Αγαπητό ημερολόγιο (Πάσχα 2013 edition)

Αγαπητό ημερολόγιο,

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά κλπ κλπ. Εδώ είμαι και φέτος να σε ενημερώσω για το πως πέρασα  το Πάσχα. Τι φοβήθηκες βρε κουτό, πως θα σε άφηνα στο σκοτάδι; Jamais! Γνωρίζεις πολύ καλά πως σχεδόν κάθε χρόνο όλο και κάτι συμβαίνει αυτές τις άγιες ημέρες και στο τέλος μαζί με τις ευχές στέλνουμε και ιατρικό ανακοινωθέν, πχ "Χριστός Ανέστη! Ναι, καλά περάσαμε, απλά τρέχαμε τη γιαγιά στα επείγοντα γιατί άλλαξε χάπια και έπαθε αλλεργία" (Πάσχα 2008) ή "Χρόνια πολλά! Ναι, καλά περάσαμε, απλά η Dorothy είχε 39 πυρετό" (Πάσχα 2009, δεν δοκίμασα κοκορέτσι  και ακόμα δεν έχει κλείσει το ψυχικό τραύμα που μου άφησε η εμπειρία) και διάφορα τέτοια, τα οποία αργότερα τα θυμόμαστε και γελάμε. Τα φετινά, αγαπητό ημερολόγιο, ναι μεν θα τα θυμόμαστε αλλά δεν θα γελάμε. Θα μου πεις, βέβαια, πως όταν κάποιος θεωρεί βαρύ πλήγμα για το πρεστίζ του να μάθουν οι γείτονες πως αρρώστησε και χαμένο χρόνο να αφήσει στην άκρη τις δουλειές του για να φροντίσει την υγεία του, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος για την πιθανότητα οι γείτονες (και όχι μόνο) να μάθουν σύντομα ακόμα πιο δυσάρεστα νέα για το άτομό του. Δικαιολογημένος ο κυνισμός, όμως ρε ημερολόγιο δε συμφωνείς πως όταν ετοιμαζόμαστε να διαπράξουμε μία τρισμέγιστη ηλιθιότητα κάποια ανώτερη δύναμη  θα έπρεπε να μας στέλνει ένα σημάδι, ένα ΣΤΟΠ! , ένα συμπαντικό σκαμπίλι τέλος πάντων για να μας επαναφέρει στην τάξη; Εντάξει, σαχλαμάρες λέω, απλά προς το παρόν μου είναι αδύνατο να χωνέψω ότι μια ζωή χάθηκε τζάμπα κι άδικα, όχι στον Μεσαίωνα αλλά τώρα και όχι σε κανένα ερημωμένο κατσάβραχο αλλά με γιατρούς και νοσοκομεία και κέντρα υγείας κλπ κλπ σε ακτίνα λίγων χιλιομέτρων...

Ένιγουεϊ, ο γέγονε γέγονε και ας ελπίσουμε πως όσοι έχουν την ίδια νοοτροπία στο εξής θα ταξινομούν λιγότερο επιπόλαια τις προτεραιότητές τους.

Γνωρίζεις πολύ καλά, αγαπητό ημερολόγιο,  πως ο παπάς της εκκλησίας που πηγαίνουμε  το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου έχει σοβαρά θέματα time management. Φέτος οφείλω να του αναγνωρίσω πως παρουσίασε σημάδια βελτίωσης και έψαλε το "Χριστός Ανέστη"  μόλις πέντε λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Εννοείται πως είχα σετάρει τη ροζ ζουζουνολαμπάδα με Barbie pink νύχι, διότι ναι μεν έχουμε τις στενοχώριες μας αλλά για ένα ασορτί ζούμε! Να προσθέσω ακόμα πως η κρίση πρέπει να έχει επηρεάσει το μπάτζετ των σκατόπαιδων που πετάνε κροτίδες, διότι τα μπαμ μπουμ ήταν πολυ λιγότερα σε σχέση με άλλες χρονιές.

