν γιατί μάλλον η σχέση  του με νερό και σαπούνι περνάει, εδώ και καιρό, σοβαρή κρίση. Αυτός ήταν ο εκλεκτός της φετινής χρονιάς, διότι κάθε χρόνο υπάρχει ένας βρωμιάρης που με κάνει να συνειδητοποιήσω - με κάπως απότομο τρόπο - πως το καλοκαίρι έφτασε ( παλαιότερα, τον ίδιο ρόλο είχαν αναλάβει, πιο κομψά αλλά με τεράστια επιτυχία, οι επαναλήψεις του "Ρετιρέ", αλλά τώρα δεν έχει, κλαψ).  Φωνάζω κάθε χρόνο η δόλια η Dorothy, πλυθείτε! Πλυθείτε γιατί χανόμαστε! Και δεν μιλάω για καλλωπισμούς και φρουφρού και αρώματα, οκ, το έχω το βίτσιο αλλά μόνο για τον εαυτό μου. Δηλαδή, εντάξει, αν μυρίζεις ωραία σου δίνω έξτρα πόιντς, αλλά γενικότερα δε νομίζω ότι είναι καμιά φοβερή απαίτηση να έχει ο άλλος καλές σχέσεις με νερό και σαπούνι. Και απορώ, δεν το καταλαβαίνουν; Στον εαυτό τους δε βρωμάνε; 'Ενας δικός τους άνθρωπος δε βρίσκεται να τους ψεκάσει με ρεξόνα πει, διακριτικά, "φιλαράκι, βρωμάς"; Ή μήπως θα έπρεπε, με κάποιο μαγικό τρικ, κάθε φορά που κοιτάζονται στο καθρέφτη να βλέπουν το παρακάτω σκίτσο;

Το "πριν"

Δεν ξέρω ρε παιδί μου, μπορεί να είμαι εγώ η παράξενη της υπόθεσης, αλλά μου φαίνεται αδιανόητο, στη σημερινή εποχή ( που δεν περιμένουμε δα να βρέξει για να μαζέψουμε νερό στη στέρνα...) να προκαλεί κανείς λιποθυμίες, για όλους τους λάθος λόγους. Και είναι μεγάλο βάσανο να είσαι υποχρεωμένος/η να συνεργάζεσαι με βρωμιαρούληδες, ιδιαιτέρως τους καλοκαιρινούς μήνες. Θυμάμαι ακόμα μια παλιά συνάδελφο, τη Μ. Έχει περάσει σχεδόν μια δεκαετία από τότε που δουλεύαμε μαζί και, αν με ρωτήσεις τις εντυπώσεις μου από αυτή θα σου πω καλή κοπέλα, φοβερή στη δουλειά της, αλλά ... μη την πετύχεις Αύγουστο, δίπλα σου στο μετρό. (Επίσης, η ίδια κοπελιά, κάθε φορά που συζητούσαμε με τις υπόλοιπες συναδέλφους για γκόμενους και τα τοιαύτα, σταυροκοπιόταν ασύστολα, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που απαιτεί μια ολόδική του, ξεχωριστή ανάρτηση). Και, πιο πρόσφατος, ο Γ. , ο οποίος ήταν πάρα πολύ ωραίος, αλλά βρωμιαρούλης, και σα να μην έφτανε αυτό, παράγγελνε κάθε τρεις και λίγο πιτόγυρα με μπόλικο τζατζίκι (κίνηση την οποία, γενικά, επικροτώ, αλλά όταν στις καλές σου δεν μυρίζεις ροδοπέταλα και βρίσκεσαι σε κλειστό χώρο, καλό είναι να αποφεύγεις τις έξτρα οσμές που σε μετατρέπουν από απλώς βρομύλο σε too much of a σίχαμα). Και ερωτώ, αφού είσαι ωραίος και καλός, φίλε άπλυτε, γιατί  αφήνεις την απλυσιά να σου χαλάει το ίματζ;

Το "ενδιάμεσα"

Κάθε χρόνο ελπίζω ότι θα έχουν αλλάξει οι συνήθειες των απλύτων, αλλά φευ... Το μόνο που μένει, είναι να αρχίσω να μονολογώ (δυνατά!) "Βρώμα, βρώμα, πω πω βρώμα!", σαν το διακοσμητικό κήπου που πρωταγωνιστεί σε μια διαφήμιση. Υπάρχει, βέβαια, και η λύση με τα αρωματικά δεντράκια. Ή  το μανταλάκι στη μύτη, σαν αυτό που έχουν οι αθλήτριες της συγχρονισμένης κολύμβησης...

Το "μετά"!

Πλυθείτε γιατί χανόμαστε - the sequel!

Πάμε άλλη μια φορά: Έχει αποδειχθεί επιστημονικώς ότι το πλύσιμο βλάπτει σοβαρά την υγεία; Αν ναι, ας μου το πει κάποιος επιτέλους, να σταματήσω τα ντους και τα παρφουμαρίσματα! Αλλά θέλω μελέτες, έρευνες, στοιχεία, επιστημονικά πράγματα όχι αερολογίες! Το παραδέχομαι, έχω κόλλημα με τις όμορφες μυρωδιές , τρελαίνομαι για φρου-φρού και αρώματα και υποστηρίζω - σχεδόν με όσο πάθος υποστήριζε ο Γαλιλαίος ότι η γη γυρίζει- πως όταν λέμε "η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά" δεν εννοούμε ότι η άλλη μισή αρχοντιά κρύβεται στην απλυσιά και στη βρωμιά. Όμως, όσο υπερβολική κι αν είμαι, ένα δίκιο το έχω όταν αναρωτιέμαι αν για κάποιους η τελευταία φορά που ήρθαν σε επαφή με νερό ήταν στα βαφτίσια τους, n'est-ce pas; Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μαζί με τα κεράσια τα πεπόνια και τα μούσμουλα, κάνουν την εμφάνισή τους και κάποια άλλα καλοκαιρινά φρούτα, πολύ αρωματικά (not). Λίγο τα κοντομάνικα (οσονούπω και τα αμάνικα), λίγο τα πιπ τόου-σανδάλια-γουοτέβερ που προστάζει το καλοκαιρινό dress code, είναι αρκετά εύκολο, μπαίνοντας πχ στο μετρό, να καταλάβεις πολλά για τις συνήθειες προσωπικής υγιεινής του διπλανού σου. Περισσότερα από όσα θα ήθελες ποτέ να μάθεις. Όταν ο άλλος δεν το 'χει το θέμα με την καθαριότητα λίγα πράγματα μπορείς να κάνεις, για την ακρίβεια μόνο δύο: υπομονή και να κρατήσεις την αναπνοή σου λες και ετοιμάζεσαι για μακροβούτι, μέχρι να βρεθείς σε απόσταση ασφαλείας από τον εκάστοτε βρωμύλο. Κι ενώ πιστεύω ότι γενικά το να κυκλοφορείς αναδύοντας διόλου ευχάριστες οσμές είναι μεγάλο faux pas, δύο είναι οι υποκατηγορίες βρωμιαρούληδων που με κάνουν έξαλλη και σε λίγο θα τυπώσω αυτοκόλλητα "είμαι μπίχλας και δεν πλένομαι" (με σήμα τον ασβό) για να τους τα κολλάω στο πέτο.

υποκατηγορία α

Αυτοί που, κρίνοντας από την εμφάνισή τους, μπορείς να υποθέσεις πως έχουν αφιερώσει χρόνο γι' αυτή. Τι να το κάνεις, όμως, το τρέντι ντύσιμο νεαρέ μου, τελευταία λέξη της μοδός, και το στάιλινγκ στο μαλλί, όταν βρωμάς; Κι εσύ κοπελιά, που ξόδεψες τουλάχιστον μισή ώρα για να απλώσεις στο πρόσωπό σου τα υλικά για το σοβάντισμα μιας μεζονέτας, δεν βρήκες πέντε λεπτά ακόμα για ένα ντους; Για να το πω πιο ποιητικά, όταν σενιάρεσαι χωρίς να έχει προηγηθεί γενική προσωπική καθαριότητα είναι σαν να είσαι καλλιτέχνης και να ζωγραφίζεις σε βρώμικο καμβά, για να το το πω πιο λαϊκά, θα έκανες ποτέ κυρά μου παρκέ σε βρώμικο πάτωμα; Ε;

υποκατηγορία βου

Αυτοί που εμ δεν πλένονται, εμ ψεκάζονται με δέκα τόνους άρωμα. Με μία λέξη: λιποθυμία! Το να είσαι δίπλα σε άτομο αυτής της κατηγορίας είναι μια εμπειρία που όμοιά της δεν υπάρχει. Πως είναι όταν πίνεις συμπλήρωμα σιδήρου (μπλιάχ) και για κλάσματα του δευτερολέπτου λες "μμμμμ, γεύση καραμέλα!" και μετά καταλαβαίνεις την πραγματική, γλοιώδη γεύση (μπλιάχ εις τη νιοστή) και είναι τόσο χάλια ο συνδυασμός που στο τέλος αναρωτιέσαι γιατί δεν άφηναν μόνο τη χάλια γεύση; Έτσι και με τους παρφουμαρισμένους ασβούς, μυρίζεις στην αρχή το άρωμα και μετά σε πιάνει η μπόχα και ο συνδυασμός είναι για τις ευαίσθητες μυτούλες ό,τι ο κρυπτονίτης για τον Σούπερμαν. Αίσχος κύριοι (και κυρίες)!

Με τόσα που έχω δει μυρίσει τις τελευταίες μέρες, δεν τρέφω αυταπάτες βέβαια πως θα αλλάξει η κατάσταση. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια λέμε και μόλις ανεβαίνει λίγο η θερμοκρασία βγαίνουν τσάρκα οι βρωμιαρούληδες, σαν σαλιγκάρια μετά από βροχή .
Κι όσο σκέφτομαι ότι ακόμα δεν έχει μπει για τα καλά το καλοκαίρι... Αααααχ!

