Γράμμα στον Άγιο Βασίλη (ίσα που προλαβαίνω!)

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Χρόνια πολλά, καλή χρονιά κλπ κλπ. Εγώ είμαι πάλι. Η αγαπημένη φιλενάδα σου, η Ντόροθυ, που σου γράφω κάθε χρόνο τέτοιες μέρες (κι εσύ -συνήθως- με γράφεις. Εγώ σου γράφω, εσύ με γράφεις, δε βαριέσαι, αλισβερίσι να γίνεται).  

 

Που λες, αγαπημένε, δεν ξέρω για ποιό λόγο, φέτος ανυπομονώ να έρθει η καινούργια χρονιά. Να οφείλεται στο γεγονός ότι το 13 το θεωρώ γενικά αγαπημένο και τυχερό  αριθμό? Μήπως επειδή δεν καταστραφήκαμε στις 21 του Δεκέμβρη, αλλά μία τόση δα ανησυχία ("Ρε λες?") μέχρι το ρολόι να δείξει μία και έντεκα λεπτά την είχαμε - ιδιαιτέρως όσοι κάναμε το τρισμέγιστο λάθος να παρακολουθήσουμε την χολυγουντιανή πατάτα με τον ευφάνταστο τίτλο  2012 -  και τώρα αισθανόμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε όσα έχει να μας προσφέρει η ζωή, αρκεί που δεν χρειάζεται, ξέρω γω, να πιλοτάρουμε αεροπλάνο ενώ την ίδια στιγμή ένα ηφαίστειο εκρήγνυται σε απόσταση αναπνοής ή να επιβιβαστούμε σε κιβωτό ή να κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον κόσμο τέλος πάντων? Μήπως η αισιοδοξία μου δεν είναι παρά μια παραίσθηση που δημιουργείται από την αιθαλομίχλη και τα λοιπά σκατολοϊδια που αναπνέουμε? Δεν ξέρω...

Εκεί που καθόμουν, λοιπόν, σήμερα αγαπητέ  Άγιε Βασίλη και διάβαζα για τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις που μου έφερε το σωτήριον έτος 2012 (μπιιιπ τη δίψα μου για γνώση λέμε), τυλιγμένη σε ένα σύννεφο από ζάχαρη άχνη (από τους κουραμπιέδες) και κανέλλα (από τα μελομακάρονα) και Dsquared (από τον Ντιν και τον Νταν, duh!) σε θυμήθηκα και είπα να σου γράψω δυο γραμμές, για να σου ζητήσω να μου φέρεις αυτά που θέλω για την καινούργια χρονιά. Σε προειδοποιώ: κάποιες από τις  απαιτήσεις μου για αυτή τη χρονιά - τις οποίες θα  βρεις σε  αρχείο που επισυνάπτω στο παρόν μέηλ (συμπιεσμένο, μου βγήκε κάμποσα γκιγκαμπάιτς)- έχουν καθαρά ωφελιμιστικό χαρακτήρα. Πριν με κακοχαρακτηρίσεις, να σου υπενθυμίσω ότι κι εσύ κοροϊδεύεις τόσα χρόνια τα παιδάκια, ότι πρέπει τάχα μου να κάθονται φρόνιμα όλη τη χρονιά για να τους φέρεις δώρα, τα οποία δεν αγοράζεις εσύ εδώ που τα λέμε, γι'αυτό μη μου κολλάς και μου το παίζεις υπεράνω, γιατί θα πιαστούμε μαλλί με μαλλί μέρα που είναι σήμερα. Επιπροσθέτως, κάπου στη λίστα  θα δεις ότι γράφω "κατανόηση περιεχομένου βιβλίου 800 σελίδων (χωρίς να χρειαστεί να το διαβάσω)". Σε παρακαλώ αυτό  να το βάλεις σε προτεραιότητα, γιατί έχω και deadline. 

Αν, λέω αν, μέχρι το τέλος της χρονιάς  δεν μου έχεις φέρει ότι σου ζητάω, θα με αναγκάσεις να δημοσιεύσω τις - παπαρατσικές -  φωτογραφίες, που αποκαλύπτουν ότι μέσα στην  κρίση και τα μνημόνια εσύ διακοπάρεις ασύστολα σε μέρη εξωτικά και ονειρεμένα, παρέα με το σκάφος σου  και το φιλαράκι σου τον Ρούντολφ.

Αυτά τα ολίγα. Με τις πιο θερμές ευχές μου για ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, γεμάτη υγεία και χαρά. Ας ελπίσουμε, αγαπημένε, ότι το '13 θα πιάσουμε 13άρι!

Τα δέοντα στη σύζυγο.

Σε φιλώ

Ντόροθυ

Ωδή στα γιαγιοπάππουδα

Αναρωτιέμαι, χρόνια τώρα, αν όλοι οι άνθρωποι παραξενεύουν όταν μεγαλώσουν (οκ, όταν γεράσουν εννοώ, το έγραψα κομψά) ή μόνο σ' εμάς έτυχε το τζακ ποτ. Επί τέσσερα. Ή, μάλλον, επί τρία, ο παππούς Χ. οφείλω να πω ότι ήταν η λαμπρή εξαίρεση στον κανόνα.

Για τη γιαγιά με το πιεσόμετρο τα έχουμε πει αναλυτικά. Ο έτερος παππούς μου, ο άντρας της, προφανώς επηρεασμένος από τη συμβίωση μαζί της άρχισε κάποια στιγμή να παρουσιάζει περίεργες συμπεριφορές. Επέμενε, για παράδειγμα, να μάθει τι υπάρχει στην άλλη πλευρά του Παρνασσού, αυτή που δε φαινόταν από το σπίτι. Μάταια προσπάθησε να του εξηγήσει ο πατέρας μου πως δεν κρυβόταν κάτι εξωπραγματικό. Όχι, εγώ  θέλω να δω την άλλη πλευρά του Παρνασσού! Όταν, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στα πάτρια, η ανελέητη γκρίνια και μουρμούρα του παππού έσπασε κάθε ρεκόρ, οι γονείς μου τον φόρτωσαν στο αμάξι, και τη γιαγιά φυσικά, μην τύχει και χάσει το θέαμα, και ξεκίνησαν για την εκπαιδευτική εκδρομή. Μόλις έφτασαν στον προορισμό τους, και ο επίμονος παππούς διαπίστωσε πως στην άλλη πλευρά του βουνού   υπήρχαν, απλούστατα, άνθρωποι και σπίτια, το αυτάρεσκο χαμόγελο (τύπου "τα κατάφερα, έγινε αυτό που ήθελα, νια νια νιανιανια...") έδωσε τη θέση του σε μια έκφραση βαθιάς απογοήτευσης. Δεν μας αποκάλυψε ποτέ τι περίμενε ότι θα έβλεπε. Ίσως μικρά ξωτικά, να χορεύουν και να τραγουδάνε σε μια δική τους, ακατάληπτη γλώσσα, και κόκκινα σπιτάκια - μανιτάρια με λευκές βούλες και μονόκερους πασπαλισμένους με γκλίττερ, κάτι ανάμεσα στο "μικρό μου πόνυ" και τα "στρουμφάκια". Ποιος να ξέρει... 

