Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Το savoir faire της πόρτας

Δυο πόρτες δεν έχει μόνο η ζωή, όπως λέει το λαϊκό άσμα. Δυο πόρτες διαθέτουν και οι τράπεζες. Ξέρεις για ποιές πόρτες λέω, αυτές που ανοίγεις τη μία και μπαίνεις (απ'τη ζωή βγαλμένο το άσμα...) και μετά μια φωνή κάπως απότομη - και διόλου αισθησιακΙΑ - σε προστάζει να ανοίξεις και τη δεύτερη πόρτα και να μπεις στην τράπεζα. Απλούστατον!


Δε χρειάζεται να είσαι ο Αϊνστάιν... είναι απλά μια πόρτα!

Στη θεωρία ακούγεται εύκολο, στην πράξη κάπου σκαλώνει το ζήτημα. Καταρχήν φαίνεται πως η πλειοψηφία των πελατών έχει πάρει πολύ στα σοβαρά το "ο χρόνος είναι χρήμα". "Παρακαλώ εισέρχεστε ένας ένας" αναγράφεται στην πόρτα, "Μάγκες, μπουκάρετε όλοι μαζί" διαβάζουν οι βιαστικοί, που γκαρίζουν κιόλας, μέσα στο αυτί σου βεβαίως, "ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑΑΑΑ". Και μπαίνεις, τέλος πάντων, στον χώρο ανάμεσα στις δύο πόρτες. Στον περιορισμένο χώρο ανάμεσα στις δύο πόρτες, για να ακριβολογούμε.  Και ο επόμενος, επειδή όπως είπαμε είναι βιαστικός - αλλά που να καταλάβεις εσύ ο αργόσχολος τι σημαίνει να πρέπει να περιμένεις μερικά  δευτερόλεπτα μέχρι να ανάψει ξανά το πράσινο φωτάκι στην πόρτα, τς τς τς -  μπαίνει και αυτός... Ανάλογα με τις διαστάσεις των δύο "εγκλωβισμένων" η κατάσταση μπορεί να χαρακτηριστεί από απλά άβολη έως ασφυκτική, και εδώ που τα λέμε στενές επαφές με αγνώστους δεν γουστάρουμε κύριέ μου / κυρία μου. Σε τέτοιες περιπτώσεις μία ανάλαφρη και χαριτωμένη αγκωνιά, τύπου "Ωωωωωω, με συγχωρείτε, ήταν τυχαίο" ή μια γερή πατημασιά (κατά λάθος, ένεκα η στριμοκωλίασις) κάνουν θαύματα για να ξεκολλήσει η βδέλλα.

Καμιά φορά, βέβαια, συμβαίνει να είσαι εσύ έξω από την πόρτα και να περιμένεις ( και να περιμένεις, και να περιμένεις...) να μπει κάποιος που, με τη σειρά του αναρωτιέται γιατί η ρημαδοπόρτα δεν ανοίγει! Αναρωτιέται, και συγχρόνως ισιώνει το καπελάκι του και στοιχηματίζω  ότι τα γυαλιά ηλίου που φοράει κρύβουν ένα βλέμμα που ξεχειλίζει από απορία. Για να βγάλει  γυαλιά ηλίου και καπέλα και λοιπά αξεσουάρ, όπως αναγράφεται στην πόρτα - ω ναι, κι αυτό αναγράφεται! - ούτε λόγος...

Φυσικά, η αναμονή μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι το "ωθήσατε" μεταφράζεται σε "τραβήξτε". Λατρεύω, δε, όταν το άτομο που προσπαθεί να ωθήσει (τραβώντας την πόρτα προς το μέρος του βεβαίως βεβαίως) αγανακτισμένο αρχίζει τις δοξολογίες και τα απολυτίκια, ξεκινώντας από τη χαλασμένη πόρτα και καταλήγοντας (πάντα όμως) στην τρόικα και στο μνημόνιο. Μου θυμίζει όταν έλεγα στον Π. "Ρε συ Π., πάλι κόλλησε αυτός  ο υπολογιστής, γκρρρρρμφφ..."   και εκείνος μου απαντούσε "Ντόροθυ, γλυκιά μου Ντόροθυ.... ο υπολογιστής είναι μια χαρά. Εσύ πληκτρολογείς το πάσγουορντ ενώ είναι πατημένο το caps lock!" Ουπς! Ένιγουει, προτείνω το "ωθήσατε" να αντικατασταθεί με  κάτι πιο κατανοητό ( "Ζμπρώξε μανούλα μ' " λόγου χάρη).