Μετά το shopping χρειάζομαι therapy

Αν πιστεύω ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο; Όχι δεν το πιστεύω. Ας πούμε το καλοκαίρι, σ' ένα κατάστημα παπουτσιών, μια κυρία(;) ήταν τόσο αγενής που απόρησα πως η κοπέλα που την εξυπηρετούσε δεν της έψαλλε κανένα απολυτίκιο. Σιγά μανδάμ, σαγιονάρα πλαστική πλαστικιά φλιπ φλοπ διαλέγεις, ούτε καν δερμάτινη, για να δικαιολογήσουμε ένα 10% ας πούμε από τους καρδινάλλιους που φιλοξενείς στο υφάκι σου. Υπάρχουν, όμως, και οι πελάτες που δεν ταλαιπωρούν τους υπαλλήλους, που τους μιλάνε στον πληθυντικό (για να εισπράξουν, 9 φορές στις 10, το αγενέστατο "κοπελιά") και γενικά βγαίνουν για ψώνια επειδή χρειάζονται κάτι και όχι με απώτερο σκοπό να βγάλουν τα απωθημένα τους για τον βλάκα διευθυντή, τον άπιστο γκόμενο, τον χαμηλό μισθό και την πεθερά από την κόλαση και σε αυτή ακριβώς την κατηγορία, των ευγενικών πελατισσών, προσπαθώ να ανήκω. Όταν λοιπόν, καλέ μου άνθρωπε, κάποιος δεν σε εκνευρίζει και δεν σε ταλαιπωρεί, για ποιό λόγο να βγάζεις εσύ πάνω του τα δικά σου νεύρα, τα δικά σου απωθημένα και το δικό σου ψώνιο στο κάτω κάτω της γραφής; Ειλικρινά, το χειρότερο υφάκι δεν το έχω συναντήσει σε μάνατζερς και εξέκιουτιβς κλπ κλπ, αλλά σε πωλήτριες επώνυμων καταστημάτων και επώνυμων καλλυντικών. Ούτε ιδιοκτήτριες της επιχείρησης να ήταν! Εννοείται ότι υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις, εννοείται ότι αυτές προτιμώ όταν χρειάζομαι κάτι. Ειδικά για τα σταντς επώνυμων καλλυντικών, παρατηρώ και κάτι άλλο μεγαλώνοντας: τον ρατσισμό της ηλικίας ή καλύτερα τον ρατσισμό της μικρής ηλικίας. Για κάποιο λόγο φαίνεται να επικρατεί η άποψη ότι καλή εξυπηρέτηση αρμόζει μόνο σε μεγάλες ηλικίες, προφανώς γιατί όταν κάτι είναι ελαφρώς τσιμπημένο στην τιμή του, μια μεγαλύτερη γυναίκα θα έχει την οικονομική άνεση να το αγοράσει. Αντιθέτως, οι πιτσιρίκες αντιμετωπίζονται σαν πιράνχας έτοιμα να κατασπαράξουν τα πολύτιμα τέστερς και τα δειγματάκια του πάγκου. Newsflash! Ένα κοριτσάκι 20 χρονών, που δεν έχει υποχρεώσεις και μαζεύει το χαρτζιλίκι του μπαμπά ή δουλεύει part time παράλληλα με τις σπουδές της, πιο εύκολα θα κάνει κατάθεση για τα ακριβά πραγματάκια που διαβάζει στα περιοδικά ότι χρησιμοποιούν οι διάφορες σελέμπριτις, παρά μια μεγαλύτερη σε ηλικία (και σε μισθό) που εκτός από αδυναμία σε φρουφρου και αρώματα έχει κι άλλες χίλιες δυο υποχρεώσεις. Και αφού αναφέρθηκα σε καταστήματα καλλυντικών, ας μου εξηγησει κάποιος τι παίζει με αυτά τα αυτοκόλλητα που (υποτίθεται ότι) απομαγνητίζονται στο ταμείο και μετά πας να βγεις από το κατάστημα και αρχίζει να χτυπάει ο συναγερμός πίου-πίου-πίου!;! Μου έχει συμβεί αρκετές φορές και το χειρότερο δεν είναι ότι έρχεται η security και σε συνοδεύει μέχρι το ταμείο για να τα απομαγνητίσει, αλλά ότι οι κοπελιές από τα σταντς (ενώ γνωρίζουν βεβαίως τι συμβαίνει) παίρνουν ύφος και κουνάνε το κεφάλι με νόημα η μια στην άλλη, ότι και καλά τον πιάσαμε τον εγκληματία αδελφές μου. Η όλη φάση μου θυμίζει τη σκηνή από το "Νόμο 4000", που περιφέρουν στις γειτονιές τον τεντυμπόι που γιαούρτωσε τον καθηγητή. Οταν τελειώσει όλο αυτό δεν έχει συγγνώμη βεβαίως, αλλά ένα ξερό "είστε εντάξει τώρα". Θυμάμαι όταν συνέβη σε μια γιαγιά σ' ένα κατάστημα στον Πειραιά και η αγανακτισμένη κυριούλα τους "στόλισε" όλους όπως δεν φαντάζεσαι (και όπως τους άξιζε, κατά την ταπεινή μου άποψη)! Νέο επεισόδιο στο σίριαλ με τα αντικλεπτικά γυρίστηκε προχθές, σε υποκατάστημα μεγάλης αλυσίδας ρούχων: είχα μια δωροκάρτα από την περασμένη Πρωτοχρονιά(!) και τελικά βρήκα αυτό που ήθελα. Παίρνω ενθουσιασμένη το παλτουδάκι μου και πηγαίνω στο ταμείο, το "χτυπάει" η ταμίας και ξαφνικά το πρόσωπό της παγώνει. Σταματάει κάθε κίνηση και αναρωτιέμαι αν συμβαίνει κάτι σοβαρό, αν υπάρχει κάποιο θέμα με την κάρτα... "Φώναξε την Αφροξυλάνθη" λέει στη συνάδελφό της! "Ωχ αμάν, τι έγινε τώρα, πάνω που αποφάσισα να εξαργυρώσω το δώρο μου κλαψ κλαψ σνιφ..." σκέφτομαι εγώ. Κι όταν, επιτέλους, έρχεται η Αφροξυλάνθη στο ταμείο πιάνουν ψιλή κουβέντα με την κοπέλα που κρατάει το παλτό για... το πότε θα πάρει ρεπό! Δεν υπήρχε άλλη, καταλληλότερη στιγμή να το λύσουν το ζήτημα, έπρεπε να γίνει η συζήτηση με δέκα άτομα να περιμένουν στην ουρά! Γυρίζω σπίτι και διαπιστώνω ότι η ταμίας, πάνω στην αγωνία της για το πότε θα πάρει το ρεπό της, μου έχει αφήσει ενθύμιο πάνω στο παλτό το αντικλεπτικό! Ευτυχώς στο σπίτι διαθέτουμε αρκετά κατσαβίδια και πένσες κλπ και με πολύ κόπο καταφέραμε να το αφαιρέσουμε. Σε αντίθετη περίπτωση, θα έπρεπε να ξαναπάω στο κατάστημα (που είναι αρκετά εως πολύ μακριά από το σπίτι μου) για να διορθώσουν μια απροσεξία για την οποία στην τελική δεν είχα καμμία ευθύνη. Θυμάμαι ακόμα έναν κύριο που επέμενε ότι η πιστωτική έχει πρόβλημα (τελικά απεδείχθη ότι δεν γνώριζε πως λειτουργεί το μηχανηματάκι που περνάνε τις κάρτες), μια κυρία που όταν τη ρώτησα τιμή για κάτι που είχε στη βιτρίνα άρχισε να μου λέει από τι υλικό ήταν φτιαγμένο το αντικείμενο και από ποιά χώρα ήταν και τελικά χρειάστηκε να τη ρωτήσω περίπου δεκαπέντε φορές για να πάρω την απάντηση που ήθελα (tip: όταν ρωτάς τιμή και αρχίζουν να σου λένε άλλα 'ντ' άλλων, τότε ακόμα και οι πωλητές το θεωρούν πανάκριβο), ρούχα ένα νούμερο μικρότερα ή μεγαλύτερα που -σύμφωνα με τη γνώμη της πωλήτριας- μου πήγαιναν τέλεια ( μετάφραση: δεν είχαν στο μέγεθός μου, αλλά γιατί να μην πουλήσουμε κάτι;) και βεβαίως μια κυρία που έβαλε την πελάτισσα να αδειάσει την τσάντα της μήπως βρει ψιλά, και την ώρα που η ταλαίπωρη έψαχνε να βρει 2 ευρώ, γιατί η ιδιοκτήτρια δεν ήθελε να χαλάσει πεντάευρω, την κακολογούσε κιόλας (την πελάτισσα) ψιθυριστά στους υπόλοιπους πελάτες! Αυτό με τα ψιλά είναι το τελευταίο trend: κανένας πια δεν έχει να χαλάσει χαρτονομίσματα! Σαφώς και θεωρώ ηλίθιο να πληρώσεις με 100ευρω για μια τσίχλα πχ, αλλά συμβαίνει καμμιά φορά να μη διαθέτει ο πελάτης ψιλά αυτή τη στιγμή, πως να το κάνουμε! Όπως ο πελάτης πρέπει να σέβεται τον πωλητή, έτσι και ο πωλητής πρέπει να σέβεται τον πελάτη και, όχι, σεβασμός δεν είναι να τον βρίζεις πίσω από την πλάτη του ή να κάνεις λες και σου πρότεινε να του δώσεις το εμπόρευμά σου τσάμπα! Ούτε να ζητάς επίμονα 20 λεπτά τη στιγμή που έχεις να δώσεις ρέστα και περιμένουν να πληρώσουν άλλα 10 άτομα. Αυτό ισχύει για όλες τις περιπτώσεις shopping, ακόμα και στα περίπτερα. Παίρνω κάτι τις προάλλες από ένα περίπτερο και πάω να πληρώσω με χαρτονόμισμα. Ο περιπτεράς αρχίζει να τσιρίζει λες και του ζήτησα να μου δώσει το ένα του νεφρό. Δεν θέλει χαρτονόμισμα, θέλει ψιλά. Πρώτη μου σκέψη βεβαίως ήταν να φύγω, αφενός γιατί ο τύπος είναι αγενέστατο γαϊδούρι και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου φωνάζει έτσι, αφετέρου δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι τόσο δύσκολο να δώσεις ρέστα από 20ευρω όταν ο λογαριασμός είναι ,παρά κάτι λεπτά, 5 γιούρο ολοστρόγγυλα. Δεύτερη σκέψη, επειδή όταν κάποιος με νευριάζει γίνομαι πιο κωλόπαιδο κι από τον Κυριάκο της Κούλας (βλ. "Βασικά καλησπέρα σας"), ψιλά θέλεις... θα τα έχεις! Χαμογελάω γλυκά στον κύριο που τσιρίζει και αρχίζω να ψάχνω στο πορτοφόλι και στην τσάντα μου. Του έδωσα ολόκληρο το ποσό σε πενηντάλεπτα, δεκάλεπτα, εικοσάλεπτα, δίλεπτα και πεντάλεπτα, τα οποία μέτρησα με την άνεσή μου, όσο πιο αργά μπορούσα. Σε αυτό το πλαστικό πιατάκι που είχε μπροστά του σχηματίστηκε ένα μικρό βουνό απο κέρματα, ενώ πίσω μου είχε αρχίσει να σχηματίζεται ουρά. "Εντάξει" μου λέει ο αγενής, που κρατιέται με το ζόρι να μην με βουτήξει από το μαλλί. Οχι εντάξει καλέ μου κύριε, να τα μετρήσεις κιόλας! Μπορεί να έκανα κανένα λάθος! Οπως έλεγαν και στα παλιά αστυνομικά μυθιστορήματα "αν το βλέμμα (του περιπτερά) μπορούσε να σκοτώσει, η Ντόροθυ θα είχε σωριαστεί στο έδαφος". Δεν καταλαβαίνω γιατί... Τα ψιλά που μου ζήτησε του έδωσα!