Όποτε αισθανόταν πως η τουρ στους γιατρούς ολόκληρου του Νομού δεν τον κάλυπτε και ήθελε μια ακόμα γνώμη, με ταλέντο που θα ζήλευε ακόμα και ο Μινωτής  παρίστανε τον άρρωστο. Μιλάμε για απίστευτη επιτυχία. Και να τα τηλέφωνα στα παιδιά, να παρατήσουν τις δουλειές τους ή ό,τι άλλο έκαναν  και να ανεβουν πάραυτα στο χωριό  και να τον πάνε στο νοσοκομείο, γιατί οκ, άρρωστος ήταν, αλλά όχι και ετοιμοθάνατος, δεν υπήρχε λόγος να καλέσουν ασθενοφόρο, και άντε να το εξηγήσεις αυτό στη γιαγιά που, όποτε αρρώσταινε ο παππούς, ακόμα κι ένα κρυολόγημα που λέει ο λόγος, άρχιζε τα μοιρολόγια και τράβαγε τα μαύρα από το γιούκο (τι εστί γιούκος, σε άλλη ανάρτηση). Μόλις επιβιβαζόταν ο παππούς στο αυτοκίνητο έλεγε "Λιβαδειά"! Πως μπαίνεις στο ταξί και λες, Ομόνοια ή Γλυφάδα ή Μαρούσι, έτσι ακριβώς. Το νοσοκομείο της Λιβαδειάς μέσα στην καρδιά του το είχε. Της Λαμίας δεν τον συγκινούσε, για ποιο λόγο ποτέ δεν μάθαμε. Ομολογώ πως τις τελευταίες μέρες της ζωής του, κοντά στα ενενήντα πια, που ήταν πραγματικά άρρωστος, όλοι - κατά βάθος - περιμέναμε πως  κάποια στιγμή θα άνοιγε τα μάτια του και θα αποδεικνυόταν πως για άλλη μια φορά μας την έσκασε! Κάτι σαν το παραμύθι με τον βοσκό και τον λύκο.

Τώρα έχουμε τη γιαγιά Dorothy, μούσα αγαπημένη του μπλογκ (μετά τη Χαρούλα Πεπονάκη βέβαια) τελευταία των Μοϊκανών από τα γιαγιοπάππουδα της οικογενείας. Και μπορεί ακόμα να μην έχει χτενίσει το μαλλί Μοϊκάνα, είναι όμως σε καλό δρόμο καθώς έρχεται στο σπίτι τακτικά μια από τις φιλενάδες της, συνταξιούχος κομμώτρια, και διασκεδάζουν τα κορίτσια κόβοντας τις περισσευούμενες τρίχες - ό,τι θεωρούν περισσευούμενο ένιγουεϊ - και η γιαγιά κυκλοφορεί εσχάτως με πολύ πανκ μαλλί. Επιπλέον, φοράει απαραιτήτως την αγαπημένη της κολόνια "Τόσκα" ενώ, όπως κάθε γραία που σέβεται τον εαυτό της, το έχει ρίξει στα άγια και, το καλύτερο όλων, είναι πως τα συνδυάζει: Πηγαίνουμε το καλοκαίρι στο σπίτι της για να συνδέσουμε τους αποκωδικοποιητές  στις τηλεοράσεις. Έξαλλη η γιαγιά με το ψηφιακό σήμα και τους αποκωδικοποιητές, γιατί μπερδεύει τα τηλεχειριστήρια, πατάει ό,τι να 'ναι, λαμπάκια ανάβουν, λαμπάκια σβήνουν, και μετά μας τηλεφωνεί κατά τις έντεκα (το βράδυ) να πάμε να τα διορθώσουμε. Τέλος πάντων, καθώς παλεύαμε με τα καλώδια, πέφτει το μάτι μου πάνω στο μπουκαλάκι της Τόσκα. Δεν είναι δυνατόν, δεν βλέπω καλά, σκέφτομαι, και πλησιάζω, και διαπιστώνω ότι εγώ μια χαρά βλέπω, απλούστατα η γιαγιάκα μου έχει διακοσμήσει το μπουκάλι του αρώματος με εικόνες!

Το φετινό καλοκαίρι η γιαγιά αποφάσισε ότι πεθαίνει. Από ουρικό οξύ(!). Αν γίνεται να πεθάνει κανείς από ουρικό οξύ δεν το γνωρίζω (αν και είχε χτυπήσει high score), αλλά άκουσε ότι κάποιος άλλος πέθανε και γι' αυτό ήθελε να μας δώσει την ευχή της. Μετά διασταύρωσε τις πληροφορίες της και, όχι, ο μακαρίτης τελικά δεν πήγε από ουρικό οξύ και αποφάσισε ότι θα ζήσει κι έτσι δεν μας έδωσε την ευχή της και τι θ' απογίνουμε τώρα χωρίς ευχή; Το τελειωτικό χτύπημα ήταν ότι απεσύρθη από την ενεργό δράση ο αγαπημένος της παθολόγος, αυτός που την αποκαλούσε "Ντοροθούλα" και η γιαγιά με ένα πολύ λάιτ υποκοριστικό του σοβαρού ονόματός του, και που τον γνώριζε καμιά σαρανταριά έτη και  μαζί έχτισαν μια σχέση γεμάτη από εμπιστοσύνη, αμοιβαία εκτίμηση, χάπια της πίεσης (παρντόν, της πιέσεως) και νοοτρόπ. (Στο μόνο που απέτυχε ήταν να την πείσει πως όταν λέμε "προσεγμένη διατροφή" δεν εννοούμε γαρίδες σαγανάκι και μουσακά.) Και ο καινούργιος όμως, καλός, δε λέω, αυτός μάλιστα την αποκαλεί "κούκλα", αλλά όταν ήρθε να τη δει έκανε το τρισμέγιστο σφάλμα να της πει πως οι ηλικιωμένες κυρίες πρέπει να κάνουν και λίγη υπομονή και να μην ανησυχούν τα παιδιά τους με το παραμικρό. Τα ίδια λέει και στη μάνα του, που είναι στην ηλικία της γιαγιάς, έτσι είπε. Ρε λένε τέτοια πράγματα στη γιαγιά Ντόροθυ, που με το παραμικρό αισθάνεται "κάτι εδώ, να εδώ με πιάνει ένας πόοοοοονος, στην καρδιάααααα";

 -Μα η καρδιά δεν βρίσκεται εκεί...

-Σσσσσσσσσσς! Ναι, αλλά δεν της το λέμε, για να ξέρουμε πότε λέει ψέμματα...

Στη μπλακ λιστ της γιαγιάς ο δόκτωρ, με συνοπτικές διαδικασίες!  Πάλι καλά που δεν τηλεφώνησε στη μητέρα του, να την επιπλήξει για τη διαγωγή του υιού της... 

Τηλεφώνησε, όμως, στο 184, την ημέρα που σταμάτησε να λειτουργεί. Για να βεβαιωθεί ότι όντως δεν λειτουργεί (???).

