Η Dorothy κάνει spa και ετοιμάζεται για την επιστροφή στο μπλόγκιν'
Ομολογώ ότι μπήκα στον πειρασμό να προσθέσω και soundtrack στη σημερινή ανάρτηση, το "λιωμένο παγωτό" ας πούμε ("κι όμως είμαι ακόμα εδώ, γκραν γκραν γκρανγκραν, κι αυτό το καλοκαίρι κλπ κλπ", όπου "γκραν" βάλε πενιά από κιθάρα ηλεκτρικιά) αλλά εν πρώτοις δεν είναι καλοκαίρι (ακόμα), εν δευτέροις θα ήταν αφόρητα κλισέ. Υπάρχει,βεβαίως, και το "back for good" των Take That, αλλά τραγούδι στο οποίο ο Robbie Williams κάνει μόνο μπακιν' βόκαλς δεν έχει θέση στο μπλογκ μου. Κι αφού δεν βρίσκω κατάλληλη μουσική υπόκρουση, τραγουδάω το "I'm back!" μου a cappella και ανοίγω ξανά το γνωστό κίτρινο λουλουδοπεταλουδένιο παραθυράκι του μπλογκ!
Αφού παρακολούθησα χθες τις πολιτισμένες συζητήσεις και τις εμπεριστατωμένες αναλύσεις σχετικά με το μήνυμα που έστειλε η κάλπη στις φετινές εκλογές (αν ήταν sms ή e-mail δεν διευκρινίστηκε), κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το θέαμα μου θύμιζε σε ανησυχητικό βαθμό μια σκηνή από τη "Mary Poppins", τη γνωστή ταινία με την ιπτάμενη nanny: σε μια σκηνή η Mary πίνει σιρόπι, δίνει και στα παιδάκια από μια κουταλιά , το αγοράκι χαίρεται γιατί το σιρόπι έχει γεύση λάιμ, το κοριτσάκι χαίρεται γιατί έχει γεύση φράουλα και η Μαιρούλα χαίρεται κι αυτή, γιατί το σιρόπι έχει γεύση ρούμι (χικ!). Λεπτομέρεια: και οι τρεις πίνουν από το ίδιο σιρόπι, από το ίδιο μπουκάλι. Τι άλλο να σκεφτώ, όταν όλοι οι υποψήφιοι, ανεξαρτήτως παράταξης, έβλεπαν τα ίδια αποτελέσματα και δήλωναν πως το μήνυμα που τους έστειλε η κάλπη ήταν ότι νίκησαν?
"μια για τη μαμά, μια για τον μπαμπά και μια για τον δήμαρχο..."
Φέτος είδα πεταμένα στους δρόμους περισσότερα προεκλογικά φυλλάδια από κάθε άλλη φορά και πολλές, πάρα πολλές αφίσες, κολλημένες όπου υπήρχε ελεύθερη επιφάνεια. Στο προαύλιο του εκλογικού κέντρου δεν περπάταγες πάνω σε τσιμέντο, αλλά σε ένα πολύχρωμο ιλλουστρασιόν μωσαϊκό. Λογικό, μπορεί να είχες αποφασίσει ότι θα ψηφίσεις τον κύριο χ, αλλά στο δρόμο προς την κάλπη να σου έκανε κλικ (δεξί ή αριστερό, δεν έχει σημασία) η φάτσα της κυρίας ψ, με το αστραφτερό χαμόγελο που παραμένει στη θέση του παρά το γεγονός ότι πάνω από τη φάτσα της έχουν πατήσει μερικές εκατοντάδες παπούτσια. Το παιχνίδι παίζεται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Μετά την πρώτη Κυριακή κανένας από από τους ηττημένους δεν μπήκε στον κόπο να ξεκολλήσει τις αφίσες του. Τι λέω, εδώ υπάρχουν ακόμα ξεθωριασμένες αφίσες από τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές ! Και βεβαια δεν ελπίζω ότι τώρα που πέρασε και η δεύτερη Κυριακή θα κάνει κανένας την έκπληξη και θα μαζέψει τα απομεινάρια της προεκλογικής εκστρατείας του από τους δρόμους. Άσε να τα μαζέψει ο νέος δήμαρχος, να έχει κάτι να κάνει.