Την Κυριακή μαζευτήκαμε όλοι μαζί, όπως κάθε χρόνο, και περάσαμε πολύ ωραία, αν εξαιρέσεις ότι  η γιαγιά Dorothy ήταν -για άγνωστο λόγο- ελαφρώς αρπαγμένη και προς στιγμήν φοβηθήκαμε πως θα μας πλάκωνε όλους στις φάπες (ηρέμησε μόλις σερβιρίστηκε το κοκορέτσι και τελικά όλα κύλησαν ομαλά). 

Κλείνοντας, αγαπητό ημερολόγιο, θα ήθελα να εκφράσω ένα παράπονο των τελευταίων ημερών: Μέσα σε όλη τη μαυρίλα των περασμένων εβδομάδων, περίμενα η δόλια η  Dorothy να ακούσω ποιος θα παίξει φέτος στο αγαπημένο Ejekt (το "αγαπημένο" προστέθηκε από τότε που έφεραν τους Kasabian, πριν ήταν "Ejekt σκέτο") να χαρώ κι εγώ λίγο βρε αδελφέ! Και βγαίνει, που λες, η ανακοίνωση για το πρώτο συγκρότημα και τί να δω; Pet Shop Boys! Εντάξει καλοί, δε λέω, έχω χορέψει τα άπαντά τους στα πάρτι που πήγαινα στο δημοτικό και - μεταξύ μας - ακόμα βάζω να παίζουν το "Heart" και το "Go West" και χορεύω μόνη μου (μεταξύ μας είπα!), αλλά εγώ περίμενα να ακούσω δύο άλλες λεξούλες: Green Day. Διότι, αγαπητό ημερολόγιο, τα αγόρια και on tour είναι φέτος το καλοκαίρι, και στην Ισπανία παίζουν λίγες μέρες πριν, και δεν έχουν ανακοινώσει (ακόμα) συναυλία για τη συγκεκριμένη ημερομηνία και τέλος πάντων θέλω και λίγη ροκιά ρε αγάπη! Μήπως να απευθυνθώ στις συναυλιακές υπερδυνάμεις του μπλογκ; Αυτές μέχρι και τον Ρότζερ έφεραν στην Ελλάδα ( και μάλλον ήταν τόσο δυνατές που ξανάρχεται φέτος, μουαχαχαχα! :p).

Αυτά τα νέα μου, αγαπητό ημερολόγιο. Ξέρω πως σε έχω παραμελήσει και να με συγχωρείς. Θα φροντίσω να είμαι περισσότερο συνεπής.

Σε φιλώ

Dorothy

Αγαπητό ημερολόγιο (Πάσχα 2012 edition)

Αγαπητό ημερολόγιο,

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά! Άργησα λίγο, αλλά εδώ είμαι και φέτος για να σε ενημερώσω πως πέρασα το Πάσχα. First things first, κι επειδή ξέρω ποιό είναι το ερώτημα που σε απασχολεί μέρες τώρα και δεν σε αφήνει να ησυχάσεις τα βράδια και τρως τα νύχια σου από την αγωνία (Σταμάτα! Εκτός από αηδία είναι και γρουσουζιά!), σε ενημερώνω ότι φέτος ΔΕΝ έχουμε ιατρικό ανακοινωθέν! Ναι, είναι γεγονός, φτου να μη μας ματιάσω. Διότι, όπως γνωρίζεις πολύ καλά αγαπητό ημερολόγιο, το Πάσχα δεν μας πολυπηγαίνει και (σχεδόν) κάθε χρόνο τέτοιες μέρες αντιμετωπίζουμε διάφορα σκηνικά, όπως αυτό πριν από τέσσερα – πέντε χρόνια, θυμάσαι, τότε που η γιαγιά Dorothy αποφάσισε το πρωί του Μ. Σαββάτου να αλλάξει τα φάρμακά της με κάτι άλλα που της είχε γράψει ο γιατρός τον προηγούμενο μήνα και μέχρι την επόμενη μέρα είχε γίνει ασορτί με τα λαμπριάτικα αυγά και την τρέχαμε στα επείγοντα. Κι ενώ εμείς αγωνιούσαμε μην πάθει τίποτα, εκείνη μας υπενθύμιζε κάθε τρία λεπτά να μην ξεχάσουμε να της κρατήσουμε πέντε – έξι παϊδάκια. Με μπόλικο αλάτι.