Τα απογεύματα την επισκέπτονται τα "κορίτσια" (μέσος όρος ηλικίας τα ογδόντα) και βλέπουν τα τούρκικα στην τηλεόραση. Πιο παλιά έβλεπαν "Πάτυ" και "Μυστικά της Εδέμ" και συνέπασχαν με τις πρωταγωνίστριες. Ναι, και με την Πάτυ.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι ευχές  της γιαγιάς μου προς εμένα ήταν (και είναι) "με μια καλή τύχη", "με ένα καλό και τίμιο παιδί" και (τα αγαπημένα μου) "και τα νυφικά" ή "και του γαμπρού". Τα δύο τελευταία κολλάνε παντού: φοράω καινούργιες σαγιονάρες, άντε και στα νυφικά, αγοράζω καινούργιο κινητό, άντε και του γαμπρού, και πάλι καλά που δεν έχω δει ακόμα κανέναν εφιάλτη, ότι ξερωγώ καταφθάνω στην εκκλησία ντυμένη νύφη και αντί για σανδάλια με σβαρόφσκι φοράω λευκές havaianas, ενώ ο γαμπρός, που είναι φτυστός με τον Νίκο Ξανθόπουλο στο "Γιακουμής, μια ρωμέικη καρδιά" (πόσο πιο καλός και τίμιος από τον Γιακουμή...;) δεν κρατάει ανθοδέσμη αλλά ένα ολοκαίνουργιο iphone5... i στο καλό, συγκινήθηκα! 

 Εγώ όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν αυτές τις γιαγιάδες που ζουν στη Florida, σε κοινότητες ηλικιωμένων, και φοράνε ροζ κίτρινες και γαλάζιες φόρμες και ασορτί καπελάκια από αυτά που έχουν μόνο γείσο, και λευκά απαστράπτοντα αθλητικά παπούτσια και κάνουν μανικιούρ πεντικιούρ aqua aerobics και τάι τσι στη φύση παρέα με τις φιλενάδες τους, και τα καλοκαίρια πηγαίνουν κρουαζιέρα και δεν τηλεφωνούν κάθε τρία λεπτά  στα παιδιά τους υποστηρίζοντας ότι τώρα, να τώρα αμέσως, σε δυο λεπτά το πολύ, πεθαίνουν, σβήνουν, χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους, και δεν ξέρεις πότε λένε αλήθεια και πότε μύθους του Αισώπου. Λίγο μακριά πέφτει η Florida θα μου πεις, και θα συμφωνήσω,  αλλά αν η εναλλακτική είναι να γίνω σαν τις γιαγιάδες μου... στο Μαϊάμι αδελφές μου, στο Μαϊάμι!

Οι κότες υπάγονται στα κατοικίδια;

Εναλλακτικός τίτλος: "Με το κολλύριο στο χέρι".

Φέτος χάρηκα πολύ τον ερχομό της άνοιξης. Αν και είμαι λάτρης του χειμώνα, ο φετινός ήταν πολύ βαρύς, έφερε πολλή μαυρίλα και τέλος πάντων δε νομίζω ότι θα μου λείψει. Τωρα, όμως, ήρθαν μεγάλες φωτεινές μέρες, ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια τιτιβίζουν, τα λουλούδια ανθίζουν, τα μάτια δακρύζουν... Α ναι, μαζί με όλα αυτά ήρθαν και κάτι ξεγυρισμένες αλλεργίες: κοιτάζεσαι τη μια μέρα στον καθρέφτη και βλέπεις τον ροδομάγουλο και ροδοπέταλο εαυτό σου, κοιτάζεσαι την επόμενη και βλέπεις τον Ρόκυ Μπαλμπόα μετά από το ματς.

Ως άλλος Μπαλμπόα ξυπνάω την Κυριακή, Πρωταπριλιά λέω, κάποιος μου κάνει πλάκα! Μετά από δυο-τρεις δοξολογίες και άλλα τόσα απολυτίκια με επιπλήττω: "Dorothy, τσ τσ τσ, ντροπή! Είναι πρωτομηνιά και Σαρακοστή, δεν κάνει...", "Οκ, δίκιο έχεις!" μου απαντάω (αυτό, που κάνω διάλογο με τον εαυτό μου, μήπως πρέπει να το κοιτάξω;) και βγαίνω για μια βόλτα. Στην επιστροφή, βλέπω μια κυριούλα που γνωρίζω μόνο εξ όψεως στην είσοδο του σπιτιού της. "Έλα, βγες!" λέει με γλυκερή φωνή σε κάποιον που εγώ δεν βλέπω (επειδή ο άγνωστος χ είναι ακόμα μέσα στο σπίτι κι εγω κάμποσα μέτρα μακριά, όχι λόγω του τουμπανιασμένου οφθαλμού, νταξ ; ). Σκέφτομαι, η Dorothy, ότι μιλάει στο εγγονάκι της. "Έλα που σου λέω τώρα... Βγες έξω!", τα παίρνει ελαφρώς η κυριούλα. Α, μπορεί να μην μιλάει στο εγγονάκι της, μπορεί να μιλάει στο σκυλάκι της ή στο γατάκι της. "Έλα, βγες και κατέβα τα σκαλάκια!", ξαναπαίρνει το γλυκό της ύφος. Κι ενώ κοντεύω να φτάσω μπροστά στο σπίτι της μανδάμ και να μου λυθεί η απορία, ποιόν θέλει τέλος πάντων να βγάλει βόλτα με το ζόρι, βλέπω να βγαίνει από την πόρτα ένας κόκορας. Κάγκελο η Dorothy! Βρε μήπως το κολλύριο ήταν ληγμένο και άρχισαν παρενέργειες; Η κυριούλα συνεχίζει - πότε με το καλό πότε με το άγριο - να υποδεικνύει στον κόκορα που να πάει και τι να κάνει κι εγώ απομακρύνομαι κατακλυσμένη από μια παράξενη αίσθηση ότι περπατάω μέσα σε πίνακα του Νταλί ή σε ταινία του Ντέιβιντ Λιντς ή -έστω!- σε μια φάρμα του Φέισμπουκ.

Από εκείνο το πρωί αναρωτιέμαι για ποιο λόγο μπορεί κάποιος που ζει στην πόλη να φιλοξενεί στο σπίτι του έναν κόκορα και απάντηση δεν βρίσκω. Αν ήταν κότα, θα έλεγα ότι τη θέλει για να έχει αβγά ημέρας. Μήπως τον έχει για ξυπνητήρι; Αν ναι, οι γείτονες τι λένε περι τούτου; Και που έχει ο κόκορας τον προσωπικό του χώρο, αφού το συγκεκριμένο σπίτι δεν έχει κήπο ή αυλή; Στον φωταγωγό; Σε μια γωνίτσα στο σαλόνι; Και αυτό είναι νόμιμο; Κι αν είναι νόμιμο, είναι ηθικό; Ο κόκορας δεν έχει δικαιώματα; Και, δεδομένου ότι η αφεντικίνα του κόκορα διαθέτει μάτι τσακίρικο και πονηρό, είμαι υπερβολικά καχύπτοπτη όταν σκέφτομαι μήπως, λέω μήπως, ο τελευταίος περίπατος του κοκορίκου είναι προς την κουζίνα;

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

"Μπροστά στο γράμμα της Dorothy, η τριλογία του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" μοιάζει με βιπεράκι" απεφάνθη ο Santa.
Σε μέγεθος, εννοείται!

