Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

"Οροι συμμετοχής"




Φίλες μου αγαπημένες, τι μου κάνετε? Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε πάλι ότι σας έχω παραμελήσει και σας άφησα χωρίς νέο ποστ και θα έχετε και δίκιο εδώ που τα λέμε, αλλά γενικά ήμουν πολύ απασχολημένη αυτές τις μέρες, ουφ κούραση, και δεν άνοιξα καθόλου τον υπολογιστή, αλλά σας σκεφτόμουν όλες και διάβασα και όοοοολα τα μηνυματάκια που μου στέλνατε και τώρα που ξεμπέρδεψα με τις δουλίτσες μου ήρθα με πολύ ευχάριστα νέα! Έρχεται απίστευτος διαγωνισμός!!! Εμ, έτσι θα σας άφηνα? Αφού ξέρετε πόσο σας αγαπώ ❤❤❤!!! Τέτοιος διαγωνισμός δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει σε μπλογκ, ειλικρινά, και το δωράκι που διάλεξα με αγάπη  για όλες εσάς θα το κερδίσει μία πολύ τυχερούλα αναγνώστρια. Ειλικρινά, το βλέπω και μου έρχεται να δηλώσω και εγώ συμμετοχή με ψευδώνυμο, για να μην το αποχωριστώ (χαχαχαχα, αστειεύομαι φυσικά!!!). Θα ήθελα να ξεκαθαρίσουμε, όμως, κάποια πραγματάκια: Είναι πολύ σημαντικό να διαβάσετε προσεκτικά τους όρους συμμετοχής στον διαγωνισμό.  Για να είναι έγκυρη η συμμετοχή σας πρέπει να ακολουθήσετε μερικά απλά βηματάκια. Αυτά είναι υποχρεωτικά και σας δίνουν μία συμμετοχή. Αν κάνετε λάθος ή παραλείψετε κάποιο βηματάκι, τότε η συμμετοχή σας ακυρώνεται :(((  Το τονίζω, για να μη μου στέλνετε μετά μηνυματάκια του τύπου α, δεν το κατάλαβα ή είναι άδικο κλπ.

Πάμε να δούμε μαζί τα βηματάκια ένα-ένα?

1)Καταρχήν, πρέπει να μου αφήσετε κάτω από αυτήν εδώ την ανάρτηση ένα σχόλιο. Ό,τι θέλετε μπορείτε να γράψετε, το αφήνω σε εσάς :))) αλλά να μην ξεχάσετε να μου γράψετε οπωσδήποτε και το όνομα του προφίλ σας στο φέις. Υπάρχει λόγος που σας το λέω ;)

2)Στη συνέχεια, θα πάτε στη σελίδα μας στο φέις και θα κάνετε like  στη σελίδα μας και like στο ποστ του διαγωνισμού. Για τις φίλες που είναι καινούργιες στα social να πω ότι πρέπει να πατήσουν εκεί που έχει ένα χεράκι που μοιάζει λίγο με αυτό ☝  και γράφει "Μου αρέσει!", μέχρι να γίνει μπλε. Αν είναι μπλε είστε οκ! Το έχω τσεκάρει και σε iphone και σε galaxy, δεν παίζει ρόλο τι έχετε, η διαδικασία είναι ακριβώς ίδια. Μετά, θα κάνετε και share στο δικό σας προφίλ. Προσοχή!!! Για να είναι έγκυρη η συμμετοχή σας, θα πρέπει να κάνουν με τη σειρά τους like στο ποστ τουλάχιστον πενήντα φίλοι σας. Για να μη μου γκρινιάζετε οι φίλες που είστε καινούργιες στα social και δεν έχετε πολλούς φίλους ή δεν έχετε φτιάξει ακόμα προφίλ στο φέις (μα που ζείτε, lol) αλλά θέλετε να μπείτε στον διαγωνισμό μας, σας ενημερώνω για να μην  αγχώνεστε ότι ο διαγωνισμός θα τρέχει μέχρι το τέλος της επόμενης βδομάδας. Αρχίστε τα friend request, προλαβαίνετε!!!

3)Κατόπιν, θα πάτε στη σελίδα μας στο instagram και θα κάνετε follow και μετά θα κάνετε like στη φωτογραφία του διαγωνισμού. Και πάλι προσοχή στις αρχάριες φίλες, εδώ δεν έχει χεράκι, έχει μία καρδουλίτσα που γίνεται ροζ όταν την πατήσετε. Θα αφήσετε σχόλιο όπου θα κάνετε tag την κολλητή σας. Μετά, θα κάνετε regram και μόλις σας κάνουν πενήντα likes και έχετε πενήντα ροζ καρδουλίτσες (θα τις μετρήσω!) , έχετε  ολοκληρώσει και το δεύτερο βηματάκι και είστε πιο κοντά από ποτέ στο να εξασφαλίσετε τη συμμετοχή σας.

