Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Παγκόσμια ημέρα ποίησης... (part 9)




Από όλες τις σιωπές αυτών των οκτώ και κάτι χρόνων που έχουν περπατήσει τα "Παπούτσια της Dorothy", αυτή ήταν η μεγαλύτερη. Ένας ολόκληρος χρόνος! Και από όλες τις ετικέτες που ταξινομούν τις αναρτήσεις, αυτή που δεν έχει καταγράψει καμία απουσία μέχρι στιγμής είναι η "Παγκόσμια ημέρα ποίησης". Part 1, part 2, και φτάσαμε αισίως στο part 9. Δεν μου πήγαινε να αφήσω την 21η του Μάρτη χωρίς στίχο, κι ας έχω αφήσει σε εκκρεμότητα ένα σωρό ιστορίες της κατηγορίας "Αυτό πρέπει να το γράψω στο blog μου!". Όπως παλιότερα, όταν μια επίσκεψη σε δημόσια υπηρεσία γινόταν αφορμή για post, ένα καλό βιβλίο, μια συναυλία ή μια θεατρική παράσταση έδινε αφορμή για κριτική, ακόμα και ένα τραγούδι, ένα βιντεάκι από το youtube διεκδικούσε και κέρδιζε τον χώρο του, έτσι σκέτο, χωρίς σχόλιο. Δεν ξέρω αν έχω αλλάξει τόσο πολύ εγώ ή αν τότε, σχεδόν μια δεκαετία πριν, ήταν απλά πιο πρόσφορο το έδαφος για να γράφεις πράγματα που ήταν καθημερινά, λιτά, ίσως και λίγο αστεία, λιγότερο σοβαρά και "προβληματισμένα" αν θέλεις, ανάλαφρα. Το "σήκωνε" καλύτερα το κλίμα. Μιλάω σαν γιαγιά που αναπολεί τα νιάτα της, το ξέρω, όμως πολλές φορές ξεκινάω να γράψω κάτι και με συλλαμβάνω επ' αυτοφώρω να αυτολογοκρίνομαι.  Ακόμα και σήμερα, επιθυμούσα διακαώς να δημοσιεύσω Λειβαδίτη, λόγω της ημέρας, και θυμήθηκα ένα ειρωνικό meme με τον ποιητή, και δίπλα γραμμένο κάτι του τύπου: "Δεν έγραφα εγώ ποιήματα για να κάνετε εσείς status update στο facebook!". Μήπως να έβαζα Ελύτη?

Μέσα στα πολλά που δεν έγραψα αυτούς τους δώδεκα μήνες ήταν το γεγονός ότι ολοκλήρωσα τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις μου και κατάφερα να προσθέσω -επιτέλους- τρία γράμματα στο ονοματεπώνυμό μου. Για να το γιορτάσω (not), αποφάσισα με βαριά καρδιά να κάνω μία επεμβασούλα που ανέβαλα εδώ και καιρό.  Τα δύο λουκουμάκια, ένα ειδικευμένο και ένα ειδικευόμενο (πρέπει να τους περνάνε από casting, δεν εξηγείται διαφορετικά...) που διασταύρωσαν τα νυστέρια τους πάνω από την κατατρομαγμένη αφεντιά μου, έκαναν τα μαγικά τους, ενώ όλοι στο νοσοκομείο με αποκαλούσαν "κοριτσάκι μου", αναπτερώνοντας το τσακισμένο ηθικό της μεγαλοκοπέλας Dorothy.  Και μετανιώνω τώρα που δεν μπήκα στον κόπο να γράψω, όχι τις αστείες λεπτομέρειες της mini περιπέτειάς μου ή κάτι δακρύβρεχτο για την ευγνωμοσύνη που αισθάνθηκα όταν συνειδητοποίησα ένα πρωί, δυο-τρεις βδομάδες μετά από την επέμβαση, ότι μπορούσα πλέον να αλλάξω πλευρό στον ύπνο μου χωρίς να χρειάζεται να ξυπνήσω και να καταστρώσω ολόκληρο στρατηγικό σχέδιο, αλλά για το πόσο, μα πόσο, πολύ θαυμάζω τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία. Να το έγραφα, κι ας μην το διάβαζε κανείς. Όπως δεν έγραψα και για τη χαρά μου όταν πληροφορήθηκα πως το τρέχον έτος θα έχει πολύ τούλι, και πολύ κουφέτο, με δύο γάμους που περιμένω πως και πως, και που βαραίνουν στην χαρούμενη πλευρά της ζυγαριάς τόνους περισσότερο απ' ό,τι οι σημαντικές ή περαστικές στενοχώριες. Ή για το γεγονός ότι εγώ, η ορκισμένη εχθρός (σιγά τα αίματα...) του facebook, δεν ξέρω πως, δεν ξέρω γιατί... βρέθηκα  ξαφνικά με προφάιλ, να μετράω likes. 