Αγαπητέ (λέμε τώρα) Άγιε Βασίλη,

Χρόνια πολλά, καλή χρονιά κλπ. Εγώ είμαι πάλι, η φιλενάδα σου η Dorothy. Φέτος έχω (σχεδόν) ίδιου χρώματος μαλλί με την περασμένη χρονιά, επομένως δεν δικαιολογείσαι να μην με αναγνωρίζεις. Νωρίς σε θυμήθηκα, αλλά θέλω να αποφύγω το paper jam όταν θα προσπαθείς να εκτυπώσεις μαζεμένα όλα τα e-mails που έλαβες για τις φετινές γιορτές. Λοιπόν, μπαίνω αμέσως στο ψητό: είσαι λέρα! Ναι, λέρα. Τα αισθήματά μου για σένα είναι παρόμοια με αυτά της κυρίας Νάνας για την παλαιά της πατρίδα (sic). Παρένθεση: ας μπει επιτέλους ένα τέλος στον αστικό μύθο που θέλει -τουλάχιστον- έναν δίσκο της καλλιτέχνιδος να βρίσκεται στη δισκοθήκη κάθε Ελληνικού σπιτιού... Στη δισκοθήκη του δικού μου σπιτιού, που έχει από Μετάλλικα μέχρι Ανταμό (!), μέχρι Άντριου Λόυντ Βέμπερ και από Μηλιώκα μέχρι Φατμέ-Χαρούλα-Αφροδίτη (όλοι μαζί!), μέχρι Μαρίζα Κωχ και Λάκη Χαλκιά, δεν υπάρχει δίσκος της. Ούτε καν σινγκλάκι. Μη λέμε ανακρίβειες! Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζω... Μη νομίζεις ότι σε ξέχασα, αξιαγάπητε (κατά τ' άλλα) παππούλη...

Έλεγα, λοιπόν, ότι είσαι λέρα. Μεγάλη λέρα. Χειρότερος και από τον τύπο που σε υποδυόταν στην ταινία. Γιατί μαρή Dorothy, θα ρωτήσεις? Να σου εξηγήσω αμέσως, θα σου απαντήσω. Τι σου ζήτησα ρε φίλε την προηγούμενη χρονιά? Να την περάσω σαν να βρίσκομαι εδώ:

και/ή κάπως έτσι...

Και εσύ τι μου έφερες?
Σκωτσέζικο ντους, να τι μου έφερες!

Εντάξει, οφείλω να ομολογήσω ότι το '11 ήταν σαφώς καλύτερο από το '10, αλλά τα έχουμε ξαναπεί και να μην επαναλαμβανόμαστε παρακαλώ, πως το '10 ήταν η χειρότερη χρονιά της τελευταίας δεκαετίας, επομένως μόνο περιθώρια βελτίωσης υπήρχαν. Εσύ, όμως, είχες σατανικό σχέδιο: επειδή σου μίλησα λίγο αυστηρά (ok, σε απείλησα ότι αν δεν μου φέρεις καλή χρονιά θα με πιάσει το Πειραιώτικο και θα ψάχνεις να βρεις τάρανδο να φύγεις, αλλά κι εσύ μου έφερες το '10 το κακό, ψυχρό κι ανάποδο, επομένως δίκιο είχα) ξεκίνησες τη χρονιά καλά. Μάλιστα, μου έδωσες και το νόμισμα της βασιλόπιτας, για να χαίρομαι ότι το '11 θα είναι η χρονιά μου, η χρονιά μου, η χρονιά μου - όπως λέει και ο αοιδός Αντύπας. Και στη συνέχεια, καλά το πήγες, δε λέω, αλλά για λίγο. Και μετά άρχισες να μαλ να κάνεις ανοησίες και κουταμάρες. Κουτέ! Παλιοχαρακτήρα! Και ενδιάμεσα μου έριχνες κανένα ψιχουλάκι, έτσι, για να μην μπορώ να διαμαρτυρηθώ. Για να φαίνομαι εγώ υπερβολικά απαιτητική και ολίγον τι στρίντζω. Λέρα! Και, το αποκορύφωμα ποιό ήταν? Να μου στείλεις στο φινάλε του έτους την ανακοίνωση ότι θα έρθουν οι "ρεντ χοτ τσίλι πέππερς", για να έχεις να το λες ότι με κακόμαθες τη χρονιά που φεύγει. Σιγά τα ωά ρε παππού... Τον επόμενο Σεπτέμβρη θα έρθουν, σε εννιά μήνες. Σαν να λέμε, μας υποχρέωσες δηλαδή(ς). Μέχρι και απογόνους προλαβαίνω να αποκτήσω μέχρι τότε. Για τόσο μικρό διάστημα αναμονής μιλάμε. Το μπλογκοτζίνι μου είναι πιο αποτελεσματικό από εσένα...

Λοιπόν, για να τελειώνουμε: επειδή θέλω το κάρμα μου καθαρό και απαστράπτον, σου τη χαρίζω για φέτος. Άλλωστε, είμαι κορίτσι με πιάνο και γαλλικά γερμανικά και η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να ξεστομίσω τους χαρακτηρισμούς που πραγματικά σου ταιριάζουν ή/και να σε πλακώσω στις στριφογυριστές κλωτσιές α λα Τσακ Νόρρις. Αν, όμως... αν λέω... αν η επόμενη χρονιά δεν είναι όπως τη θέλω... τότε να είσαι σίγουρος ότι θα σε βρω. Και θα σε δείρω. Και σε βλέπω να κάνεις Χριστούγεννα στη Χονολουλού, με βερμούδα, πουκάμισο με λέλουδα και σαγιονάρα μιτσούκο, για να εκμηδενίσεις κάθε πιθανότητα να βρεθείς μπροστά μου.

Το 'πιασες χοντρούλη?

Σε φιλώ. Τα δέοντα στη σύζυγο.

Η πολυαγαπημένη σου

Dorothy

PS (για το στρουμπουλό αγόρι με τα κόκκινα): Ξέρεις ότι κατα βάθος σε αγαπώ. Άλλωστε, αν δεν πίστευα σ'εσένα, δεν θα έμπαινα στον κόπο να σου γράψω ; )

PS2 (για όλους τους άλλους):

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Γραψ'το και θα γίνει!

Ή αλλιώς: το μπλογκ μου έχει μαγικές ιδιότητες!

Φίλε αναγνώστη! Επιθυμείς διακαώς κάτι/κάποιον και δε σου κάθεται (με την καλή έννοια, πάντα) με τίποτα; Η λύση είναι απλή: θα μου το πεις, θα το γράψω στο μπλογκ και αργά ή γρήγορα θα δεις την επιθυμία σου να γίνεται πραγματικότητα. Μην κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι και λες, από μέσα σου ή απόξω σου, "πάει, το ΄καψε τελείως!", σε βλέπω! Μιλάω με γεγονότα.