Φέτος ο παπάς έκανε Ανάσταση στις δώδεκα ακριβώς. Μεσάνυχτα just! Μέχρι πέρυσι, για λόγους που δεν γνωρίζω, Ανάσταση κάναμε στις δώδεκα και τέταρτο. Τα μπαμ – μπουμ ήταν αισθητά μειωμένα, πράγμα πολύ ευχάριστο, γιατί πέρυσι κάποια καλόπαιδα ( το “κα” με ωμέγα) κόντεψαν να γκρεμίσουν την εκκλησία και να προκαλέσουν μη αναστρέψιμες βλάβες στα αυτιά των παριστάμενων.

Τώρα εσύ μπορεί να με χαρακτηρίσεις κουτσομπόλα, αγαπητό ημερολόγιο, αλλά θα το πω γιατί θα σκάσω: με τόσο γουναρικό και τόσο μαλλί ξασμένη μπούκλα (όπως το είχε η Ρίτα στο βίντεο κλιπ του “Εγώ δεν πάω μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο”) που είδα στην εκκλησία, είχα την εντύπωση ότι έκανα Πάσχα στο χωριό. Α, όλα κι όλα! Αν κάτι μου έχει μείνει από όλες τις χρονιές που κάναμε Πάσχα στα πάτρια, αυτό είναι οι γούνες και τα λαμέ. Βέβαια, συγχίστηκα αναδρομικά όταν άκουσα, φέτος πρώτη φορά, ότι όσο εγώ χάζευα το styling των συγχωριανών δεν είχα πάρει πρέφα ότι, στις μεγάλες εορτές, στην εκκλησία του χωριού τον οβολό για κερί δεν τον έριχνες στο παγκάρι όπως συνηθίζεται, αλλά σε κοινή θέα (αν είναι δυνατόν!) και πως αν έδινες οτιδήποτε λιγότερο από χιλιάρικο (μιλάμε για early '80s, επομένως αν είναι δυνατόν εις τη νιοστή!) μερικοί (όχι όλοι, να είμαστε δίκαιοι) καλοί άνθρωποι που παρακολουθούσαν με αετίσιο βλέμμα, την επόμενη μέρα σε πέρναγαν γενεές δεκατέσσερις, και λίγες λέω. Αναρωτήθηκα κι εγώ, ρε ημερολόγιο, αν το χωριό μου είναι κάτι σαν το Μόντε Κάρλο ή το Σεν Μόριτς, τόπος συνάντησης εφοπλιστών και βιομηχάνων, και δεν το ξέρω τριάντα χρόνια που το επισκέπτομαι (όχι, άμα είναι να πηγαίνω πιο συχνά, να γνωρίσω και κανέναν γόνο τέλος πάντων, να αποκατασταθώ η μεγαλοκοπέλα...), αλλά με διαβεβαίωσαν ότι όχι, δεν είναι κοσμικό θέρετρο και οι κάτοικοι στην πλειοψηφία τους είναι αγρότες. Και ξανα-μανα-αναρωτήθηκα ρε ημερολόγιο, πως γίνεται τα μέρη που μεγάλωσαν τέτοιους ξιπασμένους, συγχρόνως να έχουν γαλουχήσει σπουδαία μυαλά και λαμπρές προσωπικότητες, ενδεικτικά (και χωρίς ίχνος έπαρσης) αναφέρω εμένα, τον Απόστολο Γκλέτσο, τον ιδιοκτήτη (ή την ιδιοκτήτρια, I don't know) μιας ταβέρνας στο Δαδί όπου έχω φάει την καλύτερη χοιρινή μπριζόλα ever, και έναν υπεραιωνόβιο αοιδό παραδοσιακού ρεπερτορίου που εμφανιζόταν μερικές Κυριακές στην τηλεόραση και τραγουδούσε πλειμπακ, με φόντο ζωγραφισμένα βουνά και λαγκάδια, και μας τηλεφωνούσε πρωί – πρωί ο παππούς μου για να βάλουμε την τηλεόραση στο πέντε, να στηρίξουμε το αηδόνι της περιοχής.