Κι αφού η λίστα με όλα αυτά που δεν βρήκαν τη θέση που τους άξιζε στο blog είναι ήδη αρκετά μεγάλη για τα γούστα μου, ας μη την κάνει η σημερινή ημέρα μεγαλύτερη. Τάσος Λειβαδίτης, από την "Καντάτα" (1960):



" Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,
ένας άντρας πήγε σ' ένα απ'αυτά τα "σπίτια",
πήρε μια γυναίκα,
μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο,
αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση,
γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει
να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,
"εδώ έρχονται για άλλα πράγματα",
οι άλλοι απ'έξω δώστου χτυπήματα στην πόρτα.
Με τα πολλά άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές
-ακούς εκεί διαστροφή να θέλει να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.
Εκείνος έστριψε στη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.
Κανείς δεν τον ξανάδε πια.
Και μόνο εκείνη η γυναίκα,
θα 'ρθει η αναπότρεπτη ώρα μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ' την πιο βαθιά,
την πιο μεγάλη ερωτική πράξη
μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της."

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Παγκόσμια ημέρα ποίησης... (part 8)



                                   Επιτύμβιον

 Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Τί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Κοιμού εν ειρήνη, δεν θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

Μανόλης Αναγνωστάκης, "Ο Στόχος"

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη (Ωχ μανούλα μου! edition)