Χτυπάει ένα απόγευμα το τηλέφωνο, ήταν κάποιος από το γραφείο ενός υποψήφιου, που τυχαίνει να είναι και οικογενειακός γνωστός μας: "Το ξέρετε ότι ο κύριος τάδε είναι υποψήφιος?" με ρωτάει με φωνή γλυκερή και γούτσου-γούτσου, "Ναι" απαντάω εγω, κάπως απότομα είναι η αλήθεια, αλλά πάλι καλά, δεδομένου ότι δάγκωσα τη γλώσσα μου για να καταπνίξω το αυθόρμητο μεν, αγενέστατο δε "χέστηκα". "Ααααα το ξέρετεεεεε!!!". Γιατί ρε φίλε, κρυφό το έχετε? Και με ρωτάει στη συνέχεια αν θέλω (προ-σταυρωμένα) ψηφοδέλτια. Πως λέμε "προτηγανισμένες πατάτες"? Κάτι παρόμοιο είναι κι αυτά. "Να έρθετε να τα πάρετε από το γραφείο ή καλύτερα να σας τα στείλω με κάποιο παλικάρι(?) από το γραφείο? Εεεεε?"."Γιατί, δεν θα έχει φέτος ψηφοδέλτια στο εκλογικό τμήμα?" (εκ των υστέρων αναγνωρίζω το λάθος μου, μάλλον πρώτα έπρεπε να ζητήσω περιγραφή του "παλικαριού" και μετά να αποφασίσω). Μου αναγνωρίζει ότι έχω δίκιο, και βέβαια θα υπάρχουν ψηφοδέλτια στα εκλογικά κέντρα και το κλείνει το ρημάδι το τηλέφωνο επιτέλους. Πήραν κι άλλοι. Ζωντανά και ηχογραφημένα. Το καλύτερο ήταν που τηλεφώνησε μια τύπισσα και μου είπε το εξής: "Γεια σας κυρία Dorothy μου, τηλεφωνώ εκ μέρους του κυρίου τάδε που ήταν δημοτικός σύμβουλος (σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι) αλλά στις φετινές εκλογές δεν θα είναι υποψήφιος (σκασίλα μου μικρή και δέκα ποντικοί ή έχασε η Βενετιά βελόνι και πάει λέγοντας...)" και πριν προλάβω να αναρωτηθώ γιατί ο κύριος που δεν θα είναι υποψήφιος, επομένως δεν διεκδικεί την ψήφο μου, έχει βάλει τους παρατρεχάμενούς του να ενοχλούν τον κόσμο στα σπίτια του, μου λέει η μαντάμ ότι ο κύριος όχι-υποψήφιος μου προτείνει να ψηφίσω κάποια κυρία ασχετοπούλου, που δεν έχω ξανακούσει το όνομά της κι αμα θέλω να μου στείλουν και (σταυρωμένα) ψηφοδέλτια. Μα βέβαια, εννοείται πως θέλω, θα μπορούσα άλλωστε στην ανώριμη ηλικία των τριάντα να αποφασίσω μόνη μου ποιον θα ψηφίσω? Κι επειδή όπως είπαμε η μάχη κρίνεται ακόμα και στα τελευταία δευτερόλεπτα, έξω από το εκλογικό κέντρο πετυχαίνουμε μια γνωστή της μαμάς μου, η οποία της δηλώνει ότι είναι υποψήφια και αν θέλει να της δώσει ψηφοδέλτια (ήμαρτον πια!). Η μητέρα, που γενικά δεν μασάει βεβαίως βεβαίως, της απαντάει "Όχι, ξέρω να διαβάζω". Δηλαδή έλεος πια, αμα θέλω να σε ψηφίσω ρε φιλενάδα ή φιλενάδε θα τον βάλω μόνη μου τον σταυρό! Ούτε η γιαγιά μου, που κοντεύει τα ογδόντα, δεν παίρνει σταυρωμένο ψηφοδέλτιο όταν ψηφίζει.