Καπέλο: check!
Γατί: check!
Σκούπα: ... θα πάρω την ηλεκτρική, για άγρια γκάζια!

Είχα γράψει, κάπου στα μισά του Μάρτη, ένα κατεβατό για την πολύ κακή εμπειρία μου με ένα ηλεκτρονικό κατάστημα. Περίμενα, περίμενα, τους έστελνα μέηλς και με έγραφαν και, όπως έχω ξαναπεί, αφού εξαντλήθηκε η υπομονή μου τους έγραψα σε άπταιστα γαλλικά, γίναμε μπίλιες διαδικτυακώς, βρήκαμε επιτέλους λύση και το ίδιο βράδυ έκανα ένα ποστάκι, έτσι βρε αδερφέ, να πω κι εγώ τον πόνο μου. Μάντεψε τι με περίμενε την επόμενη μέρα, πρωί-πρωί με την αυγούλα, κάτω από την πόρτα... Oh yes, το πολυαναμενόμενο ειδοποιητήριο από το ταχυδρομείο, το οποίο - σε αντίθεση με την αγάπη που άργησε μόνο μια μέρα- άργησε δύο ολόκληρους μήνες!

Πως να θεωρήσω τυχαίο το γεγονός της άφιξης του όταν το καλό μου μπλογκάκι, από τους πρώτους μήνες της ύπαρξής του, μου έχει αποδείξει πολλάκις και ποικιλοτρόπως ότι είναι το δικό μου, προσωπικό τζίνι; Διότι, έχουμε και λέμε:

Επανάληψη "Ρετιρέ" ζήτησα;
Επανάληψη "Ρετιρέ" έλαβα!

Πως τα βιβλία της Ευγενίας Φακίνου είναι τα αγαπημένα μου έγραψα;
Λίγες μέρες αργότερα μου έκαναν δώρο το τελευταίο βιβλίο της!

Γράμμα στον Αγιο Βασίλη για να πάει καλά η χρονιά έστειλα; Όλα καλά!
Δεν έστειλα; Όλα σκ@τ@! (με το παρντόν κιόλας)

Πόσο δυσαρεστημένη είμαι από τις εμπειρίες μου στο σόππινγκ έγραψα;
Εδώ και κάμποσους μήνες, όποτε μπαίνω σε κατάστημα με εξυπηρετούν οι πιο ευγενικοί υπάλληλοι!

Υπήρξαν, βέβαια, στιγμές που αμφισβήτησα το ίδιο μου το μπλογκ, το παραδέχομαι, αλλά είχα τους λόγους μου. After all, κάποιες επιθυμίες μου δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμα: ο ροζ σκαραβαίος για παράδειγμα ή το να κερδίσω το τζόκερ (τι εννοείς μαντάμ όταν λες ότι για να κερδίσεις πρέπει πρώτα να παίζεις; ντεν καταλαβαίνει!), πράγματα απλά, καθημερινά. Επίσης, ξόδεψα τόσο μελάνι για να γράψω γράμμα στον αγαπητό Ρότζερ, εκλιπαρώντας τον να κάνει μια στάση στην Αθήνα για να ακούσω λάιβ το "The Wall". Τι να το κάνω το "ρετιρέ", όταν ο Ρότζερ δεν έρχεται στην Ελλάδα; Αυτό ομολογώ ότι με πίκρανε πολύ και είπα, δε βαριέσαι, συμπτώσεις ήταν όλα, όλα τυχαία...

Το είχα αφήσει πίσω μου το θέμα, πραγματικά, μέχρι τη στιγμή που χαζολογούσα στο ιντερνέεεετ και -κάνοντας κλικ από δω και κλικ από κει- είδα το σύνθημα γραμμένο on the wall σε μια ιστοσελίδα με μουσικά νέα:

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ROGER WATERS ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Περιττό να πω ότι πρώτα ζήτησα ταπεινά συγγνώμη από το μπλογκάκι μου για την έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του και στη συνέχεια στρώθηκα στο γράψιμο της λίστας με όλα όσα θα ήθελα, βάζοντας στην κορυφή την επιθυμία μου να τα πάω καλά σε κάποιες εξετάσεις που δίνω σε λίγο καιρό (ναι, βέβαια, ασφαλώς και μπορώ απλά να στρωθώ στο διάβασμα, αλλά ας το γράψω κι εδώ δια παν ενδεχόμενο).

Επίσης, να υπενθυμίσω ότι τον beetle τον θέλω ροζ.

PS: Ανοίξαμε και σας περιμένουμε! Οκ, κόκκινο χαλί δεν έστρωσα, θα ήτο προκλητικό εν μέσω κρίσης, αλλά ένα ηδύποτο μετά φοντανακίου ευχαρίστως να το προσφέρω σε όποιον επισκεφτεί το καινούριο μπλογκ που έφτιαξα για να παίζω, σαν παιδί κι εγώ!

Άγιε Βασίλη έχεις e-mail !

"Γράφε με bold ρε Dorothy, έχω και πρεσβυωπία!"

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Χρόνια πολλά, καλή χρονιά κτλ. Είμαι η Dorothy, που σου είχα ζητήσει στο τέλος του α-πα-ρά-δε-κτου 2008 να μου φέρεις ένα πολύ ωραίο 2009. Μάλιστα, σου είχα στείλει συνημμένη τη φωτό μιας σαλταρισμένης ξανθιάς που τράβαγε τα μαλλιά της, για να δώσω έμφαση στα γραφόμενά μου. Με θυμήθηκες? Εγώ είμαι πάλι, με διαφορετικού χρώματος μαλλί βέβαια. Αγαπημένο μου Αγιοβασιλάκι, πριν από δυο χρόνια το αίτημά μου έγινε δεκτό και το 2009 ήταν -σχεδόν- ανέφελο. Θεώρησα, λοιπόν, σωστό τον περασμένο Δεκέμβρη να μη σου στείλω γράμμα με τις επιθυμίες μου για το 2010. Βλέπεις, αφενός πίστεψα ότι το είχες πιάσει το νόημα και θα μου έφερνες μια χρονιά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου, αφετέρου δε θέλω να γίνομαι φορτική καθώς γνωρίζω ότι πήζεις στη δουλειά κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Εσύ, όμως, φίλτατε, δεν έλαβες γράμμα και παρα-χαλάρωσες και μου το (μπιιιιιιιιιιιιιιπ!) το θέμα και, παρά το γεγονός ότι εγώ ήμουν πολύ καλό κορίτσι (το καλύτερο! και μετριόφρων πάνω απ'όλα!) μου έστειλες ένα 2010 ελλατωματικό και χωρίς κάρτα αλλαγής! Αναρωτιέμαι, από πλανόδιο στην Αιόλου το αγόρασες ρε τσιφούτη? Σου γράφω, λοιπόν, αυτό το e-mail (γιατί υποψιάζομαι ότι τα γράμματα τα στέλνεις αδιάβαστα στον κάδο της ανακύκλωσης) για να σου ζητήσω να κάνεις ό,τι μπορείς ώστε την επόμενη χρονιά να την περάσω πολύ καλά.