Αγαπημένε Άγιε Βασίλη,

Εγώ είμαι, η φιλενάδα σου η Dorothy. Πριν πεις "Πάλι εσύ;", ίσως θα έπρεπε να σου θυμίσω ότι η τελευταία χρονιά που σου έστειλα γράμμα ήταν το 2012, και από τότε δεν σε έχω ξαναενοχλήσει. Φέτος, όμως, αγαπημένο αγόρι με τα κόκκινα, αποφάσισα να σου γράψω, μιας και εκτός από τα πολύ απλά που είναι για σένα παιχνιδάκι (έχουμε και λέμε: α)τζακ ποτ στο τζόκερ β) σωσία του Μάικλ Φασμπέντερ - ή και τον ίδιο αν είναι διαθέσιμος, δεν πρόκειται να φέρω αντιρρήσεις και γ) άρση των capital contols, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) έχω να σου ζητήσω και κάτι ακόμα. Πρώτα, όμως, να σου εκθέσω τα γεγονότα.
Εγώ, που λες Άγιε Βασίλη μου, από τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα, ξεχώρισα μία πολύ ενοχλητική και εκνευριστική κατηγορία συναδέλφων, την οποία ονόμασα με πολλή αγάπη και στοργή "οι μανούλες". Disclaimer: Δεν αναφέρομαι σε όλες τις εργαζόμενες μητέρες, που γίνονται κάθε μέρα εκατό και βάλε κομμάτια για να προλάβουν σπίτι/δουλειά/παιδιά/σκυλιά/γατιά και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Αναφέρομαι σε αυτές που έχουν την εντύπωση ότι από τη στιγμή που απέκτησαν παιδιά δεν έχουν καμία απολύτως υποχρέωση απέναντι σε εργοδότες/συναδέλφους/στην κοινωνία εν γένει, και με ένα μελιστάλαχτο "εγώ είμαι μανουουουούλα"  δηλώνουν ότι έκλεισαν σαν προσωπικότητες, λες και το να είσαι μάνα σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να καλλιεργήσεις το πνεύμα σου, ούτε να διατηρείς  ανοιχτούς τους ορίζοντές σου.  Παλαιότερα, είχα συναντήσει μια - δυο σκόρπιες, αλλά τον τελευταίο καιρό Άγιε Βασίλη μου, είμαι περικυκλωμένη.
Για τις "μανούλες" που τρώω στη μάπα συναναστρέφομαι καθημερινά, κάθε γυναίκα που έχει περάσει τα τριάντα και δεν έχει παιδί, χαμένο κορμί τη φωνάζουν κι αλήτη, που λέει και το άσμα. Μίασμα της κοινωνίας. Αν δε- o tempora o mores -  είναι και ανύπαντρη, τότε σίγουρα έχει κάποιο κρυφό κουσούρι. Ξέρουν αυτές. Όταν δεν κουτσομπολεύουν, μου λένε τα νέα τους, τουτέστιν:  Τί έφαγε το παιδί χθες; Τί έκανε στο σχολείο το παιδί χθες; Τί ώρα κοιμήθηκε το παιδί χθες; Από μυξούλες/κακάκια/εμετούλη πως πήγαμε χθες;  Και το σημαντικότερο: Δεν μιλάμε για βρέφη! Μιλάμε για νήπια και για ολόκληρα γαϊδούρια που σε λίγο θα πάνε φαντάροι! Όταν τελειώνει το briefing, αφοσιώνονται στα κομπιούτερ τους και ψάχνουν ό,τι μπορείς να φανταστείς, με μία προϋπόθεση: να μην έχει σχέση με τη δουλειά που πρέπει να κάνουν. Έτσι λοιπόν μπαίνουν σε φόρουμ όπου συζητούν με άλλες "μανούλες" (σ.σ: Είχα δει σε ένα σάιτ ένα screen shot όπου μια "μανούλα" ρώταγε αν ο ιός έμπολα προσβάλλει και ανθρώπους ή μόνο υπολογιστές. Νόμιζα πως ήταν φωτομοντάζ. Τώρα πιστεύω!) ανακαλύπτουν  μοδάτες συνταγές για "καναπεδάκια για το πάρτι της συμμαθητριούλας της κορούλας" και "διακοσμητικούλια για τη ντουλαπίτσα" του γιού και "παπουτσάκια με λίγο τακουνάκι, μόνο δέκα ποντάκια, σε κανένα ωραίο χρωματάκι, για να το συνδυάσω με ένα φορεματάκι στη βάφτιση". Αν κάνεις το λάθος να ρωτήσεις "Ποιά βάφτιση" θα πάρεις, Santa baby, μια απάντηση τύπου "Βαφτίζει την κορούλα της η αδελφούλα της ξαδελφούλας του αντρούλη μου, που ήταν πέρσι εγκυουουούλα". Γιατί, αγαπημένε, να σε ενημερώσω πως η μία εκ των "μανούλων" συναδέλφων είναι προγραμματισμένη να μιλάει μόνο με υποκοριστικά, και όποτε την ακούω  νιώθω μία ανατριχίλα, σαν να περπατάνε πάνω μου πενήντα σαλαμάνδρες. Αυτό, όμως, που με κάνει να σκίζω τις δαντέλες μου είναι που, ενώ όταν ψάχνουν για κάθε είδους ηλιθιότητα νομίζεις ότι έχεις απέναντί σου τον Μπιλ Γκέιτς και τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ αυτοπροσώπως, όταν πρόκειται για θέματα της δουλειάς κάτι παθαίνουν και κοιτάζουν την οθόνη λες και διεξάγεται μπροστά τους το πείραμα του cern. Αν τους πεις να ανοίξουν και κανένα αρχείο στο excel, πρέπει να έχεις μαζί απαραιτήτως πιεσόμετρο και υπογλώσσια. Για αυτή την excelοφοβία μίλησα στην αγαπημένη ξαδέλφη Ε., της οποίας το μάτι άρχισε να γυαλίζει επικίνδυνα όταν αναφέρθηκε σε δική της συνάδελφο που υποστήριζε πως δεν γνώριζε ούτε καν ποιό είναι το εικονίδιο από το οποίο ανοίγεις το excel. "Να ανοίξει παράθυρο ιδιωτικής περιήγησης για να μπει στο φέισμπουκ ήξερε όμως", συμπλήρωσε με νόημα η ξαδέλφη.  Σου ορκίζομαι, Άγιε Βασίλη, κανείς δεν ζητάει από τις συναδέλφους να λύσουν διαφορικές εξισώσεις: καμιά λίστα, κανένα πινακάκι, άντε στο τσακίρ κέφι να πρέπει να βρουν κανένα άθροισμα. "Μπορείς να το κάνεις εσύ; Εγώ δεν είμαι και πολύ καλά σήμερα... είμαι και μανούουουλα...έγνοιες, βάσανα, σνιφ, κλαψ, κλαψ...".