Μπορεί κάποιες στιγμές κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου να εκνευρίστηκα, ήρθε όμως και μια μέρα που έκλαιγα από τα γέλια: προσπάθησαν να με (χμ...)καλοπιάσουν από μια φοιτητική παράταξη! Βρέθηκα σε ένα ΑΕΙ για μια δουλειά, έψαχνα ένα γραφείο, δεν το έβρισκα και ρώτησα μια παρέα φοιτητών για οδηγίες. Μια κοπέλα προσφέρθηκε να με συνοδεύσει μέχρι εκεί που ήθελα να πάω ("τι ευγενικό κοριτσάκι" σκέφτηκε η μικρή, αθώα Ντοροθυ) και στη συνέχεια: α)με τρέλανε στα κοπλιμέντα β)ζήτησε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα και γενικά συμπεριφερόταν σαν ερωτευμένος πιγκουίνος. Μετά μου είπε ότι ήταν από την τάδε παράταξη. Και τότε άναψε ο γλόμπος πάνω από το κεφάλι της μικρής και αθώας Ντόροθυ(ς) και με βαριά καρδιά την ενημέρωσα ότι δεν είμαι φοιτήτρια στη σχολή της (μετάφραση: δεν έχεις να περιμένεις ψήφο από εμένα κοπελιά). Σε χρόνο dt η γλυκιά κοπελίτσα θυμήθηκε ότι είχε μια επείγουσα δουλειά και με άφησε μόνη κι έρημη να περιφέρομαι στους διαδρόμους του πανεπιστημίου (κλαψ, σνιφ!). Αλήθεια, λυπήθηκα που έφυγε βιαστικά και δεν πρόλαβα να της ευχηθώ: "Με το καλό και πρωθυπουργός γλυκιά μου!"...
Κάνουν party οι αράχνες εδώ μέσα, αλλά τι να κάνω βρε παιδιά που το μπλογκάκι μου δεν διαθέτει air condition κι εγώ -όπως έχω ξαναπεί- σιχαίνομαι τη ζέστη. Θα τα ξαναπούμε τον Σεπτέμβρη, μόλις πιάσουν οι δροσιές. Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι. Μην ξεχνάτε το αντιηλιακό σας. Σμουτς!
Λίγο πριν από την μας-συγχωρείτε-διακοπή του Αυγούστου παρέλαβα από την Ειρήνη κι από τις Συνταγές της Καρδιάς το "I love your blog" award και τις ευχαριστώ πολύ! Με τη σειρά μου πρέπει να το δώσω κι εγώ στα blogs που μου αρέσουν και -ευτυχώς- δεν υπάρχει περιορισμός. Το χαρίζω, λοιπόν, σε όλα τα blogs που υπάρχουν στη λίστα με τα αγαπημένα μου (όπως μπαίνεις...δεξιά!), γιατί ειλικρινά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα! Για να το γιορτάσουμε, τα "Powerpuff Girls" (μέσα στο κλίμα του σημερινού post) μας τραγουδούν το hit τους "Love makes the world go round".
Η Olive Tree Girl μου χάρισε το "Βραβείο Φαντασίας" και την ευχαριστώ πολύ - πολύ!
Πρέπει να γράψω 5 πράγματα που μου αρέσουν σε ό,τι καλλιτεχνικό/δημιουργικό κάνω.Έχουμε και λέμε:
1. Σε πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησα μαθήματα πιάνου. Δεν υπερβάλλω όταν λέω ότι έμαθα να διαβάζω το πεντάγραμμο πριν καλά-καλά μάθω να διαβάζω και να γράφω (όταν στο μάθημα των θεωρητικών οι υπόλοιποι έγραφαν διαγώνισμα,εγώ τα έλεγα προφορικά στη δασκάλα!) Μπορεί τελικά να μην έγινα η θηλυκή version του Δ. Σγούρου, αλλά όλα αυτά τα χρόνια έζησα κάποιες πολύ όμορφες (και κάποιες πολύ άσχημες, για να είμαι ειλικρινής) στιγμές, μάζεψα εμπειρίες, γέλασα με την απορία ενός παιδικού φίλου μου ο οποίος δεν καταλάβαινε πως έβγαζα νόημα από όλα αυτά τα μαύρα σημαδάκια και τις γραμμούλες και έζησα πολλές φορές τη φοβερή εμπειρία του χειροκροτήματος.(Δε συγκρίνεται με τίποτα ρε παιδιά, τι να λέμε τώρα!)
2. Εκτός από την μουσική, μου αρέσει πολύ και η ζωγραφική. Να ζωγραφίζω εγώ, αλλά και να βλέπω τα έργα άλλων. Νομίζω ότι κάθε έργο είναι ο καθρέφτης του δημιουργού του.
3. Δημιουργικό θεωρώ και το διάβασμα. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ακονίζεις το μυαλό σου και να αφήνεις τη φαντασία σου ελευθερη. Χάρη στον ιδιαίτερο ζήλο που έχω δείξει σε αυτή τη δημιουργική απασχόληση σε λίγο θα περπατάω, θα κάθομαι και θα κοιμάμαι πάνω σε βιβλία (σύντομα θα ακολουθήσει σχετικό post).