Πάρε με στο τηλέφωνο...

... μόνο μη μου πεις βλακείες. Σπουδαία εφεύρεση το τηλέφωνο και χρήσιμη, δε λέω, να 'ναι καλά ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ. Και άκρως ενοχλητική, όταν στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται άτομο που δεν επικοινωνεί (όχι μόνο τηλεφωνικώς, γενικά). Δε βρίσκω άλλη εξήγηση για το γεγονός ότι η πλειοψηφία αυτών που παίρνουν λάθος αντί να πουν "σόρρυ, έκανα λάθος" και να το κλείσουν, επιμένουν ότι έχουν τον σωστό αριθμό και εσύ είσαι ο Θανάσης ή ο Θρασύβουλας ή όποιος είναι αυτός που ζητάνε τέλοσπάντων. Μα είμαι γυναίκα μαντάμ (και η φωνή μου δεν αφήνει αμφιβολία περι τούτου)! Ε,τότε ποιά είσαι και γιατί μου κρύβεις τον Θρασύβουλα? Επίσης, θεωρώ εντελώς ηλίθιο να παίρνει κάποιος τηλέφωνο και αντί να πει τι και ποιόν θέλει, να ρωτάει τι είναι εκεί. Άλλες περιπτώσεις κατά τις οποίες το χρήσιμο τηλέφωνο γίνεται ενοχλητικό(τατο):

Περίπτωση α ("Να σας κάνω μια ενημέρωση...")

Μπορεί να είναι εκπρόσωπος κέντρου αδυνατίσματος, που ενημερώνει ότι επιλέχθηκε ο αριθμός σου τυχαία και σου προσφέρει δωρεάν λιπομέτρηση και προγράμματα κατά της κυτταρίτιδας. "Δεν ενδιαφέρομαι, ευχαριστώ", μην το κλείσουμε στα μούτρα και μας πούνε και γαϊδούρια! "Έχουμε και προγράμματα για το πρόσωπο, για να εξαφανίσουμε τις ρυτίδες" η απάντηση. Μπορεί να είναι από εταιρεία σταθερής ή κινητής τηλεφωνίας ή και τα δύο μαζί. Διασκεδάζω πάρα πολύ όταν παίρνουν από την εταιρεία στην οποία είμαι πελάτισσα και με ενημερώνουν ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μπορώ να απαλλαγώ από το πάγιο του ΟΤΕ. "Ξέρετε, είμαι ήδη συνδρομήτρια στην εταιρεία σας..." Ακολουθεί αμήχανη σιωπή και αμέσως μετά "Μα βέβαια! Πήρα απλά να ρωτήσω αν είστε ευχαριστημένη!".( Τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον δεν θα έπρεπε να διασκεδάζω, αλλά να ανησυχώ... ) Προ κρίσης έπαιρναν και από τράπεζες και μοίραζαν με το κιλό πιστωτικές και δάνεια. Κανένας σεβασμός σε ωράρια (γιατί μπορεί πρωί πρωί με την αυγούλα κάποιος να θέλει να κλείσει πρόγραμμα λασποθεραπείας, τι πιο λογικό?), κανένας σεβασμός στο "Οχι, ευχαριστώ". Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αν το κλείσω στο τρίτο -χωρίς ανταπόκριση- "όχι, ευχαριστώ" δεν είμαι εγώ η αγενής της υπόθεσης.

Περίπτωση βου (τα ηχογραφημένα)

Ντριν το τηλέφωνο, "Παρακαλώ" λες, "Γεια σας!" λέει με ενθουσιασμό η άγνωστη φωνή. Παύση. "Γεια σας" λες κι εσύ. "Θα θέλαμε τη συμμετοχή σας στην έρευνα μπλα μπλα μπλα...". Δύο θέματα έχω με αυτό: αφενός αν θέλεις φιλαράκο τη συμμετοχή μου στην έρευνά σου, να πάρεις αυτοπροσώπως, αφετέρου κάθε φορά αισθάνομαι ηλίθια που έχω πει "γεια σας" στον τηλεφωνητή. (Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα ηχογραφημένα μηνύματα που ενημερώνουν για τις προσφορές πολυκαταστημάτων)

Περίπτωση γου ( οι υποψήφιοι)

Δε φτάνει που γεμίζουν τον τόπο με ιλουστρασιόν φυλλάδια με τις φάτσες τους και τα φοβερά έργα που ΘΑ κάνουν, αρκεί βεβαίως να τους ψηφίσεις. Δε φτάνει που γυρίζουν στις λαϊκές αγορές και συστήνονται ακόμα και στα κολοκυθάκια (ποντάρουν στην ακρίβεια, σου λέει ο υποψήφιος : σιγά μη χαραμίσει ο άλλος τη ντομάτα για να την πετάξει σε μένα, χα!). Δε φτάνει που κάνουν τουρ στις γειτονιές τάχα μου για να ακούσουν τα προβλήματα του λαού και κουνάνε το κεφάλι πάνω κάτω δήθεν με συμπόνια και λένε ότι αυτοί όλα θα τα φτιάξουν όταν βγουν (τις προάλλες πέτυχα σε μια διασταύρωση έναν υποψήφιο δήμαρχο που μοίραζε προεκλογικά φυλλάδια στα διερχόμενα αυτοκίνητα, πάλι καλά που δεν είχε κανέναν κουβά να τους πλένει και τα τζάμια). Δε φτάνουν όλα αυτά, πρέπει να μας τα λένε και από το τηλέφωνο. Γενικά κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές αισθάνομαι ιδιαίτερα δημοφιλής, καθώς μου τηλεφωνούν πολλοί και διάφοροι και με φωνή που στάζει μέλι με ενημερώνουν ότι ο κύριος ... , που δεν τον ξέρω αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία, θα βγάλει λόγο την επόμενη βδομάδα και θα χαρεί πάρα πολύ αν πάω να τον ακούσω. Το ωραίο είναι ότι μου τηλεφωνούν και από τους γύρω δήμους (υποθέτω γιατί μπορεί να ακούσω όλα τα φοβερά που ΘΑ κάνουν όταν βγουν δήμαρχοι/σύμβουλοι κλπ κλπ και από τον ενθουσιασμό μου να ζητήσω επιτόπου μεταδημότευση).

Για το τέλος άφησα ΤΗΝ περίπτωση, μάι πέρσοναλ φέιβοριτ που λένε. Αρκετά χρόνια πριν, έδινα μάθημα στη σχολή και είχα κλείσει το κινητό. Μόλις βγαίνω από το αμφιθέατρο το ανοίγω και βρίσκω ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή: μια κυρία ζητούσε από μια γιατρό να της κλείσει ραντεβού για τον άντρα της, γιατί μπλα μπλα μπλα και να επικοινωνήσει μαζί της στο τηλέφωνό της... Παίρνω κι εγώ την κυρία και της εξηγώ ότι έκανε λάθος και δεν άφησε μήνυμα στη γιατρό. Η κυρία επιμένει ότι δεν έκανε λάθος και με αποκαλεί "γιατρέ"! Της ξαναεξηγώ ότι δεν είμαι γιατρός, αλλά φοιτήτρια, και απλά ήθελα να την ενημερώσω ότι έκανε λάθος στο τηλέφωνο. Τίποτα αυτή, γιατρέ και γιατρέ να μου λέει και στο τέλος με έβρισε κιόλας γιατί, λέει, δεν ήθελα να της κλείσω ραντεβού και μου το έκλεισε. Εδώ που τα λέμε τι επικοινωνι- ολόγος, τι ουρ- ολόγος! Σιγά τη διαφορά. Τον λήγοντα τον έπιασε...