Τόσο καλά, σαν να βρίσκομαι κάπου εδώ....

και / ή κάπως έτσι...

Σε περίπτωση που η επιθυμία μου δεν πραγματοποιηθεί, φρόντισε να μη σε πετύχω πουθενά του χρόνου το Δεκέμβρη, γιατί θα με πιάσει το Πειραιώτικο και θα ψάχνεις να βρείς τάρανδο να φύγεις.

Is that clear Santa baby?
Verstehst du mich?
Γκέγκε?

Αυτά τα ολίγα. Φιλάκια πολλά και τα δέοντα στην κυρία σύζυγό σου.
Με εκτίμηση

Dorothy

PS: Με συγχωρείς αν σε πικραίνω, αλλά εσύ άρχισες πρώτος. Και για να δεις ότι δεν σου κρατάω κακία -αντιθέτως, σε συμπαθώ πολύ- σου αφιερώνω το μέγκα χιτ "χοντρούλη μου, εσύ 'σαι το μανούλι μου" (πάτα εδώ για να το απολαύσεις)!

PS2: Καλή Χρονιά είπαμε? Να ξαναπούμε...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Πάρε με στο τηλέφωνο...

... μόνο μη μου πεις βλακείες. Σπουδαία εφεύρεση το τηλέφωνο και χρήσιμη, δε λέω, να 'ναι καλά ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ. Και άκρως ενοχλητική, όταν στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται άτομο που δεν επικοινωνεί (όχι μόνο τηλεφωνικώς, γενικά). Δε βρίσκω άλλη εξήγηση για το γεγονός ότι η πλειοψηφία αυτών που παίρνουν λάθος αντί να πουν "σόρρυ, έκανα λάθος" και να το κλείσουν, επιμένουν ότι έχουν τον σωστό αριθμό και εσύ είσαι ο Θανάσης ή ο Θρασύβουλας ή όποιος είναι αυτός που ζητάνε τέλοσπάντων. Μα είμαι γυναίκα μαντάμ (και η φωνή μου δεν αφήνει αμφιβολία περι τούτου)! Ε,τότε ποιά είσαι και γιατί μου κρύβεις τον Θρασύβουλα? Επίσης, θεωρώ εντελώς ηλίθιο να παίρνει κάποιος τηλέφωνο και αντί να πει τι και ποιόν θέλει, να ρωτάει τι είναι εκεί. Άλλες περιπτώσεις κατά τις οποίες το χρήσιμο τηλέφωνο γίνεται ενοχλητικό(τατο):

Περίπτωση α ("Να σας κάνω μια ενημέρωση...")

Μπορεί να είναι εκπρόσωπος κέντρου αδυνατίσματος, που ενημερώνει ότι επιλέχθηκε ο αριθμός σου τυχαία και σου προσφέρει δωρεάν λιπομέτρηση και προγράμματα κατά της κυτταρίτιδας. "Δεν ενδιαφέρομαι, ευχαριστώ", μην το κλείσουμε στα μούτρα και μας πούνε και γαϊδούρια! "Έχουμε και προγράμματα για το πρόσωπο, για να εξαφανίσουμε τις ρυτίδες" η απάντηση. Μπορεί να είναι από εταιρεία σταθερής ή κινητής τηλεφωνίας ή και τα δύο μαζί. Διασκεδάζω πάρα πολύ όταν παίρνουν από την εταιρεία στην οποία είμαι πελάτισσα και με ενημερώνουν ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μπορώ να απαλλαγώ από το πάγιο του ΟΤΕ. "Ξέρετε, είμαι ήδη συνδρομήτρια στην εταιρεία σας..." Ακολουθεί αμήχανη σιωπή και αμέσως μετά "Μα βέβαια! Πήρα απλά να ρωτήσω αν είστε ευχαριστημένη!".( Τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον δεν θα έπρεπε να διασκεδάζω, αλλά να ανησυχώ... ) Προ κρίσης έπαιρναν και από τράπεζες και μοίραζαν με το κιλό πιστωτικές και δάνεια. Κανένας σεβασμός σε ωράρια (γιατί μπορεί πρωί πρωί με την αυγούλα κάποιος να θέλει να κλείσει πρόγραμμα λασποθεραπείας, τι πιο λογικό?), κανένας σεβασμός στο "Οχι, ευχαριστώ". Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αν το κλείσω στο τρίτο -χωρίς ανταπόκριση- "όχι, ευχαριστώ" δεν είμαι εγώ η αγενής της υπόθεσης.

Περίπτωση βου (τα ηχογραφημένα)

Ντριν το τηλέφωνο, "Παρακαλώ" λες, "Γεια σας!" λέει με ενθουσιασμό η άγνωστη φωνή. Παύση. "Γεια σας" λες κι εσύ. "Θα θέλαμε τη συμμετοχή σας στην έρευνα μπλα μπλα μπλα...". Δύο θέματα έχω με αυτό: αφενός αν θέλεις φιλαράκο τη συμμετοχή μου στην έρευνά σου, να πάρεις αυτοπροσώπως, αφετέρου κάθε φορά αισθάνομαι ηλίθια που έχω πει "γεια σας" στον τηλεφωνητή. (Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα ηχογραφημένα μηνύματα που ενημερώνουν για τις προσφορές πολυκαταστημάτων)

Περίπτωση γου ( οι υποψήφιοι)

Δε φτάνει που γεμίζουν τον τόπο με ιλουστρασιόν φυλλάδια με τις φάτσες τους και τα φοβερά έργα που ΘΑ κάνουν, αρκεί βεβαίως να τους ψηφίσεις. Δε φτάνει που γυρίζουν στις λαϊκές αγορές και συστήνονται ακόμα και στα κολοκυθάκια (ποντάρουν στην ακρίβεια, σου λέει ο υποψήφιος : σιγά μη χαραμίσει ο άλλος τη ντομάτα για να την πετάξει σε μένα, χα!). Δε φτάνει που κάνουν τουρ στις γειτονιές τάχα μου για να ακούσουν τα προβλήματα του λαού και κουνάνε το κεφάλι πάνω κάτω δήθεν με συμπόνια και λένε ότι αυτοί όλα θα τα φτιάξουν όταν βγουν (τις προάλλες πέτυχα σε μια διασταύρωση έναν υποψήφιο δήμαρχο που μοίραζε προεκλογικά φυλλάδια στα διερχόμενα αυτοκίνητα, πάλι καλά που δεν είχε κανέναν κουβά να τους πλένει και τα τζάμια). Δε φτάνουν όλα αυτά, πρέπει να μας τα λένε και από το τηλέφωνο. Γενικά κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές αισθάνομαι ιδιαίτερα δημοφιλής, καθώς μου τηλεφωνούν πολλοί και διάφοροι και με φωνή που στάζει μέλι με ενημερώνουν ότι ο κύριος ... , που δεν τον ξέρω αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία, θα βγάλει λόγο την επόμενη βδομάδα και θα χαρεί πάρα πολύ αν πάω να τον ακούσω. Το ωραίο είναι ότι μου τηλεφωνούν και από τους γύρω δήμους (υποθέτω γιατί μπορεί να ακούσω όλα τα φοβερά που ΘΑ κάνουν όταν βγουν δήμαρχοι/σύμβουλοι κλπ κλπ και από τον ενθουσιασμό μου να ζητήσω επιτόπου μεταδημότευση).