Anyway, ας αλλάξω θέμα αγαπητό ημερολόγιο, γιατί ξανασυγχίστηκα. Ωραία περάσαμε και φέτος, το κοκορέτσι του daddy ήταν τέ-λει-ο, το κρασί του κυρίου Γ. απαιχτο όπως πάντα, και η γιαγιά Dorothy ρώτησε την ξαδέλφη Ε. αν τα παπούτσια της ήταν αυτά που διαφημίζουν στο τελεμάρκετινγκ, αυτά που λένε ότι αδυνατίζουν. Η ξαδέλφη Ε. αναρωτήθηκε “ Μήπως η γιαγιά θέλει να πει κάτι για τα κυβικά μου;” και το όλο σκηνικό ήταν πιο σουρεάλ και από το σουρεάλ, διότι αφενός μεν η ξαδέλφη διαθέτει διαστάσεις μονδέλου (νταξ, ομορφόσογο, τι να λέμε τώρα...) αφετέρου δε, αν και γνωρίζω τα παπούτσια στα οποία αναφερόταν η γιαγιά (η οποία, επιμένω, βλέπει υπερβολικά πολλή τηλεόραση) δεν θυμάμαι τα συγκεκριμένα πατούμενα να θυμίζουν, στο ελάχιστο, τα all star της Ε.

Αυτά τα νέα από το Στρουμφοχωριό, αγαπητό ημερολόγιο. Μια χαρά περάσαμε. Άντε, και του χρόνου με υγεία!

Σε φιλώ

Dorothy

Αγαπητό ημερολόγιο (Πάσχα 2011 edition)

Αγαπητό ημερολόγιο,

Με χαιρέτισε ένα μεγάλο ροζ κουνέλι! Μπαίνουμε, λοιπόν, το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης σ' ένα εμπορικό κέντρο και, πριν προλάβουμε να κάνουμε δέκα βήματα, να το μπροστά μας, με τα μεγάλα ροζ αυτιά του κι έναν φιόγκο στο λαιμό, να μας κουνάει με χαρά τα χέρια. Φυσικά δεν ήταν αληθινό, απλά μια ατραξιόν που λόγω των ημερών περιφερόταν στο χώρο και έβγαζε φωτογραφίες με τα παιδάκια. Το ίδιο έκανε κι ένα μεγάλο κίτρινο κοτόπουλο ενώ κάπου εκεί γύρω πήρε το μάτι μου ένα ακόμα ζωάκι που δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν. Ποτέ μην υποτιμάς την αξία της συνάντησης με ένα μεγάλο ροζ κουνέλι: κάνεις το βράδυ τον απολογισμό της ημέρας, απαριθμείς όλα τα στραβά και τα ανάποδα και στο τέλος μπορείς να τα διαγράψεις όλα λέγοντας "Ρε δε μπιιιιπ! Εμένα με χαιρέτισε το ροζ κουνέλι!". Άλλωστε, πόσο χάλια μπορεί να πάει η μέρα σου όταν σε έχει χαιρετίσει το μεγάλο ροζ κουνέλι;