4. Η μεγάλη μου αγάπη, όμως, είναι το γράψιμο. Τα πρώτα μου κείμενα και ποιήματα (χα χα χα!) είχαν δημοσιευθεί στην εφημερίδα του σχολείου (και, ναι, εννοείται ότι έχω αρχείο με όοοολα τα φύλλα...τι θα έχω να δείχνω στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου?)
5. Να πω και για μια τέχνη στην οποία απέτυχα παταγωδώς? Το κέντημα! Ξεκίνησα ένα όταν ήμουν τρίτη δημοτικού και καμια εικοσαριά χρόνια αργότερα βρίσκεται κλεισμένο -μισοτελειωμένο και παραπονεμένο- σε μια ντουλάπα. Δεν το κατέχω το σπορ, δεν το κατέχω λέμε!
Θέλω να χαρίσω το βραβείο φαντασίας σε όλους εσάς, μαζί με ένα (φανταστικό) τραγούδι!
Λαέ της blogούπολης λέγω! Μετά από την τιμή που μου έκαναν οι αγαπητές Κοκκινοσκουφίτσα και Μαρία να με συμπεριλάβουν στις κυβερνήσεις τους (ε ναι λοιπόν, είμαι 1/3 υπουργός πολιτισμού και ολόκληρη υπουργός επικρατείας και κυβερνητική εκπρόσωπος), ήρθε η ώρα να σχηματίσω τη δική μου κυβέρνηση. Εννοείται ότι Πρωθυπουργός είμαι εγώ! Πάμε στα Υπουργεία:
Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Θα το αναλάβει η Olive Tree Girl. Το κατάλληλο όνομα, στο κατάλληλο Υπουργείο!
Ανάπτυξης
Θα το δώσω στην Μαρία, σαν thank you που με έκανε υπουργό επικρατείας στην κυβέρνησή της. Να μην έχω και υποχρέωση!!!
Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας
Η Βίκυ, από το "Kate love Greg". Για την κοινωνική προστασία δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε πολλά σε αυτή τη χώρα, ας απασχοληθούμε τουλάχιστον δημιουργικά με τις φοβερές κατασκευές που μας δείχνει στο blog.
Δικαιοσύνης
Ε, η Κοκκινοσκουφίτσα! (Κανένας άλλος από το blog roll με πτυχίο Νομικής, για να αναλάβετε από κοινού? Όλοι οι καλοί χωράνε!)
Εθνικής Άμυνας
Η Freedom!
Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Θα το αναλάβει ο Barel και θα εικονογραφήσει όοοοολα τα βιβλία. Τα μαθήματα θα γίνονται με σκίτσα, για να μην βαριούνται οι μαθητές!
Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής
Αυτό θα μπορούσα να το κρατήσω για πάρτη μου, γιατί γεννήθηκα στον Πειραιά, σπουδασα στο λιμάνι κλπ κλπ που τραγουδούσε και η αείμνηστη εθνική σταρ στην ταινία που έκανε την ταξιθέτρια-wannabe θεατρίνα, αλλά θα το αναλάβει η Margo!
Εξωτερικών
Η Μάτα. Νέα πατέντα είναι αυτή, το Υπουργείο Εξωτερικών θα μεταφερθεί στα εξωτερικά, όχι παίζουμε!
Εσωτερικών
Η Δημιουργία, για να μπορούμε να συνεργαζόμαστε στενά. (Και μην ακούσω τίποτα περί νεποτισμού...)
Μακεδονίας, Θράκης
Η Ειρήνη!
Μεταφορών και Επικοινωνιών
Τις Επικοινωνίες θα τις κρατήσω εγώ (τσάμπα τα 'χουμε τα πτυχία?) και τις Μεταφορές θα τις δώσω σ'έναν γείτονα που έχει φορτηγό. Θα του φτιάξω κι ένα blog για να είμαστε τυπικοί.
Οικονομίας και Οικονομικών
Η Marietta, και παρέα θα ασχοληθούμε με τον κρατικό προϋπολογισμό. Θα ορίσουμε και ειδικά κονδύλια για shopping therapy!
Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων
Ο Mahler76, νομίζω ότι ένας αρχιτέκτονας είναι η καλύτερη επιλογή γι' αυτό το υπουργείο.
Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Από κοινού η Maria Jose και η Carpe Diem. Ποιά θα αναλάβει την υγεία και ποια την κοινωνική αλληλεγγύη θα το αποφασίσετε μόνες σας, οκ?