4)Στη συνέχεια, θα αντιγράψετε επτά φορές αυτό εδώ το ποστάκι, και θα ζωγραφίσετε και την εικόνα με τα καπελάκια. Όταν λέω θα αντιγράψετε εννοώ με το χεράκι σας... Θα ελέγξω τις συμμετοχές και αν δω ότι απλά το έχετε εκτυπώσει η συμμετοχή σας ακυρώνεται. Μετά, θα πάρετε τα επτά χαρτάκια και, αφού πρώτα τα υπογράψετε και πάρετε και βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής σας, θα τα βάλετε σε φακέλους και θα τα μοιράσετε σε επτά γειτόνισσές σας. Εδώ σας έχω μία εκπληξούλα: Αν κάποια από τις γειτόνισσες αντιγράψει και εκείνη επτά φορές το ποστάκι και κάνει διανομή σε άλλες επτά φιλενάδες της, τότε ΕΣΕΙΣ (Ναι, εσείς! Χωρίς να κάνετε απολύτως τίποτα!!!) κερδίζετε μία δεύτερη συμμετοχή στον διαγωνισμό και έχετε διπλάσιες πιθανότητες να κερδίσετε!

5) Αφού ολοκληρώσετε τις παραπάνω διαδικασίες,  θα μου στείλετε ένα emailάκι, που θα γράφει στο θέμα "Δικαιολογητικά για τον Διαγωνισμό" και θα μου αναφέρετε αριθμημένα τα βηματάκια που έχετε πραγματοποιήσει. ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Μην  ξεχάσετε να συμπεριλάβετε ένα screenshot από το σχόλιό σας στο blog, ενεργά links για τη σελίδα σας στο φέις και για τη σελίδα σας στο instagram, επικυρωμένα αντίγραφα από τα επτά χαρτάκια που μοιράσατε στις γειτόνισσες και ένα βιντεάκι διάρκειας 2 λεπτών max, όπου οι εσείς και οι επτά γειτόνισσες αναφέρετε ονοματεπώνυμο, ηλικία, ύψος, βάρος, επάγγελμα, οικογενειακή κατάσταση, αριθμό αμκα και αριθμό φορολογικού μητρώου. Και, έτσι απλά, μπαίνετε στην κλήρωση! Αν στον έλεγχο διαπιστωθεί ότι έχετε παραλείψει κάποιο από τα βηματάκια, αποκλείεστε από τη διαγωνιστική διαδικασία καθώς επίσης και από τους τρεις επόμενους διαγωνισμούς. Συμπληρωματικά email με δικαιολογητικά που έχουν παραλειφθεί δεν θα γίνονται δεκτά. Ενστάσεις δεν θα γίνουν δεκτές. Η νικήτρια θα ανακοινωθεί κατόπιν κλασικής κλήρωσης με χαρτάκια και αν δεν εμφανιστεί εντός 24 ωρών ακυρώνεται και η κλήρωση θα ξαναγίνει. 

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!! 


__________________________________________________________________________


Disclaimer: Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Πρόσωπα και καταστάσεις είναι φανταστικά και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. 
Πως θα μπορούσαν άλλωστε... 


Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Παγκόσμια ημέρα ποίησης... (part 9)




Από όλες τις σιωπές αυτών των οκτώ και κάτι χρόνων που έχουν περπατήσει τα "Παπούτσια της Dorothy", αυτή ήταν η μεγαλύτερη. Ένας ολόκληρος χρόνος! Και από όλες τις ετικέτες που ταξινομούν τις αναρτήσεις, αυτή που δεν έχει καταγράψει καμία απουσία μέχρι στιγμής είναι η "Παγκόσμια ημέρα ποίησης". Part 1, part 2, και φτάσαμε αισίως στο part 9. Δεν μου πήγαινε να αφήσω την 21η του Μάρτη χωρίς στίχο, κι ας έχω αφήσει σε εκκρεμότητα ένα σωρό ιστορίες της κατηγορίας "Αυτό πρέπει να το γράψω στο blog μου!". Όπως παλιότερα, όταν μια επίσκεψη σε δημόσια υπηρεσία γινόταν αφορμή για post, ένα καλό βιβλίο, μια συναυλία ή μια θεατρική παράσταση έδινε αφορμή για κριτική, ακόμα και ένα τραγούδι, ένα βιντεάκι από το youtube διεκδικούσε και κέρδιζε τον χώρο του, έτσι σκέτο, χωρίς σχόλιο. Δεν ξέρω αν έχω αλλάξει τόσο πολύ εγώ ή αν τότε, σχεδόν μια δεκαετία πριν, ήταν απλά πιο πρόσφορο το έδαφος για να γράφεις πράγματα που ήταν καθημερινά, λιτά, ίσως και λίγο αστεία, λιγότερο σοβαρά και "προβληματισμένα" αν θέλεις, ανάλαφρα. Το "σήκωνε" καλύτερα το κλίμα. Μιλάω σαν γιαγιά που αναπολεί τα νιάτα της, το ξέρω, όμως πολλές φορές ξεκινάω να γράψω κάτι και με συλλαμβάνω επ' αυτοφώρω να αυτολογοκρίνομαι.  Ακόμα και σήμερα, επιθυμούσα διακαώς να δημοσιεύσω Λειβαδίτη, λόγω της ημέρας, και θυμήθηκα ένα ειρωνικό meme με τον ποιητή, και δίπλα γραμμένο κάτι του τύπου: "Δεν έγραφα εγώ ποιήματα για να κάνετε εσείς status update στο facebook!". Μήπως να έβαζα Ελύτη?

