Πατάτες γεμιστές light

Τις δοκίμασα πρώτη φορά σ'ένα ουζερί στην Εύβοια, στην πιο αμαρτωλή τους εκδοχή. Είχαν μπέικον, κρέμα γάλακτος και διάφορα άλλα, νόστιμα μεν θανατηφόρα για την σιλουέτα δε. Κι επειδή μπορεί να έχουμε ένα κορμί να διατηρήσουμε αλλά δεν λέμε ποτέ όχι στα μεζεδάκια, πειραματίστηκα με πιο ελαφριά υλικά και πέτυχα ένα αποτέλεσμα εξίσου νόστιμο, αλλά λιγότερο παχυντικό.

Για τέσσερις πατάτες

4 μεγάλες πατάτες
4 φέτες ζαμπόν γαλοπούλας
1 φλυτζάνι τριμμένο κίτρινο τυρί με λίγα λιπαρά
1 κουταλιά σούπας κατίκι (ή άλλο τυρί κρέμα με λίγα λιπαρά)
1 ασπράδι
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
πιπεριά πράσινη και κόκκινη ψιλοκομμένη
πιπέρι
αλάτι
γάλα 1% όσο χρειαστεί
λίγο μοσχοκάρυδο τριμμένο
2 κουταλιές σούπας λάδι
λίγο extra τριμμένο τυρί

Πλένουμε πάρα πολύ καλά τις πατάτες. (Τις τρίβουμε και με συρματάκι κουζίνας.) Τις ψήνουμε μέχρι να τρυπιούνται καλά με το μαχαίρι. Κατόπιν τις κόβουμε στη μέση και με ένα κουταλάκι αδειάζουμε την σάρκα τους σε ένα μπολ. Το λιώνουμε με ένα πιρούνι. Στη συνέχεια ρίχνουμε μέσα το ζαμπόν ψιλοκομμένο, το τριμμένο τυρί, το τυρί κρέμα, το ασπράδι, τις πιπεριές, πιπέρι, αλάτι όσο χρειάζεται (δοκιμάζουμε!). Ανακατεύουμε και ρίχνουμε σιγά σιγά το γάλα, μέχρι να έχουμε ένα μίγμα αφράτο, σαν πουρέ. Γεμίζουμε τις πατάτες. Αν θέλουμε ρίχνουμε λίγο extra τριμμένο τυρί από πάνω, κουκίζουμε με μοσχοκάρυδο (μα την κατέχω την ορολογία της κουζίνας λέμε!) και περιχύνουμε με τις δύο κουταλιές ελαιόλαδο.

οι πατάτες έτοιμες για τον φούρνο

Ξαναφουρνίζουμε τις πατάτες μέχρι να ροδίσει η επιφάνειά τους και να λιώσει το τυρί. Γίνονται πάρα πολύ ωραίες και ελαφριές και συνοδεύονται τέλεια από ουζάκι, μπυρίτσα και ό,τι άλλο τραβάει η όρεξή μας!

οι πατάτες έτοιμες για κατανάλωση!

Έφτιαξα κουλουράκια!

Ω ναι! Συνέβη και αυτό. Μπήκα στην κουζίνα κι έφτιαξα κουλουράκια. Ας τα πάρουμε από την αρχή: Όλα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα που δέχτηκα το απόγευμα της Παρασκευής. Κανονικά, θα έπρεπε να σηκώσω τους ώμους και να πω "Δε βαριέσαι!" γι'αυτό που άκουσα, αλλά φαίνεται ότι είχα ξυπνήσει στραβά και το ασήμαντο έγινε σημαντικό και, τελικά, όταν έκλεισα το τηλέφωνο θύμιζα κάτι μεταξύ γκρινιάρικου στρουμφακίου και νηπιου που κλαψουρίζει επειδή δεν του αγόρασαν το παγωτό που του υποσχέθηκαν. Το ίδιο βράδυ, σερφάροντας στο ίντερνετ έπεσα πάνω σε μια συνταγή για αλμυρά κουλουράκια (από τα αγαπημένα μου!). "Γιατί δεν δοκιμάζεις να τα φτιάξεις?", πρότεινε η mother που είχε ακούσει τα "Γιαμ-γιαμ, κουλουράκια καρότο, ουάου!" κλπ κλπ. "Η μαγειρική είναι ό,τι πρέπει για να χαλαρώνεις" πρόσθεσε με νόημα, καθώς μάλλον ήταν παραπάνω από προφανές ότι έβραζα ακόμα στο ζουμί μου, έστω και σε σιγανή φωτιά. Χωρίς να το πολυσκεφτώ αποφάσισα να δοκιμάσω (ε, συγκινήθηκα κιόλας από τη γενναιότητα της μαμάς μου να μου παραχωρήσει την κουζίνα της, γιατί -δεν ξέρω αν το έχω αναφέρει- αλλά εγώ από μαγειρική... ούτε τα SOS καλά-καλά δεν σκαμπάζω) κι έτσι βρέθηκα το απόγευμα του Σαββάτου να πλάθω κουλουράκια με τα δυο χεράκια! Καταρχήν να πώ ότι όντως το να μαγειρεύεις είναι πολύ χαλαρωτικό (αν και ήμουν ήδη cool, μετά από μια ελαφριά δόση shopping therapy που πήρα το πρωί). Χώρισα τη ζύμη σε δύο μέρη και στα μισά κουλουράκια έβαλα καρότο, ενώ στα υπόλοιπα ηλιόσπορους και σουσάμι. Έγιναν πολύ νόστιμα και -μια μέρα αργότερα- έχουν εξαφανιστεί (και να διευκρινίσω ότι δεν τα έφαγα όλα μόνη μου, εντάξει?). Ιδού λοιπόν τα πρώτα μου κουλουράκια και -τώρα που πήρα φόρα- ετοιμαστείτε για posts με τις κουζινοπεριπέτειές μου (εννοείται ότι θα βάζω μόνο ό,τι πετυχαίνω, χαχαχα!).

Καλή εβδομάδα!

Τα κουλουράκια...