Διχασμένες προσωπικότητες

Σε μια συνάντηση επαγγελματικού χαρακτήρα βρέθηκα face to face με ένα κακέκτυπο της Κάθριν Πάρκερ, της super bitch διευθύντριας στο "εργαζόμενο κορίτσι". Αυστηρό ντύσιμο και ξινισμένο ύφος μερικών χιλιάδων καρδιναλίων και, φυσικά, συμπεριφορά ανάλογη με το περιτύλιγμα. Είναι πολύ διαδεδομένο αυτό το υφάκι της ψευτομπίτς, μπορεί να σε ψαρώσει και λίγο αν δεν είσαι υποψιασμένος/η, κι επίσης είναι ένας από τους λόγους που θεωρώ πως σε οτιδήποτε αφορά επαγγελματικά ζητήματα οι άντρες είναι πολύ καλύτεροι άνθρωποι από εμάς τις γυναίκες. Τέλοσπάντων, καθένας όπως τη βρίσκει. Η εν λόγω δεσποσύνη, λοιπόν, όση ώρα είχα τη χαρά (not!) να απολαμβάνω τη συντροφιά της, έκανε - ή μάλλον είπε- ό,τι μπορούσε για να μου δείξει πόσο σοβαρή, καλλιεργημένη, ανωτάτου επιπέδου ,σούπερ ουάου και εγώδιαβάζωμόνοκούντερακαιφαϊνάνσιαλτάιμς είναι. Εγώ γενικά έχω ένα θέμα με αυτούς που διαλαλούν την καλλιέργεια και το επίπεδό τους κλπ κλπ. Η καλλιέργεια φαίνεται από τη συμπεριφορά, και περισσότερο από τις φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες της κι εδώ η αλήθεια είναι ότι κάτι δεν μου καθόταν καλά. Τελείωσε η συνάντηση, χωρισαν οι δρόμοι μας και όλα οκ.

Περνάει λίγος καιρός και βρίσκομαι στην αίθουσα αναμονής ενός ντόκτορ. Μέχρι να έρθει η σειρά μου πιάνω να ξεφυλλίσω ένα περιοδικό. Είναι από αυτά που η θεματολογία τους περιορίζεται σε άρθρα τύπου "πως να αντιδράσεις αμα σου την πεσει ο κολλητός της τρίτης ξαδέρφης σου ενώ εσύ γουστάρεις τον μπατζανάκη της κουμπάρας σου" και "800 νέοι τρόποι για να κρεμαστείτε από τον πολυέλαιο" (σ.σ: το άρθρο δεν απευθύνεται σε wannabe αυτόχειρες). Σ' ένα άρθρο το μάτι μου πέφτει στο όνομα της υπογράφουσας και για τα επόμενα δέκα λεπτά προσπαθώ να πνίξω το νευρικό γέλιο που με πιάνει. Ω ναι! Είναι η αυστηρή και σοβαρή και ανωτάτου επιπέδου. Κάποιος μου πρότεινε να της τηλεφωνήσω και να την κράξω, κάποιος άλλος να της πάω το άρθρο και να ζητήσω αυτόγραφο. Δε σκοπεύω να κάνω τίποτα από τα δύο. Πιστεύω ότι πολύ καλά κάνει , κι εγώ θα γούσταρα τρελά να γράφω σάχλες ΚΑΙ να πληρώνομαι γι'αυτό. Άλλωστε κυκλοφορούν πολλές διχασμένες προσωπικότητες εκεί έξω, των οποίων τα λεγόμενα δε συμβαδίζουν με τις πράξεις τους. Το μόνο που θα της πρότεινα , έτσι φιλικά, είναι όταν διαφημίζει το υψηλό επίπεδο να διευκρινίζει ότι διαθέτει και ασανσέρ: ρετιρέ - υπόγειο σε χρόνο dt.

PS: Αγιε Βασίλη, φέτος εκτός από παγκόσμια ειρήνη και τους εναπομείναντες Pink Floyd στην Ελλάδα, θέλω να μου φέρεις κι ένα μαγικό ραβδάκι, σαν αυτό της φωτό, που η super δύναμη του θα είναι να μεταμορφώνει τους δήθεν σε γουρουνάκια. Στο λέω νωρίς για να προλάβεις να το βρεις. Merci!

__________________________________

Ευχαριστώ πολύ την μπλογκοφιλενάδα Marianna, για τα όμορφα δωράκια που μου χάρισε!

Καλό υπόλοιπο Σου-Κου!

Κάποιος να πληρώσει τη νύφη (και τα βαπτιστικά)...

Από μικρή έχω μια απέχθεια προς τις λίστες γάμου. Μου φαίνεται εξαιρετικά μεγάλη γαϊδουριά να προσκαλείς κάποιον στο γάμο σου και συγχρόνως να του υποδεικνύεις που πρέπει να κάνει κατάθεση χρημάτων για το δώρο. Μπορεί να με σημάδεψε στις αρχές των 90s εκείνη η σκηνή από το "Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία", όπου ο φουκαράς ο Χιου Γκραντ ρωτάει τον υπάλληλο του υπερχλιδάτου καταστήματος τι μπορεί να αγοράσει με το μπάτζετ του από τη λίστα γάμου κι εκείνος του απαντά "5-6 πλαστικές σακούλες με τη φίρμα μας" ή κάτι παρόμοιο τέλοσπάντων. Ίσως να φταίει και η επιλογή των καταστημάτων: ακόμα κι αν αναγνωρίζω ότι η λίστα είναι μια ευκολία για τους καλεσμένους ,γιατί δε χρειάζεται να αφιερώσουν πολύ χρόνο στο ψάξιμο (και αποφεύγονται τα σκηνικά με 15 ατμοσίδερα, βλέπε σχετικό επεισόδιο "Ρετιρέ"), πάλι κάτι δεν μου κάθεται καλά όταν βλέπω λίστα σε κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών (γιατί μια τηλεόραση led θα ταίριαζε στο σαλόνι...), κατάστημα επίπλων (δηλαδή αν δεν πληρώσουν οι καλεσμένοι το ζεύγος θα κοιμάται στο πάτωμα?), ταξιδιωτικό γραφείο (???), αντιπροσωπεία αυτοκινήτων (??? εις τη νιοστή) και φυσικά το τελευταίο trend, τραπεζικό λογαριασμό. Υποτίθεται ότι προσκαλείς αυτούς που θέλεις δίπλα σου για να μοιραστούν μαζί σου μια χαρούμενη στιγμή, τόσο μεγάλη σημασία έχει το τι θα σου φέρουν και πόσα θα ξοδέψουν?



Για να εξηγούμαι, θεωρώ εξίσου μεγάλη γαϊδουριά να πας σε γάμο με άδεια χέρια, καθένας όμως είναι ελεύθερος να επιλέξει τι θα προσφέρει, ανάλογα πάντα με το μπάτζετ που διαθέτει και τη σχέση που τον συνδέει με το ευτυχές ζεύγος. Το ίδιο ισχύει και σε άλλα χαρμόσυνα γεγονότα, όπως οι βαπτισεις... Κι ενώ η λίστα γάμου, ασχέτως αν τη συμπαθώ ή όχι, είναι κάτι εξαιρετικά συνηθισμένο, πρόσφατα έμαθα ότι υπάρχει και "λίστα βάπτισης". Όπου λίστα βάλε τραπεζικό λογαριασμό, τυπωμένο φαρδιά-πλατιά στο προσκλητήριο. "Αν είναι δυνατόν!", αναφώνησε το συγγενικό μου πρόσωπο που έλαβε την πρόσκληση και πριν προλάβω να πετάξω καμμιά εξυπνάδα για το πόσο έχουν ακριβύνει οι μπεμπελάκ και οι πάνες-βρακάκια, πληροφορήθηκα ότι η μητέρα του παιδιού μαζί με τα προσκλητήρια είχε μοιράσει και οδηγίες στους καλεσμένους για τα ποσά που θα ήταν αποδεκτά. Βλέπεις, μετά το μυστήριο θα ακολουθούσε δεξίωση (μη χε..) και η κυρία μαμά έκρινε ότι οι καλεσμένοι, για να είναι εντάξει, θα έπρεπε να καλύψουν και το ποσό που αναλογούσε στο φαγητό τους. Προκύπτει, λοιπόν, ο παρακάτω τύπος:

(ποσό δώρου) + (τιμή φαγητού/καλεσμένο) = (αποδεκτό ποσό στον λογαριασμό του μωρού)

"Τσάμπα θα τους ταϊσω? 35 ευρώ θα δώσω για τον καθένα! Να μη δώσουν κι εκείνοι τίποτα?" ήταν τα ακριβή λόγια της φιλόξενης οικοδέσποινας, η οποία προφανώς επιβεβαιώνει την παροιμία (από άλλο μυστήριο βέβαια, πιο μακάβριο) που λέει " κάνει μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα".


Μετά από αυτό, έχω να εκφράσω τρείς απορίες:

α) Αν ο καλεσμένος δεν βγαίνει μάνα μου, δεν βγαίνει να πληρώσει το ποσό που του αναλογεί για φαγητό κι έχει μόνο για δώρο, μπορεί να παρευρεθεί στη δεξίωση αν φέρει ταπεράκι από το σπίτι?
β) Αν ο καλεσμένος πληρώσει, αλλά στα μισά βαρυστομαχιάσει, μπορεί να ζητήσει ό,τι του αναλογεί σε πακέτο για το σπίτι?
γ) Είναι γαϊδούρι αυτός που στο rsvp θα απαντήσει ότι τα μεταξωτά χμμμ... εσώρουχα, απαιτούν και επιδέξιους you-know-what?