Φυσικά η παντελής έλλειψη savoir faire δεν περιορίζεται μόνο στις διπλές πόρτες των τραπεζών. Ειδική μνεία οφείλουμε σε αυτούς που όταν έρχονται αντιμέτωποι  με περιστρεφόμενη πόρτα είτε στριμώχνονται όλοι μαζί και καταφέρνουν, ακόμα και στις τεραστίων διαστάσεων κάποιων καταστημάτων, να δημιουργήσουν κυκλοφοριακή συμφόρηση, είτε -μόλις εξέλθουν από την πόρτα- τη σπρώχνουν με όλη τους τη δύναμη. Τζάμπα κόπος... Αφού το είπαμε βρε κουτά: ο μόνος που μπορεί να βροντήξει περιστρεφόμενη πόρτα είναι ο Τσακ Νόρρις!


8 σχόλια:

  1. Αυτά τα απλά, καθημερινά προβλήματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι περιστρεφόμενες πόρτες είναι εφιάλτης εδώ που είμαι εγώ. Διότι αν αγγίξεις το τζάμι, η περιστροφή σταματάει και για λίγα δευτερόλεπτα είσαι εγκλωβισμένος, μέχρι ο εξυπνάκιας που το έκανε να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να μαζέψει το κουλό του... εεε το χέρι του ήθελα να πω. Φυσικά υπάρχει αυτοκόλλητο σε ΚΑΘΕ τζάμι της πόρτας που δείχνει ότι δεν πρέπει να την αγγίζεις, αλλά πού να το δεις εκεί που το έχουν (στο ύψος των ματιών!!!). Είπα κι εγώ τον πόνο μου... γιατί εδώ οι τράπεζες δεν έχουν διπλή πόρτα, μια μόνο κι αυτή ορθάνοιχτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτές οι πόρτες των τραπεζών λειτουργούν και ανάποδα. Το ξέρεις εκείνο το περιστατικό που πήγε να μπει ένας ευτραφής κύριος και άκουσε το μήνυμα "Παρακαλώ εισέρχεσθε ένας ένας". Τόσο κωμικοτραγικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @{Marianna}
    Τι ωραία που θα ήταν αν όλα μας τα προβλήματα ήταν τέτοιας σοβαρότητας! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ lena_zip
    Στο ύψος των ματιών? Μα πραγματικά, αυτό είναι απαράδεκτο, τσ τσ τς! :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Koueen
    Ωχ! Εξαιρετικά rude τη βρίσκω τη συγκεκριμένη πόρτα... να έχουμε και λίγο τακτ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Άκου περιστατικό, αγάπη:
    Μπαίνεις στην πρώτη πόρτα του κάστρου του Τακέσι και κατευθύνεσαι προς τη δεύτερη. Πίσω σου μπαίνει κυριούλα αρκετών Μαϊων και κάμποσων Σεπτεμβρίων. Και κιλών. Η πόρτα πίσω της δεν κλείνει λόγω του ευτραφούς ποπού της μανδάμ, η οποία απλώνει τη χερούκλα με κίνδυνο να σου βγάλει το μάτι και πατάει μανιασμένα το κουμπί για να ανοίξει η δεύτερη πόρτα, λες κι εσύ που το έχεις μπροστά σου είσαι στραβή ή κουλή. Της λες "πρέπει να κλείσει η πόρτα πίσω σας πρώτα" και σου απαντάει "κλειστή είναι". Της δείχνεις τη μισάνοιχτη πόρτα και σε πετάει πάνω στην δεύτερη πόρτα προσπαθώντας να κλείσει την πρώτη. Ε, όταν με το καλό ανάψει το πράσινο, τη στριμώχνεις με την οπίσθια προβολή σου στην αεροστεγώς κλειστή πόρτα γιατί σε μερικές τράπεζες οι πόρτες ανοίγουν προς τα έξω (ποιά ατσίδα το σκέφτηκε αυτό) και φεύγοντας της κοπανάς και μια -τυχαία- τσαντιά με τη Λουί Βιτόν για να'χει να σε θυμάται. Έλεος με αυτές τις πόρτες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ Aurelia
    Όπως το λες Aurelia, το κάστρο του Τακέσι. Οι πόρτες που ανοίγουν προς τα έξω φοβερή πατέντα, δεν το συζητώ! Αυτές δεν είναι πόρτες, είναι οι Συμπληγάδες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έτοιμοι για απογείωση?