Τουριστικής Ανάπτυξης
'Οσοι ενδιαφέρονται γι'αυτό το Υπουργείο μπορούν να στείλουν βιογραφικό σημείωμα, συνοδευόμενο από φωτογραφία από τις περσινές διακοπές. Όποιος δείχνει καλύτερα με χαβανέζικο πουκάμισο και σαγιονάρα θα γίνει Υπουργός.
Πολιτισμού
Roadartist, who else?
Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος
Η Πουαντερί. Έχει αποκτήσει πείρα στο μπλα-μπλα, μετά από τόσα τηλεφωνικά πάρε δώσε με γνωστή εταιρεία σταθερής τηλεφωνίας!
Όσοι δεν πήρατε υπουργείο μη μου στενοχωριέστε! Κάπου θα σας βολέψω κι εσάς (ξέρετε... διευθυντές, σύμβουλοι κλπ κλπ). Και στον επόμενο ανασχηματισμό μπορεί να είστε εσείς οι τυχεροί!
Έφτασε η μεγάλη μέρα! Ποιά μεγάλη μέρα? Αυτή που ηΜαρίαμετακομίζει στον Πειραιά, για να αναλάβει τα νέα της καθήκοντα! Παίρνω, λοιπόν, αγκαζέ την Κοκκινοσκουφίτσακαι το Χρυσό ΠιΠι, που για την περίσταση φόρεσε το διάσημο κόκκινο μπουφάν, και φτάνουμε στον Ελ. Βενιζέλο μέσα στο άγχος -γιατί είχε κίνηση και φοβηθήκαμε ότι δεν θα φτάσουμε εγκαίρως και δεν θα προλάβουμε να υποδεχτούμε την Μαρίαόπως πρέπει . Εκεί πληροφορούμαστε ότι η πτήση από Θεσσαλονίκη έχει μικρή καθυστέρηση κι εγώ βρίσκω ευκαιρία να ψάξω για το γνωστό κατάστημα με τα τσουρέκια, βόρειοελλαδίτικης προέλευσης (το ρεπορτάζ αυτό δεν είναι διαφημιστικό) με σκοπό να κατασκηνώσω μέσα σε αυτό. Περνάει κάμποση ώρα, το αεροπλάνο ακόμα να φανεί και κρατώντας δυο τσουρέκια γεμιστά με σοκολάτα (έχω κρύψει κι άλλα δύο με επικάλυψη καραμέλλα μέσα στην shopping bag της Κοκκινοσκουφίτσας ) αποφασίζω να ψάξω στα σουβενίρ για ένα βαζάκι Greek Style Caviar Spread, με σήμα το κυκλαδίτικο εκκλησάκι, που είδα στο blog της ιστογειτόνισσαςFreedom και πολύ το λιμπίστηκα. Βρε λές αυτό το εκκλησάκι της ετικέτας να βρίσκεται στη Μύκονο? Θα ρωτήσω την Margo που μένει εκεί και ξέρει. Φτάνει επιτέλους το αεροπλάνο, τρέχουμε να υποδεχτούμε την Μαρία, που μας λέει "Σας έχω μια έκπληξη. Δείτε ποιόν συνάντησα μέσα στο αεροπλάνο!". Μα βέβαια, είναι οGeorge. Μάλιστα, είναι ντυμένος head to toe με Burberry, γιατί την προηγούμενη φορά που επισκέφθηκε τα μέρη μας είδε ότι φοριέται πολύ το καρό στας Αθήνας. Από τη συγκίνηση λιποθυμάμε ομαδικώς, μια κυρία φωνάζει "Ένα γιατρό, ένα γιατρό!" κι ευτυχώς εκείνη τη στιγμή περνάει τυχαία η Maria Jose. Μας δίνει τις πρώτες βοήθειες και μετά παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής και συγκεκριμένα για το σπίτι τηςΔημιουργίας που μας περιμένει για φαγητό. Εκεί βρίσκεται ήδη και ηΠουαντερί. Νόστιμα φαίνονται, λέμε στην οικοδέσποινα, βλέποντας τις σπεσιαλιτέ που έχει ετοιμάσει. "Πως να μην είναι?" μας απαντά. "Αφού είναι όλα φτιαγμένα με συνταγές της καρδιάς!".