Ζητείται:

Ζητείται igloo προς ενοικίαση, για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και λίγο από Ιούνιο. Να διαθέτει κλιματισμό, τζακούζι, γρήγορο ίντερνετ, τιβί 42 ιντσών και ντιβιντί πλέιερ, μίνι μπαρ (δεκτό και μάξι) και resident πολική αρκούδα - ψαρά. Μόνο σοβαρές προτάσεις.

Για επικοινωνία: Dorothy (παπάκι) dentinpalevometizestileme (τελεία) gr

Άκου το γρασιδι να μεγαλώνει...

Γνώρισα πριν από λίγες μέρες μια κυρία, για την οποία έχω βάσιμες υποψίες ότι είναι συγγενής της Κρουέλα ντεΒιλ. Τόσο ξινή, τόσο αγενής, μιλούσε non stop εκτοξεύοντας κάθε λογής σαχλαμάρα, επιδεικνύοντας την ηλιθιότητά και την ημιμάθειά της. Η φύση της συνάντησης μας ήταν τέτοια που δεν μου επέτρεπε να απαντήσω όπως έπρεπε , πχ "Τράβα κυρά μου στο Χάιντ Παρκ να βγάλεις λόγο" ή πιο απλά "Σκάαααααασε!", και βάζω μόνο τα κατάλληλα για ανηλίκους, παρα ταύτα δεν κρατήθηκα και πέταξα μια-δυο μπηχτές (με το γάντι πάντα, έχουμε και μια ανατροφή με γαλλικά και πιάνο) αν και νομίζω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις ισχύει αυτό που λένε για τον ηλίθιο που τον φτύνουν και νομίζει ότι βρέχει. Κι όλα αυτά γιατί φοβάται μην της φάει κανείς τη θέση στη δουλειά της. Δεν είναι, όμως, μόνο η εν λόγω δεσποσύνη. Εδώ και καιρό παρατηρώ μια έκρηξη αγένειας, ξινίλας, θυμού και γαϊδουριάς γενικότερα. Στον βαρύμαγκα που , αφού έκλεψε πρώτα τη σειρά από καμιά εικοσαριά άτομα που περίμεναν υπομονετικά, έβρισε την υπάλληλο της δημόσιας υπηρεσίας γιατί του είπε πως έλειπαν κάποια από τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Στην προϊσταμένη της ίδιας υπηρεσίας που απάντησε με περισσή αυθάδεια στον κύριο που της ζήτησε να σταματήσει τη συζήτηση με έναν επισκέπτη της και να του βάλει -επιτέλους!- τη ρημάδα υπογραφή που χρειαζόταν για να πάει στη δουλειά του, ότι μιλούσαν για θέματα υπηρεσιακά. "Χαιρετισμούς στη Σούλα και φιλιά στα παιδιά" , φωνάζει το θέμα ρε παιδί ότι είναι υπηρεσιακό! Στον βιαστικό που με έσπρωξε στην κυλιόμενη σκάλα του μετρό, και το αστείο (?) της υπόθεσης είναι πως φαινόταν πεντακάθαρα στον πίνακα οτι ο επόμενος συρμός θα ερχόταν σε 2 ολόκληρα λεπτά και η αποβάθρα ήταν άδεια! Στην υπάλληλο του καταστήματος παιχνιδιών που όταν της ζήτησα μια διευκρίνιση (γιατί άλλο προϊόν έγραφε ότι είχε μέσα η (αδιαφανής) συσκευασία στα αγγλικά και άλλο στα ελληνικά) μου απάντησε με υφάκι "αγγλικά δεν ξέρεις?" και απομακρύνθηκε. Στον άπλυτο που δεν σέβεται τον εαυτό του και όσους τον πλησιάζουν σε ακτίνα 200 μέτρων. Στη γραμματέα του οδοντιάτρου,η οποία με ύφος 1250 (τους μέτρησα!) καρδιναλλίων μου κλείνει επόμενο ραντεβού σε ένα μήνα, λες και δεν χρειάζομαι θεραπεία αλλά μανικιούρ-πεντικιούρ-αποτρίχωση μπικίνι. Μόνο "που να σε βολέψω ρε κοπελιά?" δεν μου έχει πει ακόμα. Τώρα που είπα κοπελιά, εννοείται ότι αυτή είναι η αγαπημένη προσφώνηση μεγάλης μερίδας εργαζομένων σε υπηρεσίες εξυπηρέτησης πελατών. Να μην αφήσω παραπονεμένους και όλους αυτούς που, ενώ δεν αντιμετωπίζουν κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα (και να είναι καλά βέβαια, να μην αντιμετωπίσουν ποτέ) κλαίγονται νυχθημερόν για την κρίση και το παίζουν φτωχαδάκια και κακομοίρηδες, τη στιγμή που άλλοι άνθρωποι με πολύ σοβαρά προβλήματα τα αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια. Ok, δύσκολοι καιροί, ανασφάλεια και τα νεύρα των περισσότερων είναι λίγο-πολύ τεντωμένα. Δεν βγαίνει όμως κάτι με το να ξεσπάει κανείς σε όποιον βρει πρόχειρο. Το επόμενο βήμα ποιο θα είναι, να παίζουμε σφαλιάρες για μια θέση στο λεωφορείο και να βρίζουμε όποιον κάνει το λάθος να ρωτήσει τι ώρα είναι?Εχω βαρεθεί να χαλάει η μέρα μου γιατί κάποιος δεν γουστάρει τη δουλειά του, ξύπνησε στραβά ή έχασε η ομάδα του στο τσάμπιονς λιγκ. Ίσως να τυπώσω μερικά flyers και να τα μοιράζω σε όσους τα χρειάζονται. Να γράφουν λύσεις για νεύρα κρόσια, ενδεικτικά αναφέρω:

...κάνε yoga...

...πάρε βαθιές ανάσες...

...κάνε διαλογισμό...

...κάνε κρύα ντους με αφρόλουτρο αντιστρες...

...πήγαινε σε σεμινάριο anger management ...

...κάνε tai chi...

...πιες και κανένα χαμομηλάκι...

...αγόρασε cd με ήχους της φύσης και κάνε τσίου τσίου παρέα με τα πουλάκια...

...δες καμια κωμωδία...

...μη βγεις απο το σπίτι μέχρι να σου περάσουν τα νεύρα...

...πήγαινε στην εξοχή, ακούμπησε το κεφάλι σου στο γρασίδι και άκουσέ το να μεγαλώνει, όπως λένε και οι pink martini στο "splendor in the grass"...

...άκου pink martini γενικότερα...

και το πιο σημαντικό:

...να έχεις υπόψη σου αγαπητέ ξινέ-γάιδαρε-γκρινιάρη-τσαντισμένε ότι επειδή κάποιος σου μιλάει ευγενικά και χαμογελάει δεν σημαίνει ότι δεν έχει δικά του προβλήματα. Οποία έκπληξις, ε?

...

"Δεν είμαι εγώ απαισιόδοξος.
Είναι ο κόσμος απαίσιος."
Ζοζέ Σαραμάγκου

Κοίτα ποιός μιλάει...

Τη μαύρη Κυριακή, αυτή που ανακοινώθηκαν τα νέα οικονομικά μέτρα λέω, άνοιξα ένα φακελάκι χαμομήλι (που είναι ηρεμιστικό και ρίχνει και την πίεση). Πρέπει να πω εδώ ότι τα χαμομήλια (sic) που αγοράζουμε έχουν πάντα κάτι γραμμένο στο χαρτάκι που κρέμεται από το σχοινάκι: μια παροιμία, ένα απόφθεγμα, μια αμπελοφιλοσοφία που λέει ο λόγος. Κάθε φορά το διαβάζω δυνατά σε όποιον έχει διάθεση να ακούσει. Έτσι και την περασμένη Κυριακή, άρχισα να διαβάζω τις λιγοστές λέξεις που ήταν γραμμένες στο κόκκινο χαρτάκι. Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να αρχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο. Το χαρτάκι έγραφε: "Τα λεφτά μιλάνε...λένε αντίο!!!". Με τρία θαυμαστικά. Το έβγαλα και φωτό, για του λόγου το αληθές.

Αυτό θα πει διαβολική σύμπτωση.Κι αυτό είναι το μόνο που μπορώ να δω σαν αστείο. Πόσο δίκιο είχε ο Μιχάλης Γκανάς όταν έγραφε "Να δεις τι σου 'χω για μετά".... Μόνο που έχω την εντύπωση ότι κάθε ένα "μετά" το διαδέχεται πολύ γρήγορα το επόμενο και γι'αυτό παραμένουμε εγκλωβισμένοι σ'ένα κακό, ψυχρό κι ανάποδο "ανάμεσα".

Αουτς!

Αντιβίωση: check!
Παυσίπονα/Αντιφλεγμονώδη: check!
Χαπάκια για το στομάχι (σετάκι με τα απο πάνω): check!
Σαββατοκύριακο με πονόδοντο: check!
Κατεβασμένα μούτρα και μίρλα ατελείωτη: check!

Πιθανή (και πολύ λογική) εξήγηση:
ο οδοντίατρός μου μου έχει κάνει βουντού...