Για το τέλος άφησα ΤΗΝ περίπτωση, μάι πέρσοναλ φέιβοριτ που λένε. Αρκετά χρόνια πριν, έδινα μάθημα στη σχολή και είχα κλείσει το κινητό. Μόλις βγαίνω από το αμφιθέατρο το ανοίγω και βρίσκω ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή: μια κυρία ζητούσε από μια γιατρό να της κλείσει ραντεβού για τον άντρα της, γιατί μπλα μπλα μπλα και να επικοινωνήσει μαζί της στο τηλέφωνό της... Παίρνω κι εγώ την κυρία και της εξηγώ ότι έκανε λάθος και δεν άφησε μήνυμα στη γιατρό. Η κυρία επιμένει ότι δεν έκανε λάθος και με αποκαλεί "γιατρέ"! Της ξαναεξηγώ ότι δεν είμαι γιατρός, αλλά φοιτήτρια, και απλά ήθελα να την ενημερώσω ότι έκανε λάθος στο τηλέφωνο. Τίποτα αυτή, γιατρέ και γιατρέ να μου λέει και στο τέλος με έβρισε κιόλας γιατί, λέει, δεν ήθελα να της κλείσω ραντεβού και μου το έκλεισε. Εδώ που τα λέμε τι επικοινωνι- ολόγος, τι ουρ- ολόγος! Σιγά τη διαφορά. Τον λήγοντα τον έπιασε...

Όσκαρ παρακαλώ!

Για τον ΗΘΟΠΟΙΟ. Με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Έλα τώρα που δεν τον αναγνωρίζεις... Ο Ρον Μος είναι. Ο Ριτζ βρε, από την "τόλμη και γοητεία", που είχε κάψει καρδιές προ εικοσαετίας - και βάλε- και το θεληματικό πηγούνι του είχε στολίσει μπλουζάκια, αυτοκόλλητα και σιδερότυπα Μανίνα. Α ναι, είχε γίνει και κούκλα τύπου ΜπιΜπι Μπο, παρέα με το υπόλοιπο καστ. Εγώ είχα την κούκλα Καρολάιν με το πλατινέ μαλλί και όταν βαριόμουν έπαιρνα τις νερομπογιές κι έκανα την κολορίστ, της περνούσα ρίζα και ανταύγειες.

Τέτοια ερμηνεία, όμως, απαιτεί και το κατάλληλο σενάριο. Δώσε βάση στην ατάκα. Διάβασέ τη καλά. Κάποιος καλός άνθρωπος έχει βάλει και "συννεφάκια" στο βίντεο, για να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα μας ξεφύγει τίποτα. Enjoy!

Στα βαφτίσια

Πήγα τις προάλλες σε μια βάπτιση.Σ' ένα ωραιότατο εκκλησάκι, στολισμένο με μπαλόνια και διάφορα άλλα, όπως επιβάλλει και η παράδοση(!). Το μυστήριο άργησε λίγο να ξεκινήσει γιατί η νονά δεν ήξερε οτι έπρεπε να γεμίσει με λάδι το μπουκαλάκι που βάζουν μέσα στο κουτί με τα βαφτιστικά και δεν είχαν με τι να αλείψουν τον μπέμπη. Έγινε ένας ψιλοπανικός, κάποιος ρώτησε αν κάνει ηλιέλαιο, κάποιος απάντησε ότι αυτό το βάζουμε στη σαλάτα και όχι στα βαφτίσια, και τελοσπάντων κάτι βρέθηκε τελικά, να'ταν ελαιόλαδο, να'ταν σογιέλαιο, να'ταν από αυτό που λαδώνουμε τα πόμολα, δε μάθαμε ποτέ. Στη συνέχεια όλα κύλησαν ήρεμα. Το μόνο προβληματάκι που παρουσιάστηκε ήταν ότι ο μικρός μας προέκυψε αρκετά ομιλητικός (σε λίγο θα κλείσει τα τρία άλλωστε, το περίεργο θα ήταν να μη μιλούσε). Τι εννοώ: στην αρχή του μυστηρίου φώναζε "θέλω να μπώ!" κι έδειχνε την κολυμπήθρα. Μόλις άρχισαν να τον γδύνουν και κατάλαβε ότι κάτι παίζεται άρχισε να κλάιει και να φωνάζει "Θέλω τη μαμάααααα μου!" και όσο κράτησε το μπλουμ φώναζε "δε θέλω!". Τέλος καλό, όλα καλά όμως, πήρε ο μικρός το όνομά του, χαιρετηθήκαμε, πήραμε τη μπομπονιέρα και το γλυκάκι μας και αποχωρήσαμε. Εγώ κατέληξα σε δύο συμπεράσματα:

Πρώτον: Όλα τα εμπόδια μπορούν να ξεπεραστούν σε μια βάπτιση, αρκεί να συμφωνούν όλοι σε ένα...στο όνομα! Να εδώ ας πούμε, μπορεί να είχαμε μια έλλειψη λαδιού κλπ κλπ, αλλά τουλάχιστον τα μέλη της οικογένειας είχαν άριστες σχέσεις, δεν είχαν τσακωθεί για το όνομα κι έτσι έσπευσαν όλοι μαζί να βρουν τη λύση. Αντίθετα, σε μια άλλη βάπτιση που έχει μείνει στην ιστορία, είχα δει το ωραιότατο θέαμα των δύο γιαγιάδων της νεοφώτιστης να μαλλιοτραβιούνται πάνω από την κολυμπήθρα για το όνομα. Οχι για το ποια από τις δύο θα βγάλουν, γιατί μετά από άπειρους καυγάδες οι γονείς είχαν αποφασίσει να βγάλουν και τα δύο ονόματα. No problem, έτσι? Αμ δε... Οι δύο γιαγιάδες τσακωνόντουσταν για το ποιό όνομα θα έμπαινε πρώτο: Να το βγάλουν το μωρό Σαμάνθα-Τζέσσικα ή Τζέσσικα- Σαμάνθα? Αν θυμάμαι καλά η βάπτιση είχε αργήσει να ξεκινήσει καμια ώρα.

Δεύτερον: Όταν βαφτίσω τα δικά μου παιδιά έχω σκοπό αφενός να τα βαφτίσω καλοκαίρι (γιατί ακόμα κι αν ξεχάσει η νονά το λάδι, όλο και κάποιο καροτέν ή πιζμπουιν θα έχει ξεμείνει μέσα σε κανένα αυτοκίνητο) αφετέρου να τα βαφτίσω όσο είναι ακόμα πολύ μικρά και δεν μπορούν να εκφέρουν γνώμη για το μυστήριο. Αυτά. Και στα δικά μας οι ελεύθερες!