THE END
Οπως καταλαβαίνετε, ο μώλωπας φεύγει ... η έμπνευση έρχεται! Όποιος θέλει μπορεί να γράψει τη δική του ιστορία με ήρωες 10 bloggers. Ευχαριστώ πολύ τη Lena_zip,την Κοκκινοσκουφίτσα και την Μαμά στην Κομοτηνήπου με συμπεριέλαβαν στις ιστορίες τους. Να έχετε όλοι ένα πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο!
Από την Αναστασία, με το βραβείο Proximidade! Αναστασία, σ'ευχαριστώ πολύ!
Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:
«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»
Καθώς έχω μόνο οκτώ να επιλέξω, απονέμω το βραβείο με τη σειρά μου στους:
Για άλλο θέμα ετοίμαζα ανάρτηση, για άλλο τελικά δημοσιεύω. Αφορμή για την αλλαγή στάθηκε το πρώτο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς "Καρυωτάκης", με θέμα τη ζωή του αυτόχειρα ποιητή (και πεζογράφου, αλλά και μεταφραστή). Αιτία, το γεγονός ότι εδώ και χρόνια ο Καρυωτάκης είναι ο αγαπημένος μου Έλληνας ποιητής. Ή, καλύτερα, εδώ και πολλά χρόνια, 15 και βάλε, από τότε που ο αδελφός μου μου χάρισε ένα βινύλιο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, το "Φοβάμαι". Μέσα σε αυτό υπάρχει μελοποιημένη η "Πρέβεζα" του Καρυωτάκη. Μου άρεσε αυτό που άκουσα, έψαξα στη βιβλιοθήκη και βρήκα ένα βιβλίο με ποιήματά του και... αυτό ήταν! Μαγεύτηκα από τη μελαγχολία που χαρακτηρίζει τα περισσότερα από τα έργα του. Τον έκανε, στα μάτια μου, να φαίνεται γοητευτικός και μυστηριώδης. Ένας πτυχιούχος της Νομικής που γίνεται -δυστυχισμένος- δημόσιος υπάλληλος και αποτυπώνει τα βάσανά του χρησιμοποιώντας τις πιο όμορφες λέξεις. Το ένα από τα δύο μισά ενός έρωτα με άδοξο τέλος. Είχε αδυναμίες, δεν ήταν τέλειος, ούτε ήρωας. Τα αγαπημένα μου ποιήματα είναι η "Ευγένεια" (Κάνε τον πόνο σου άρπα./Και γίνε σαν αηδόνι,/και γίνε σα λουλούδι...) και οι "Ιδανικοί Αυτόχειρες".
Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες και βιογραφικά στοιχεία που μπορείτε να βρείτε πολύ εύκολα, ακόμα και με μια αναζήτηση στο διαδίκτυο. Θα πω μόνο ότι ενθουσιάστηκα όταν είδα, πριν από λίγες ημέρες το trailer για τη νέα σειρά στην ΕΤ1. Το χθεσινό πρώτο επεισόδιο δεν με απογοήτευσε, καθώς πρόκειται για μια πολύ καλή παραγωγή, ιδιαίτερα προσεγμένη, με τη σφραγίδα του Τάσου Ψαρά. στο σενάριο και τη σκηνοθεσία. Τον Καρυωτάκη υποδύεται ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος. Ελπίζω να συνεχιστεί έτσι, γιατί δεν είναι μια απλή εξιστόρηση των γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή του ποιητή, αλλά περισσότερο μια ματιά στα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της Ελλάδας, με αφορμή τη ζωή του Καρυωτάκη. Ελπίζω, επίσης, όταν αρχίσει να αναπτύσσεται το ειδύλλιο με την Πολυδούρη (την οποία υποδύεται η Μαρία Κίτσου) να μην μετατραπεί η σειρά σε μελό love story!
Ο τηλεοπτικός "Καρυωτάκης" Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και ο "επίλογος" που έγραψε ο Καρυωτάκης, κλείνοντας το βιβλίο της ζωής του με μια σφαίρα στην καρδιά, η αποχαιρετιστήρια επιστολή που βρέθηκε στην τσέπη του. Λατρεύω το υστερόγραφο.
"Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τιςπερσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.
Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ήεθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι.
Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά.Ημουν άρρωστος.
Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.
Κ.Γ.Κ.
Υ.Γ: Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Ολη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Κ.Γ.Κ."
(Στην τηλεοπτική σειρά, ο αξιωματικός της Χωροφυλακής που διαβάζει την επιστολή καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: "Βλαμμένος θα ήταν!" Και ένας υφιστάμενός του απαντά "Μόνο;")