Θέλω να τα π(ι)ώ...

vs

Εγώ, γενικά, δεν πίνω πολύ. Ενα ποτηράκι λευκό κρασί που και που (και κόκκινο, δεν με χαλάει), ένα ουισκάκι στα μεγάλα κέφια και φυσικά δε λέω όχι στη μεγάλη μου αδυναμία, ένα σπιτικό λικέρ φτιαγμένο με φράουλες και βότκα. Αυτά μόνο από αλκοόλ, καταχρήσεις δεν κάνω και η μοναδική περίπτωση που απαγορεύεται να πιώ είναι όταν παίρνω αντιβίωση, όπως τώρα καλή ώρα . Σε αυτή την περίπτωση ξυπνάει ο μεθύστακας μέσα μου και θέλω ό,τι δεν μπορώ να έχω. Θέλω μαργαρίτα, κοσμοπόλιταν και μοχίτο. Θέλω κρασί λευκό, κόκκινο και ροζέ. Θέλω ουίσκι, βότκα και τζιν. Θέλω και βοτκα μαρτίνι, shaken not stirred, σαν τον Τζέιμς Μποντ. Τα θέλω όλα. Το μόνο που δε θέλω είναι μπύρα, γιατί ως γνωστον κυκλοφορεί και σε alcohol free version, η οποία επιτρέπεται (ανάποδη,moi?). Γι' αυτό κι εγώ το έριξα στη σόδα: με λίγο λεμονάκι μέσα, μοιάζει καταπληκτικά με τζιν & τόνικ. Στη φάτσα. Μόνο...

Υπάρχουν και τουαλέτες ξέρετε...

Χθες το πρωί, μια από τις πρώτες εικόνες που αντίκρυσα βγαίνοντας από το σπίτι ήταν αυτή ενός κυρίου (λέμε τώρα), ο οποίος λίγα μέτρα παρακάτω... πότιζε έναν τοίχο -και κατά συνέπεια ένα πεζοδρόμιο-, με την πλάτη γυρισμένη σ'έναν πολυσύχναστο δρόμο. Δεν είναι ο πρώτος (φαντάζομαι ούτε κι ο τελευταίος) που έχω δει να επιδίδεται σε αυτό το αηδιαστικό σπορ. Από μικρή έχω μάθει ότι όταν θέλουμε να κάνουμε πιπί ψάχνουμε για την πιο κοντινή τουαλέτα. Φαίνεται ότι αυτό δεν ισχύει πια: μια άλλη φορά ένας άλλος κύριος (μη χέ....) έκανε την ανάγκη του (ευτυχώς, μόνο το number one) πάνω σε μια νησίδα, στη Λεωφόρο Γρηγορίου Λαμπράκη, με εκατοντάδες αυτοκίνητα να τον προσπερνούν. Και, όπως με ενημέρωσαν οι πηγές μου, στη λαϊκή αγορά της γειτονιάς ένα ζώον είχε σταθεί σ'ένα πεζοδρόμιο και έκανε φαντάζεστε τι. Αυτός, όμως, ήταν πιο πολιτισμένος, καθώς τα έκανε μέσα σε ένα μπουκάλι. Φαίνεται ότι θα τα πήγαινε για ανάλυση μετά. Θυμώνω τόσο πολύ με τέτοιες συμπεριφορές. Θέλουμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο λέει, πως θα γίνει αυτό με τόσα γαϊδούρια που κυκλοφορούν? Προσπερνάω την απορία μου για το αν ντρέπονται, έστω και λίγο, γιατί αυτό που με νοιάζει πιο πολύ είναι με ποιό δικαίωμα ο κάθε βρωμιάρης κάνει... κατάθεση πάνω στα πεζοδρόμια που περπατάει τόσος κόσμος, πάνω στον τοίχο του σπιτιού κάποιου άλλου και πάει λέγοντας. Δηλαδή ρε φίλε στο σπίτι σου, όταν σου'ρθει, πας και βρίσκεις μια γωνία και ξαλαφρώνεις? Κι αν το κάνεις αυτό, πράγμα που δεν μου φαίνεται πια διόλου απίθανο, άσε μας τουλάχιστον να ζήσουμε χωρίς να βλέπουμε τις αηδιαστικές σου συνήθειες. Ουφ! Τα' πα και ξαλάφρωσα!

Και στα δικά μας!

Τέλος Αυγούστου, Σάββατο βράδυ, καθόμαστε στο τραπέζι μας και περιμένουμε την άφιξη των νεονυμφων. Απέναντί μου η συζήτηση έχει ανάψει. Τρεις γνωστές μου λένε για τον καημό τους: πότε θα παντρευτούν τα κορίτσια? Οι κόρες τους, γύρω στα 30, πολύ το έχουν καθυστερήσει το θέμα. Κι όλο "αχ" και "βαχ" και "τι θα γίνει"? "Αλλά βέβαια, οι δικές μας δεν είναι έξυπνες σαν κι αυτή..." σχολιάζει η μία από τις τρεις Χάριτες, μασουλώντας μια δίπλα. "Αυτή" είναι η νύφη και είναι έξυπνη -σύμφωνα με την μανταμ πάντα- γιατί υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι οι ευχές για καλούς απογόνους μάλλον έπιασαν τόπο πριν καν τις πουν οι καλεσμένοι και σύντομα θα ξαναφάμε κουφέτα, αυτή τη φορά από βαφτίσια. Τα "αχ" και τα "βαχ" συνεχίζονται, μαζί με το γαμήλιο γλέντι. Μόλις η ορχήστρα αρχίζει τα τσιφτετέλια, η μάνα- κουράγιο (αυτή με τη δίπλα) διατάζει την κόρη της να χορέψει τσιφτετέλι. Σχεδόν την πηγαίνει σηκωτή μέχρι την πίστα και μετά στέκεται και παρακολουθεί το καμάρι της να χορεύει, σκανάροντας συγχρόνως τους καλεσμένους μήν τύχει και υπάρχει κανένας υποψήφιος γαμπρός. Εξελίσσεται ο κόσμος! Πριν από πενήντα χρόνια η Βασιλειάδου στη "Θεία από το Σικάγο" μάθαινε τις ανιψιές της να ρίχνουν τους γαμπρούς με φιγούρες rock 'n' roll. Τώρα τη σκυτάλη πήρε το τσιφτετέλι και η Μάνα από το Σικάγο. Εννοείται ότι η συζήτηση διαρκεί για πολλές ώρες κι εγώ δίνω (από μέσα μου) συγχαρητήρια στην μαμά μου, που κάθεται δίπλα μου αλλά απέχει από τη συζήτηση επιπέδου-δαπέδου. Αυτό, βέβαια, είναι αναμενόμενο, καθώς δεν έχω ακούσει ποτέ από τους γονείς μου την ερώτηση "Πότε θα παντρευτείς?". Ισως γι'αυτό μου φαίνεται τόσο ξένη αυτή η συμπεριφορά των άλλων μαμάδων. Στην προσπάθειά της, μάλιστα, (η μαμά μου) να ελαφρύνει λίγο το κλίμα, ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου.

Μαμά Dorothy's: "Αφήστε τα κορίτσια, μικρές είναι! Οταν έρθει η ώρα η καλή..."
Μάνα από το Σικάγο: " Εσύ δεν έχεις πρόβλημα. Η Dorothy είναι ακόμα πολύ μικρή"
Dorothy: " Δηλαδή πόσο με κάνετε?" (τα θέλει κι εμένα ο αποτέτοιος μου!)
Μάνα από το Σικάγο: "Είσαι 25?"
Dorothy: "Τον Δεκέμβρη κλείνω τα 29" απαντώ και χαζοχαίρομαι. 4 χρόνια μείον είναι αυτά!

Κάπου εδώ το χαμόγελο της συνομιλήτριας μου παγώνει!

"ΕΙΚΟΣΙΕΝΝΕΑΑΑΑΑ????? Α, είσαι κι εσύ δηλαδή... Ε, τότε πρέπει να βιαστείς!"

Και ερωτώ μαντάμ: Τι είμαι κι εγώ? Ε? Τι είμαι? Γεροντοκόρη? Πες το χρυσή μου, μην ντρέπεσαι! Πές το! Για να σου απαντήσω κι εγώ με τη σειρά μου " Δεν μας &!@$&^$#(!# παρατάς ρε θείτσα?" Ή, όπως το έλεγε και η θεία από το Σικάγο:

"Πλιζ Χαρίλαεεεε! Λετ μι!"

Ακολουθεί εκπαιδευτικό βιντεάκι.

Φέρτε πίσω τον χειμώνα...

Έστω, το Φθινόπωρο! Pleaaaaassssseeee!!! Μπορεί να φταίει που έχω γεννηθεί Δεκέμβρη, μέσα στο καταχείμωνο δηλαδή, αλλά δε την παλεύω με τη ζέστη! Θέλω δροσιά -φυσική, όχι αυτή του air condition. Εντάξει, έχει και η χειμερινή σεζόν τα στραβά της, αλλά αν παρακρυώσεις ρίχνεις πάνω σου ένα πουλοβεράκι, μια ζακετούλα και καθάρισες. Το καλοκαίρι, το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει είναι η μέθοδος δροσιάς που ακολουθεί η κυριούλα της φωτό -η οποία μέθοδος δεν μου φαίνεται καθόλου κακή για να πώ την αλήθεια (desperate times call for desperate measures). Αποτέλεσμα της οξείας καλοκαιρίτιδας είναι να μου φταίνε οι πάντες και τα πάντα και να αναρωτιέμαι που στο καλό θα βρώ έναν μόνιμο κάτοικο της χώρας που χορεύουν όλοι όλη μέρα, για να με πάρει μαζί του και να σταματήσω να γκρινιάζω. Όποιος ξέρει ας μου πει κι εμένα... Αλλά μόνο αν μπορεί να μου εγγυηθεί ότι εκεί θα έχει δροσιά, ναι?

Πλυθείτε γιατί χανόμαστε!