Η φετινή πασχαλινή διάθεση ήταν χαρούμενη, έως και χαζοχαρούμενη, και όχι, δε βρήκα πουθενά παραπεταμένο το μαγικό ραβδάκι που τα κάνει όλα ροζ και εξαφανίζει αιτίες κι αφορμές για γκρίνια και πεσμένη διάθεση, απλά από το περασμένο καλοκαίρι το μάθημα στο οποίο πέφτει συνεχώς διαγώνισμα άνευ προειδοποίησης είναι το πεπερασμένο της ανθρώπινης ύπαρξης και η σημασία που έχουν όλες οι μικρές χαρές, αυτές που έρχονται σαν άγγελοι ρουφιάνοι για βοήθεια (όπως λέει και το άσμα, βοήθειά μας). Φέτος, για πολλούς και διάφορους λόγους, ήταν πολύ σημαντικό το "όλοι μαζί" της καθιερωμένης Κυριακάτικης γιορτής, αλλά δε συνεχίζω με το θέμα, διότι το παρόν γράφεται με πτερό κοράκου βουτηγμένο σε μελάνι χρώματος honeysuckle, που είναι τελευταία λέξη της μοδός στα χρώματα, και άμα πιάσει υγρασία θα καταστραφεί το πόνημά μου.

Περάσαμε πολύ όμορφα, γελάσαμε μέχρι δακρύων, τιμήσαμε τις μαγείρισσες και τους μάγειρες της παρέας, ήπιαμε το κα-τα-πλη-κτι-κό κρασί από το κτήμα του κυρίου Γ. , θαύμασα τα φλούο ροζ νύχια της ξαδέλφης Ε. και ζήτησα οδηγίες για να φτιάξω και τα δικά μου και οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώθηκαν χθες, όταν δοκίμασα -κατόπιν εορτής- τον οβελία, για το χατίρι του μπαμπά που μου παραπονέθηκε μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι σνομπάρω το αρνι. Επίσης, να σημειωθεί ότι στο βάψιμο των αυγών ουδεμία απώλεια είχαμε (πρωτοφανές,συνήθως θρηνούμε κάμποσα -ραγισμένα- θύματα...).



Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου ο παπάς έκανε Ανάσταση στις δώδεκα και τέταρτο, όπως πέρυσι δηλαδή. Χρειάζεται καινούριο ρολόι; Χρειάζεται επειγόντως σεμινάρια time management; Τηρείται αυστηρά το ακαδημαϊκό τέταρτο, για όσους προσέρχονται καθυστερημένοι; Ιδέα δεν έχω...

Το ίδιο βράδυ διαπίστωσα πως πάρα πολλά κοριτσάκια έχουν μολυνθεί από τον ιό της Πατύτιδος: χτενίζονται, ντύνονται, μιλάνε, χορεύουν σαν την Πάτυ. Ελπίζω να είναι περαστικό και σύντομα να υπάρχει διαθέσιμο κάποιο εμβόλιο.

Φυσικά δεν απουσίαζαν χαρακτηριστικά δείγματα των ειδών scatopedus enohliticus και enilicus hontromalacius. Τα δύο αυτά είδη έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: πετάνε κροτίδες, δυναμιτάκια, όπως τα λένε τέλος πάντων, μέσα στον κόσμο και μέσα στα δέντρα. Φέτος το χόντρυναν το θέμα και πετούσαν κάτι που έσκαγαν σαν βόμβες και τα λένε γουρούνες, όπως με ενημέρωσε ένα κοριτσάκι. Κι εντάξει, ας πούμε ότι τα πιτσιρίκια δεν καταλαβαίνουν τι βλακεία κάνουν, ένας πενηντάρης όμως που πετάει γουρούνες -εκτός του ότι είναι γουρούνι, δεν το συζητώ- πρέπει να τρώει γερή παντόφλα στο σπίτι από τη συμβία του για να αισθάνεται την ανάγκη να βγάλει τα απωθημένα του και να το παίξει μάγκας στην Ανάσταση, βάζοντας σε κίνδυνο αφενός τη σωματική ακεραιότητα των άλλων αφετέρου τα δέντρα του άλσους, λες κι έχουμε πια τόοοοοσο πράσινο που, δε βαριέσαι, ας διακινδυνεύσουμε μια φωτιά, έτσι για την πλάκα μας!