Φυσικά, είναι πάντα κουρασμένες, Άγιε Βασίλη. Πτώματα σου λέει. "Δηλαδή ρε συ μανούλα", ρωτάω την αγαπημένη μου, το μεγαλύτερο βλήμα από όλες, "αν αντί για υπάλληλος χωρίς πολλές πολλές ευθύνες, με τη γραφειάρα σου, το οχτάωρό σου, τις άδειές σου -κανονικές και από τη σημαία- και όλα τα κομφόρ (και πραγματικά θυμώνω όταν σκέφτομαι ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι -με παιδιά ή χωρίς παιδιά- που διαθέτουν και  προσόντα και όρεξη για δουλειά, και δεν βρίσκουν κάτι, ενώ τέτοιοι στόκοι καταφέρνουν να επιβιώνουν στην εργασιακή αρένα) αλλά ήσουν κάτι πιο απαιτητικό, ας πούμε γιατρός στο Ε.Σ.Υ, με τις εφημερίες σου, με τα ξενύχτια σου, με τα σέα σου και τα μέα σου τι θα έλεγες τότε;". Το βλέμμα της "μανούλας" παγώνει. Κακό παράδειγμα, το ομολογώ,άλλωστε το μόνο που θα μπορούσε να προσφέρει στην επιστήμη είναι ο εγκέφαλός της, για μελέτη: περιέχει αέρα κοπανιστό ή σανό; "Αν ήσουν ανώτερο στέλεχος και χτύπαγες δεκαεξάωρα; Αν σκούπιζες τους δρόμους; Αν ήσουν υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ;". Τώρα το βλέμμα φανερώνει τρόμο, σαν να είπα πχ "Αν περπατούσες στο Δρόμο με τις Λεύκες περασμένα μεσάνυχτα και εμφανιζόταν μπροστά σου ο Φρέντι Κρούγκερ;".
Άλλο χαρακτηριστικό, dear Santa, είναι η αγάπη και ενσυναίσθηση προς τον συνάνθρωπο: "Αααααχ! Γιατί δεν κάνει πιο πολύ κρύο; Γιατί δεν χιονίζει; Να ανάψουμε το καλοριφέρ στο φουλ και να παίζουμε επιτραπέζια μπροστά στο τζάκιιιιι! Ωραία δεν θα είναααααιιιι;". "Ξέρεις, πολύς κόσμος είναι στο δρόμο. Κι άλλοι δεν έχουν μήτε euroσέντσι για πετρέλαιο, οπότε όχι, καλύτερα να μην έχουμε χιόνια.". Προβληματισμένο βλέμμα. Απάντηση: "Έχεις δίκιο... πρέπει να σκεφτόμαστε και τους άλλους". Success! "Αλλά εγώ θέλω χιόοοοονιιιιιααα!".
Άγιε Βασίλη, με λαμβάνεις; Με νιώθεις;
Γι' αυτό λοιπόν στρουμπουλό ασπρομάλλικο/ασπρογένικο γκομενάκι, θέλω για το 2016 -εκτός από  αυτά που αναφέρω στην πρώτη παράγραφο του γράμματός μου- να μου φέρεις μια καινούργια δουλειά. Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου, ξέρεις εσύ... Και χωρίς "μανούλες". Μανούλες, εκτός εισαγωγικών, όσες θέλεις, με τις εντός εισαγωγικών έχω το θέμα. Επίσης, το dress code να είναι business formal, διότι αφενός μεν έχω βαρεθεί το business casual, αφετέρου δε αν ξαναδώ συνάδελφο με φόρμα(!) θα τον αναφέρω στην αστυνομία μόδας και αμαρτία ουκ έχω.
 Με τις θερμότερες ευχές μου για  ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, και ένα 2016 γεμάτο υγεία και χαμόγελα, και σαφώς καλύτερο   από το '15, σε φιλώ και ανανεώνω το ραντεβού μας για του χρόνου!

Με αγάπη,
Dorothy