Με βασανίζει εδώ και κάμποσες μέρες (από τότε που έπιασαν οι ζέστες , για την ακρίβεια) μια απορία: έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι το πλύσιμο βλάπτει σοβαρά την υγεία? Τι κακό είναι αυτό πια, κάθε χρόνο και χειρότερα! Στα μέσα μαζικής μεταφοράς κυρίως, αλλά και μέσα σε καταστήματα (πας να κάνεις τα ψώνια σου και σου έρχεται η μπόχα από τον διπλανό άπλυτο), ακόμα και στο δρόμο που περπατάς μπορεί να σου έρθει η εσάνς από τα αιθέρια βρωμέλαια! Και το κακό είναι ότι δεν ξέρεις από που θα σου'ρθει... βλέπεις μερικούς και μερικές ντυμένους στην τρίχα, με εξαιρετικά προσεγμένη εμφάνιση και μόλις πλησιάσεις δεν μπορείς να σταθείς από τη μυρωδιά που αναδύεται, σαν μια διαφήμιση αποσμητικού που έδειχνε μια "θεά" μέσα σ'ένα λεωφορείο και μόλις σήκωνε το χέρι της εμφανιζόταν ένα γουρουνάκι και έπεφταν όλοι ξεροί. 'Η -ακόμα χειρότερα- μερικοί νομίζουν ότι με το να παρφουμαρίζονται καλύπτουν την απλυσιά τους. Λυπάμαι πολύ, αλλά Σανέλ vs απλυσιά 5 ημερών, σημειώσατε 2! Πόσο δύσκολο είναι να φροντίσει κάποιος την προσωπική του υγιεινή? Δεν μιλάω για πολυτελή αφρόλουτρα και μυρωδάτες λοσιόν σώματος. Ενα σαπουνάκι, που στοιχίζει λιγότερο από ένα ευρώ και νεράκι του Θεούλη! Τέλος πάντων, σταματάω εδώ την γκρίνια, άλλωστε με το θέμα έχουν ασχοληθεί και άλλοι bloggers (ενδεικτική βιβλιογραφία: "Δύσκολοι αποχαιρετισμοί- το σαπούνι μου" by Κοκκινοσκουφίτσα) . Άλλωστε όσα και να γράψω, το αυτάκι αυτών που έχουν αλλεργία στο σαπούνι δεν ιδρώνει! Σκέφτομαι, όμως, να αρχίσω να κουβαλάω μέσα στην τσάντα μου αυτά τα πράσινα αρωματικά δεντράκια που κρεμάνε στα αυτοκίνητα και την επόμενη φορά που κάποιος βρωμύλος θα καθίσει δίπλα μου, θα του το κρεμάσω στο αυτί για παραδειγματισμό και συμμόρφωση!

PS: Μήπως και τα αρωματικά μαντηλάκια που μοιράζει αβέρτα το γνωστό (κι αγαπημένο!) πολυκατάστημα, ξεκίνησαν σαν κίνηση διαμαρτυρίας από κάποιον αγανακτισμένο εργαζόμενο?

Unhappy Feet

Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα.Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα.Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα.Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα.Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω ότι με περιμένει πολύ περπάτημα. Δεν θα ξαναφορέσω καινούρια παπούτσια ενώ γνωρίζω...

PS: Να ξαναρίξω μια ματιά εδώ...

Για να μπεί καλά ο μήνας...

Όση ώρα περίμενα στην ουρά, σκεφτόμουν ότι βρισκόμουν εδώ. Δοκιμάστε το, πιάνει!

Υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσεις την ημέρα - την εβδομάδα - τον μήνα σου, από το να κάνεις ένα γύρο τις δημόσιες υπηρεσίες για να μαζέψεις διάφορες βεβαιώσεις, πιστοποιητικά κλπ κλπ?

(Η ερώτηση είναι ρητορική... και βέβαια υπάρχει!)

Συνήθως...

Η διαδικασία για την έκδοση ενός πιστοποιητικού γέννησης είναι πολύ απλή υπόθεση: πηγαίνεις στο Δημοτολόγιο, δίνεις την ταυτότητά σου στον υπάλληλο, σε 2-3 λεπτά το πιστοποιητικό βγαίνει ζεστό-ζεστό από τον εκτυπωτή, πηγαίνεις μια βόλτα από το Πρωτόκολλο και that's all folks!

Ναι, αλλά σήμερα...

Η ουρά κοντεύει να φτάσει στο πεζοδρόμιο. Χαζεύω τις ανακοινώσεις στους τοίχους για να περάσει η ώρα. Κάθε τοίχος έχει και μια πινακίδα που μας ενημερώνει ότι απαγορεύται το κάπνισμα. Η ζέστη πρέπει να μου δημιουργεί παραισθήσεις, γιατί βλέπω τσιγάρα στα χέρια των υπαλλήλων. Για την ακρίβεια, δεν τα βλέπω μόνο... Τα μυρίζω, τα αισθάνομαι. Το Δημοτολόγιο έχει γίνει τεκές. Η μυρωδιά του καπνού μπερδεύεται με μια απίστευτη μπόχα...μαζί με τα καλοκαιρινά φρούτα έσκασαν μύτη και οι καλοκαιρινοί άπλυτοι. Από κάπου ακούγεται το τραγούδι "Infinity" και εύχομαι να μην είναι προφητικό, να μη χρειαστεί να περιμένω άπειρες ώρες. Με έκπληξη διαπιστώνω ότι πολλοί από αυτούς που περιμένουν στην ουρά έχουν έρθει για να παραλάβουν τον ΑΜΚΑ(!) τους. Οι περισσότεροι φεύγουν κρατώντας πιστοποιητικά οικογενειακής κατάστασης, τα οποία θα χρησιμοποιήσουν για να αποκτήσουν ΑΜΚΑ όταν αποφασίσουν να απευθυνθούν στη σωστή υπηρεσία. Μια αιωνιότητα και μια ώρα αργότερα έρχεται η σειρά μου και ο υπάλληλος με ρωτά με λάγνο βλέμμα "τι θες κοπελιά?". Εγώ ζητάω το πιστοποιητικό μου, αυτός χτυπάει με μίσος το πληκτρολόγιό του, το ξαναχτυπάει, φυσάει, ξεφυσάει και τελικά ενημερώνει τον διπλανό του ότι "η κοπελιά θέλει πιστοποιητικό γέννησης, αλλά δεν υπάρχει!". Ένα δευτερόλεπτο πριν αρχίσω να τραγουδάω "Υπάρχωωωωωω...κι όσο υπάρχεις θα υπάρχωωωωω....", ο διπλανός σώζει την κατάσταση. Επόμενη στάση: πρωτόκολλο. Άλλη ουρά. 5-6 υπάλληλοι πίσω από το γκισέ και μόνο μια εξυπηρετεί. Οι υπόλοιποι με φραπέ και τσιγάρο μιλάνε μεταξύ τους. Καθώς πλησιάζω γίνομαι μάρτυρας ενός καβγά. Μια κοπέλα τσακώνεται με την μοναδική εργαζόμενη του πρωτοκόλλου και της φωνάζει " Εγώ σας μιλάω στον πληθυντικό. Δεν σας επιτρέπω να με αποκαλείτε κοπελιά!" Θέλω να την χειροκροτήσω, να της φωνάξω ότι έχει απόλυτο δίκιο, να γυρίσω και να επαναλάβω τα ίδια στον υπάλληλο που με εξυπηρέτησε. Αντί γι'αυτό, κρατάω σφιχτά το πολύτιμο Α4, που για χάρη του έχασα μια ολόκληρη ώρα, που αποδεικνύει ότι ναι- σε πείσμα του αγενέστατου που δεν με έβρισκε στον υπολογιστή του- υπάρχω, σωπαίνω και κρατάω δυνάμεις. Έχω δρόμο ακόμα.

Συνήθως...

Μια επικύρωση φωτοαντιγραφου στα ΚΕΠ (ειδικά όταν δεν πρόκειται για κεντρικό υποκατάστημα, που μαζεύει πολύ κόσμο) είναι υπόθεση 5 λεπτών. Ο υπάλληλος συγκρίνει το πρωτότυπο με το φωτοαντίγραφο, πατάει και 3-4 σφραγίδες, υπογράφει και that's all folks.

Ναι, αλλά σήμερα...

Το πεζοδρόμιο είναι γεμάτο από κόσμο που βρίζει. Μου κάνει εντύπωση, γιατί είναι ακόμα πολύ πρωί και συνήθως αυτή την ώρα δεν έχει ψυχή. Πληροφορούμαι ότι λόγω του ΑΜΚΑ (άντε πάλι!) που μαζεύει πολύ κόσμο, λειτουργούν με σύστημα: Βάζουν μέσα 10 άτομα, κλειδώνουν την πόρτα και μόλις τους εξυπηρετήσουν βάζουν άλλους δέκα. Οσοι εξυπηρετούνται φέυγουν από την πίσω πόρτα που είναι ανοιχτή. Λογικό...Ναι, αλλά δεν γίνεται κανένας διαχωρισμός σε αυτούς που περιμένουν. Μπορεί, δηλαδή, να περιμένεις για μια επικύρωση (καλή ώρα) που είναι υπόθεση 2 λεπτών -και γίνεται από διαφορετικούς υπαλλήλους, σε διαφορετικά γραφεία από του ΑΜΚΑ- δεν έχει σημασία...στην ουρά! Αν υπάρχει κάτι πιο εκνευριστικό από την αναμονή είναι αυτοί που αρχίζουν να φωνάζουν μέσα στα αυτιά των υπολοίπων, λες και μόνο αυτοί περιμένουν, αλλά και αυτοί που με πλάγιο τρόπο προσπαθούν να μπούν από την πίσω πόρτα ("Μια ερωτησούλα θέλω μόνο!"). Γελάω από μέσα μου και απ'όξω μου με τους πανέξυπνους που προσπερνάνε με τουπέ τη σειρά και σπρώχνουν την πόρτα, αλλά τους κόβεται η χαρά όταν διαπιστώνουν οτι ειναι κλειδωμένη (ναι ρε φίλε, και οι 25 που περιμένουμε απέξω είμαστε ηλίθιοι, σε κανέναν δεν έκοψε να σπρώξει την πόρτα για να δεί αν ανοίγει!) και αγνοώ έναν που με ρωτάει για χιλιοστή φορά ποιά είναι τα διακαιολογητικά για τον ΑΜΚΑ.Ενας κύριος τακτοποιεί τα χαρτιά που κρατάει και ο... πισινός του (με το συμπάθειο!) τον ρωτάει αν αυτό το ροζ χαρτί είναι η καινούρια ταυτότητα (?!?) με τους λατινικούς χαρακτήρες. Απογοητεύεται όταν πληροφορείται ότι οι καινούριες ταυτότητες βγαίνουν μόνο στο κλασικό μπλε και το ροζ χαρτάκι είναι απλά ένα δίπλωμα οδήγησης. Στο καπάκι, κάποιος πανέξυπνος έχει τη φαεινή ιδέα να πεί ότι σε λίγο για να βγάλουμε ταυτότητα θα μας στέλνουν στα ΚΕΠ. Τι το ήθελε? Σούσουρο, που εξελίσσεται σε πανδαιμόνιο, μέχρι να γίνει κατανοητό από όλους ότι όχι, δεν άλλαξε τίποτα στη διαδικασία, ναι, ακόμα στο αστυνομικό τμήμα πηγαίνουμε για ταυτότητα. Μια κυρία τσιρίζει ότι δεν μπορεί να περιμένει, γιατί είναι χειρουργημένη (ρε παιδιά, πως γίνεται πάντα σε κάθε ουρά να υπάρχει κάποιος που διαλαλεί ότι είναι εγχειρισμένος?), ένας καπνίζει σαν τσιμινιέρα και μας φυσάει τον καπνό στα μούτρα, ενώ ένας άλλος του φωνάζει "να σε δώ από 1η Ιουλίου βρε μαλάκα!" (η τσιμινιέρα δεν παρεξηγείται, αντίθετα χαζογελάει ευτυχισμένος, ήθελα να΄ξερα τι έχει μέσα το τσιγάρο του) και μια γιαγιά που πηγαίνει στην λαϊκή παρκάρει το καρότσι της και ρωτάει τι περιμένουμε. "Να ψηφίσουμε!" απαντάει η τσιμινιέρα. "Αν θες να ψηφίσεις κι εσύ, η ουρά είναι πίσω"...