Εν τω μεταξύ, ήταν δίπλα μας μια ηλίθια που γκάριζε κάθε φορά που έσκαγε κροτίδα, έκανε "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!" και τρανταζόταν ολάκερη και μας τρόμαζε περισσότερο κι από τα μπαμ-μπουμ και από την ταραχή, αγαπητό ημερολόγιο, μου έσταξε κερί από τη ζουζουνιάρικη ροζ λαμπάδα μου πάνω στο pony skin τσαντάκι, ουαααααα! Επίσης, φόρεσα ένα ωραιότατο μεν λεπτεπίλεπτο δε λευκό φορεματάκι και τέλοσπάντων, ήμουν πολύ στάιλις μεν έγινα παγωτό δε.

Να μην ξεχάσω τη νέα αγαπημένη μου ιστορία, έναν ύμνο στην ανθρώπινη ηλιθιότητα, που μου διηγήθηκε η μάδερ: Αρχές των '70s, Μεγάλη Εβδομάδα και μια πελάτισσα του παππού μου, του πήγε στο φούρνο μια κότα για ψήσιμο. Ήταν γνωστό τοις πάσι ότι η συγκεκριμένη κυρία τηρούσε ευλαβικά όλες, μα όλες, τις νηστείες της χρονιάς, γι' αυτό ο παππούς τη ρώτησε απορημένος πως αποφάσισε να φάει κοτόπουλο τέτοιες μέρες. Όπως απεδείχθη, ο άντρας της κυρίας την είχε πείσει (ένας Θεός ξέρει πως τα κατάφερε ο άτιμος) ότι η κότα είναι νηστίσιμη, γιατί έχει, λέει, φτερά και πετάει (;) και οτιδήποτε πετάει είναι νηστίσιμο! "Βλακείες!" είπα εγώ. Μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τόσο ηλίθιος; Η μητέρα με διαβεβαίωσε πως η συγκεκριμένη ήταν γνωστό και ανυπέρβλητο βλήτο, το οποίο κάθε καλοκαίρι δήλωνε πως για να δροσίζεται κοιμόταν μέσα στη μπανιέρα (όπως "Νύχτα γάμου";). Εγώ επιμένω πως η κυρία είχε μπουχτίσει, όλο tofu-ελιά-καλαμαράκι πορτόλα, και ο σύζυγος θα την έπειθε, ακόμα κι αν της παρουσίαζε για νηστίσιμη τη σούβλα με το κοκορέτσι. Άλλωστε, όπως είπαν και οι Massive Attack, "Oh well, the devil makes us sin... but we like it when we 're spinning in his grip"

Και του χρόνου!

Αγαπητό ημερολόγιο (Πάσχα edition)