Μέσα στα πολλά που δεν έγραψα αυτούς τους δώδεκα μήνες ήταν το γεγονός ότι ολοκλήρωσα τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις μου και κατάφερα να προσθέσω -επιτέλους- τρία γράμματα στο ονοματεπώνυμό μου. Για να το γιορτάσω (not), αποφάσισα με βαριά καρδιά να κάνω μία επεμβασούλα που ανέβαλα εδώ και καιρό.  Τα δύο λουκουμάκια, ένα ειδικευμένο και ένα ειδικευόμενο (πρέπει να τους περνάνε από casting, δεν εξηγείται διαφορετικά...) που διασταύρωσαν τα νυστέρια τους πάνω από την κατατρομαγμένη αφεντιά μου, έκαναν τα μαγικά τους, ενώ όλοι στο νοσοκομείο με αποκαλούσαν "κοριτσάκι μου", αναπτερώνοντας το τσακισμένο ηθικό της μεγαλοκοπέλας Dorothy.  Και μετανιώνω τώρα που δεν μπήκα στον κόπο να γράψω, όχι τις αστείες λεπτομέρειες της mini περιπέτειάς μου ή κάτι δακρύβρεχτο για την ευγνωμοσύνη που αισθάνθηκα όταν συνειδητοποίησα ένα πρωί, δυο-τρεις βδομάδες μετά από την επέμβαση, ότι μπορούσα πλέον να αλλάξω πλευρό στον ύπνο μου χωρίς να χρειάζεται να ξυπνήσω και να καταστρώσω ολόκληρο στρατηγικό σχέδιο, αλλά για το πόσο, μα πόσο, πολύ θαυμάζω τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία. Να το έγραφα, κι ας μην το διάβαζε κανείς. Όπως δεν έγραψα και για τη χαρά μου όταν πληροφορήθηκα πως το τρέχον έτος θα έχει πολύ τούλι, και πολύ κουφέτο, με δύο γάμους που περιμένω πως και πως, και που βαραίνουν στην χαρούμενη πλευρά της ζυγαριάς τόνους περισσότερο απ' ό,τι οι σημαντικές ή περαστικές στενοχώριες. Ή για το γεγονός ότι εγώ, η ορκισμένη εχθρός (σιγά τα αίματα...) του facebook, δεν ξέρω πως, δεν ξέρω γιατί... βρέθηκα  ξαφνικά με προφάιλ, να μετράω likes. 

Κι αφού η λίστα με όλα αυτά που δεν βρήκαν τη θέση που τους άξιζε στο blog είναι ήδη αρκετά μεγάλη για τα γούστα μου, ας μη την κάνει η σημερινή ημέρα μεγαλύτερη. Τάσος Λειβαδίτης, από την "Καντάτα" (1960):



" Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,
ένας άντρας πήγε σ' ένα απ'αυτά τα "σπίτια",
πήρε μια γυναίκα,
μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο,
αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση,
γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει
να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,
"εδώ έρχονται για άλλα πράγματα",
οι άλλοι απ'έξω δώστου χτυπήματα στην πόρτα.
Με τα πολλά άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές
-ακούς εκεί διαστροφή να θέλει να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.
Εκείνος έστριψε στη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.
Κανείς δεν τον ξανάδε πια.
Και μόνο εκείνη η γυναίκα,
θα 'ρθει η αναπότρεπτη ώρα μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ' την πιο βαθιά,
την πιο μεγάλη ερωτική πράξη
μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της."

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Παγκόσμια ημέρα ποίησης... (part 8)



                                   Επιτύμβιον

 Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Τί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Κοιμού εν ειρήνη, δεν θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

Μανόλης Αναγνωστάκης, "Ο Στόχος"