Σας αφήνω με το "Infinity", που συνόδευσε μελωδικά την αναμονή μου στο Δημοτολόγιο.

Καλή Εβδομάδα - Καλό Μήνα - Καλό Καλοκαίρι!

Γραφείο Παραπόνων.

Στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν ψυχολόγος και άκουγα ακούραστα τα προβλήματα των άλλων. Αν δεν ήμουν ψυχολόγος, ήμουν παπάς και εξομολογούσα κόσμο και κοσμάκη. Κι αν δεν ισχύει κάτι από τα δύο, τότε σίγουρα πάνω από το κεφάλι μου αναβοσβήνει μια φωτεινή επιγραφή που γράφει "Μίλα μου" ή "Πες μου τον πόνο σου", ορατή σε όλους -εκτός από εμένα. Δεν εξηγείται διαφορετικά πως γνωστοί και άγνωστοι μου εξομολογούνται ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Σε δημόσιες υπηρεσίες, μετρό, λεωφορεία. Συνήθως ξεκινάνε από κάτι light, πχ "τι ώρα είναι;" και μόλις απαντήσω αρχίζει το show. Για παράδειγμα, περιμένοντας στο μητρώο του ΙΚΑ άκουσα το life-story μιας τύπισσας, από το ότι περίμενε τρεις ώρες και δεν την εξυπηρετούσαν, μέχρι το ότι σε ένα φροντιστήριο που δούλευε είχε στριμμένη αφεντικίνα και οι μαθητές της ήταν όλοι κακομαθημένα βρωμόπαιδα και δεν τη σέβονταν καθόλου και όταν ήταν φοιτήτρια έγραφε πολύ ωραίες εργασίες αλλά δεν το αναγνώριζε κανείς και ευτυχώς που ήρθε η σειρά μου, αλλιώς θα μου έλεγε και για τα παιδικά της χρόνια (πάω στοίχημα ότι τότε κανένας δεν την ήθελε στην ομάδα του όταν έπαιζαν "τα μήλα"). Όταν τόλμησα να ψελλίσω ότι οι περισσότεροι έχουμε περάσει επαγγελματικά ζόρια, το μάτι της - που ήδη γυάλιζε- άρχισε να αστράφτει και προτίμησα να μην ασχοληθώ περαιτέρω. Στα λεωφορεία, όλο και κάποιος παππούς θα βρεθεί να μου κάνει παράπονα για τα εισιτήρια που ακριβαίνουν, τις συντάξεις που μικραίνουν, για το πόσο παραγκωνισμένη είναι η τρίτη ηλικία. Όταν δούλευα σε θέση που είχε πολλά πάρε-δώσε με το κοινό είχα μείνει άφωνη από το πόσο πρόθυμοι ήταν πάρα πολλοί άνθρωποι να μοιραστούν τις απόψεις τους, τα οικογενειακά τους προβλήματα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, ακόμα και να κάνουν επίδειξη για τα σπίτια τους, τα λεφτά τους, τα αυτοκίνητά τους, χωρίς να τους το ζητήσει κανείς και, μάλιστα, σε χώρο και χρόνο πολύ ακατάλληλο. Εννοείται ότι δεν έπαιρναν από λόγια, σαν να θεωρούσαν ότι οι υπόλοιποι είναι υποχρεωμένοι να τους ακούσουν (και, γιατί όχι, στο τέλος να τους χειροκροτήσουν κιόλας). Μια -ευτυχώς πρώην!- συνάδελφος, μέσα στο πρώτο μισάωρο της γνωριμίας μας πρόλαβε να μου πεί για όλα τα οικογενειακά της θέματα: πως και που γνώρισε τον άνδρα της, πότε παντρεύτηκαν, πότε γέννησε, το ιατρικό ιστορικό της και των υπόλοιπων μελών της οικογένειας (μέχρι και την πεθερά της έφτασε), αν τρώει το παιδί της όλο το φαί του, μέχρι και κάθε πότε you-know-what! Αλλά δεν έχω παράπονο, μετά με ρώτησε κι εμένα όλες τις αδιάκριτες ερωτήσεις για όλα τα θέματα που ΔΕΝ αφορούσαν σε καμία περίπτωση μια άγνωστη μου. Και μια και αναφέρθηκα στο you-know-what, σκέφτομαι πολύ σοβαρά να αρχίσω να γράφω Άρλεκιν με τις ιστορίες που διηγείται μια γνωστή μου κάθε φορά που συναντιόμαστε, είμαι σίγουρη ότι θα ξεπεράσω σε πωλήσεις ακόμα και την Τζάκι Κόλινς. Προτιμώ, βέβαια, τέτοιου είδους εξομολογήσεις, από αυτές που κάνει μια άλλη φίλη μου, η οποία νομίζει ότι τα εντερικά(!) της προβλήματα είναι ένα ευχάριστο θέμα συζήτησης για την ώρα που πίνουμε τον καφέ μας (ενδεικτικά, μια φορά είχε πάρει κατα λάθος περισσότερα ντουλκολαξ απ'όσα έπρεπε και με πήρε τηλέφωνο για να μου περιγράψει τις παρενέργειες. Δεν ξέρω αν είμαι κακή φίλη, αλλά μετά τα πρώτα πέντε λεπτά είπα ότι έχω δεύτερη γραμμή και γλίτωσα τη συζήτηση του κώ...!) Και το κορυφαίο είναι ότι απαιτεί και διάγνωση, λες και είμαι γιατρός. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον έχω φάτσα φτασμένου επιστήμονα της ιατρικής, γιατί όταν περιμένω σε ιατρείο όλο και κάποιος θα βρεθεί να ζητήσει τη γνώμη μου. Για παράδειγμα, στον ορθοπαιδικό: μια κυρία μου έλεγε ότι πονάει η μέση της όταν κάνει μπρος-πίσω-δεξιά-αριστερά και τί θα μπορούσε να είναι αυτό (Μήπως για αρχή να έκοβες τα μπρος-πίσω κλπ κλπ? Μέση είναι μαντάμ, δεν είναι Smartάκι να το παρκάρεις!). Μια άλλη, περιμένοντας στον οδοντίατρο, ζητούσε να μάθει πως είναι δυνατόν να πονάει ένα δόντι αφού είναι γνωστό ότι τα δόντια δεν έχουν νεύρα (δεν έχουν,ε? τι μαθαίνει κανείς...) και πως στέκονται οι θήκες και οι γέφυρες (με βίδα-ροδέλα-παξιμάδι, επιστημονικά πράγματα λέμε!). Στο τέλος με αποτελείωσε με το "Λες να ρωτήσω τον γιατρό? Θα ξέρει?" και χρειάστηκε να επιστρατεύσω τη λιγοστή υπομονή που μου είχε απομείνει για να μην ουρλιάξω: "Ναι κυρία μου, θα ξέρει, γιατί ο άνθρωπος σπούδασε οδοντιατρική, έγινε οδοντίατρος και η δουλειά του είναι να γιατρεύει δόντια. Εγώ πάλι, σπούδασα επικοινωνία και ΜΜΕ, έγινα επικοινωνιολόγος και το μόνο που μπορώ να κάνω για σένα είναι να σου γράψω κανέναν προεκλογικό λόγο αν αποφασίσεις να κατέβεις για δήμαρχος, ουφ!". Γιατί τα γράφω όλα αυτά? Γιατί θέλω να πώ κι εγώ τον πόνο μου: πήγα στο κομμωτήριο (επιτέλους) και δε βρήκα την Μανδάμ. Και όχι μόνο αυτό, ενώ ήθελα να μαζέψω υλικό για ποστάκι "Κομμωτήριο part 2",δεν βρέθηκε ούτε μια παράξενη, ούτε μια κακιά πεθερά να μου πεί τον καημό της. Όταν τις χρειάζεσαι...