Αγαπητό ημερολόγιο,
Όπως πολύ καλά γνωρίζεις, το περασμένο Πάσχα το πέρασα κρεβατωμένη. Από τότε, για έναν ολόκληρο χρόνο, ευχόμουν το φετινό Πάσχα να το περάσουμε υπό κανονικές συνθήκες. Το σύμπαν αποφάσισε να κάνει δεκτό το αίτημά μου και για το λόγο αυτό μου έστειλε όλες τις αναποδιές μια βδομάδα πριν τη μεγάλη μέρα. Για αρχή, πήγα στο νοσοκομείο για μια μικροεπέμβαση (είχα βάλει και το τεράστιο γυαλί ηλίου,μη με πετύχει καμια κάμερα στην είσοδο/έξοδο και πως θα εμφανιζόμουν χωρίς τα Φεραγκάμο?) , αλλά τελικά ο ντόκτορ, στον οποίο με είχε στείλει ο δικός μου ντόκτορ, μου είπε ότι δε χρειαζόταν και με έστειλε σε έναν άλλο ντόκτορ. Βρήκα δηλαδή νέο χόμπυ, να γυρίζω από γιατρό σε γιατρό! Άσε που συγχίστηκα κιόλας, γιατί σε μια ακτινογραφία έγραψαν age: 30 (ενώ είμαι μόλις 29 ετών και 4 μηνών). Είχε και την πλάκα του όμως το θέμα, γιατί όταν πήγαμε να πάρουμε την καρτέλα ασθενούς και να πληρώσουμε, αφενός η καρτέλα είχε χαθεί (ούτε το νοσοκομείο δεν σε αντέχει, είπε κάποια κιουρία, ονόματα δε λέμε...) αφετέρου έπρεπε να περιμένουμε σε δύο διαφορετικές ουρές. Εννοείται ότι η αναμονή στη σειρά είναι για τους περισσότερους κάτι άγνωστο, γι'αυτό κι έβαλαν μπρος τα μεγάλα μέσα: Να περάσω εγώ πρώτη γιατί με πονάει το χέρι μου έλεγε η μια, όχι εγώ γιατί πονάει η κοιλιά μου έλεγε ο άλλος, όχι εγώ γιατί πονάει ο κώλος μου (με το συμπάθειο κιόλας) και γενικά ό,τι είχε πρόχειρο ο καθένας δήλωνε, λες κι έκαναν διαγωνισμό πόνου. Έλα όμως που αυτά πιάνουν μόνο άμα περιμένεις σε καμια τράπεζα άντε και σε καμια εφορία, στο νοσοκομείο όμως μαντάμ όλο και κάποιος θα βρεθεί που θα είναι πιο σοβαρά από σένα! Χα! Τελοσπάντων, τελειώνουμε με αυτά, άντε θα κάνουμε Πάσχα σαν άνθρωποι φέτος. Τι ήθελα και το έλεγα, αρχίσαμε να πέφτουμε ο ένας μετά τον άλλο, με κάτι που δεν ήταν ακριβώς γρίππη, ούτε και απλό κρύωμα, κατάφερε πάντως να μεταμορφώσει τη γαλλική και στο χρώμα της πορσελάνης μυτούλα μου σε παντζάρι από το φύσα - ξεφύσα (και σε χρώμα και σε σχήμα). Έγινα κολλητή με την echinacea, ήπια ό,τι μου βρισκόταν σε βιταμίνη c (το αφρόλουτρο με άρωμα lemon cake και η χλωρίνη με άρωμα λεμόνι τη γλίτωσαν παρα τρίχα), ήπια σιρόπια, ήπια χαπάκια και βρήκα ένα ακόμα καινούργιο χόμπυ, να απλώνω κρέμα υδρατάντ με χρώμα στη μύτη- παντζάρι. Την Μεγάλη Παρασκευή, ακόμα με βουλωμένη μύτη και αυτιά , πήγα στον Επιτάφιο. Εκεί είδα τα μεγαλύτερα στυλιστικά εγκλήματα (μιλιτέρ κάπρι με λευκά, δωδεκάποντα ankle boots, για όνομα!) και ένα ζεύγος που μάλλον τα μπερδεψε και ήρθε στη εκκλησία αντί να βρει ένα φτηνό ξενοδοχείο να τρυπώσει κλπ κλπ, που τραγουδάει και η Δέσποινα. Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου (μύτη και αυτιά να μη λένε να ξεβουλώσουν ρε παιδί μου...) όλα κύλησαν ρολόι, που λέει ο λόγος δηλαδή, γιατί ο παπάς έκανε Ανάσταση στις δώδεκα και τέταρτο. Ένας παππούλης που στεκόταν δίπλα μας έλεγε "οι άλλοι τώρα τρώνε μαγειρίτσα κι εμείς δεν έχουμε κάνει ακόμα Ανάσταση", ενώ μια παρέα από πιτσιρίκια φώναζαν "άντε, ακόμα, ποτε θα πει Χριστός Ανέστη?". Μόλις το είπε το Χριστός Ανέστη, άρχισαν τα σκατόπαιδα να ρίχνουν κροτίδες μέσα στον κόσμο. Τελικά τα καταφέραμε και γυρίσαμε στο σπίτι, χωρίς καμμένο μαλλί ή άλλες απώλειες. Για την Κυριακή του Πάσχα, αγαπητό ημερολόγιο, θα αφήσω να μιλήσει η εικόνα... Αντε και του χρόνου! Έστω και με συνάχι!

(Προσοχή, προσοχή, ακολουθεί φωτο ακατάλληλη για χορτοφάγους!)