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

Βραδάκι, κάτω από δυνατά φώτα, με τη μουσική να μας τρυπάει τ’αυτιά. Γιορτινή ατμόσφαιρα. Μια γνωστή μας έχει καλέσει στην επίδειξη μόδας που διοργανώνει για να παρουσιάσει στις πελάτισσες της τη νέα collection. Ο παρουσιαστής της εκδήλωσης μας ζητά από το μικρόφωνό να ελευθερώσουμε τον διάδρομο για να ξεκινήσει η πασαρέλα. Πέντε – έξι μοντέλα λικνίζονται με χάρη στο ρυθμό της μουσικής φορώντας τις νέες casual δημιουργίες. «Πως είναι έτσι αυτή?». Κάμποσα γυναικεία κεφάλια γυρίζουν προς το μέρος απ’όπου ακούγεται το ερώτημα (και είμαι σίγουρη ότι όλα σκέφτονται «για μένα λέει?»). «Μα κοίτα, πως είναι έτσι?», επαναλαμβάνει η φωνή, ακόμα πιο εκνευρισμένη αυτή τη φορά. Είναι η διπλανή μου, η οποία εκτοξεύει τα βέλη της –όπως αποδεικνύεται- εναντίον μιας εκ των μοντέλων. Της πιο όμορφης, οφείλω να συμπληρώσω. Κάθε φορά που η κοπέλα πλησιάζει με καινούργιο ρούχο, η –παντελώς άγνωστη σε μένα- διπλανή μου προσπαθεί να μας πείσει ότι το μοντέλο είναι χάλια ρε παιδί μου. Και πολύ χαζή επίσης: «Κοίτα, νύχια είναι αυτά? Πως τα έχει βάψει έτσι? Είναι χαζή?» αναρωτιέται. Τα δικά μου μάτια βλέπουν μόνο ένα υπέροχο κοραλλί βερνίκι. «Κοίτα, συνέχεια φτιάχνει τα μαλλιά της. Εξτένσιον (το τελικό «ς» το έφαγε η μαρμάγκα) είναι, φαίνεται. Καλά, φαίνεται ότι πρέπει να είναι και χαζή.» . «Καλέ κοίτα πως κοιτάει- περπατάει-χαμογελάει-αναπνέει η ηλίθια...». «Μα τόσα φτιασίδια πια?». Και η χαριστική βολή: «Εγώ πάντως δεν θα ήθελα να ήμουν έτσι! Αυτή είναι και χαζή.» και χαμογελά θριαμβευτικά, αποκαλύπτοντας μια οδοντοστοιχία που θα στοιχημάτιζα ότι έχει να αναμετρηθεί με οδοντιατρικό εργαλείο από τον περασμένο αιώνα. Μάλιστα. Επιτέλους βγάζει τον σκασμό όταν στην πασαρέλα εμφανίζεται ένας χορευτής, με κοιλιακούς φέτες και αρχίζει τις φιγούρες λάτιν. Την παρατηρώ για μερικά λεπτά και αναρωτιέμαι αν είναι ευγενικό να της πω ότι δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει σαν τη «χαζή», μπορώ πάντως να της συστήσω έναν καλό οδοντίατρο και μια καλή κομμώτρια για αρχή. Ή μήπως να συμφωνήσω μαζί της και να καταγράψω τις αντιδράσεις της όσο θα της εξηγώ πως το iq μου αυξομειώνεται ανάλογα με το πόσο συχνά επισκέπτομαι το κομμωτήριο? Κάτι σαν «Σας καταλαβαίνω, εγώ να φανταστείτε, όταν έχω βαμμένη ρίζα και βαμμένα νύχια λέω συνέχεια βλακείες και ούτε ένα sudoku δεν μπορώ να λύσω, ενώ όταν έχω ρίζα μερικών μηνών μπορώ να σας πω την τετραγωνική ρίζα οποιουδήποτε αριθμού, χωρίς κομπιουτεράκι. Αμέ!» . Δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα από τα δύο, ο χορευτής τελειώνει τις γυροβολιές του και τα μοντέλα ξαναβγαίνουν, για να μας δείξουν και τα βραδινά φορέματα. Πάμε για δεύτερο γύρο. Δεν έχω παράπονο, μια χαρά περνάω. Τουλάχιστον δεν πλήττω.

Μαζί ξανά (και ξανά και ξανά...)

Πρόσεχε τι εύχεσαι -έστω και για πλάκα- γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί. Μπορεί, για παράδειγμα, να κοιμηθείς ένα βράδυ Παρασκευής με την τηλεόραση ανοιχτή και να ξυπνήσεις ένα πρωί Σαββάτου (duh!), με την τηλεόραση ανοιχτή ακόμα και το πρώτο πράγμα που θα ακούσεις να είναι "Κόσμος, λέγετε παρακαλώ?" δια στόματος Χαρούλας Πεπονάκη. Heaven help us!

PS: Λεπτομέρειες για τη Χαρούλα και τ' άλλα παιδιά θα βρείτε εδώ.
PS2: Η επιλογή της φωτο ήταν δύσκολη. Ήμουν ανάμεσα σε αυτή, με το κοριτσάκι από το "Poltergeist", και σε μια της Sadako από το "Ring" (τη στιγμή που βγαίνει από την τηλεόραση βεβαίως βεβαίως).

Πουρό ή καγκουρό?

Αυτό είναι ένα καγκουρό...

Και αυτό ένα πουρό...

Πώς συνδέονται?

Διαβάζω το "Αυτή η νύχτα μένει" του Θάνου Αλεξανδρή και μου αρέσει πολύ. Εμπειρίες από δέκα χρόνια σε επαρχιακά σκυλάδικα κλεισμένες σε 250 σελίδες. Ίσως να έχετε δεί την ομότιτλη ταινία, σε αυτό το βιβλίο βασίστηκε το σενάριο.Σ'ένα από τα πρώτα κεφάλαια ο συγγραφέας ψάχνει για τα σουξέ που θα εντάξει στο πρόγραμμά του, αυτά που θα φέρουν τους θαμώνες στο τσακίρ κέφι και στην πίστα περισσότερες σαμπάνιες, περισσότερα λουλούδια, περισσότερα σπασμένα πιάτα. Ένα από αυτά είναι και το "Καγκουρό". Παραθέτει και στίχους:

Στην Αυστραλία πήγαινα να δώ τα καγκουρό
στην Ιταλία βρέθηκα μαζί μ'ενα πουρό
που 'χει κάμποσα χρονάκια και 2-3 καραβάκια

Τι πουρό τι καγκουρό
και τα δυο έχουν κοιλιά
ερωτεύτηκα κι εγώ
το πουρό με τα γυαλιά

Η Αυστραλία βέβαια διαθέτει καγκουρό
μα πως ν'αφήσω, σκέφτηκα, μονάχο το πουρό
που 'χει κάμποσα χρονάκια και 2-3 καραβάκια

"Δεν υπάρχει"! σκέφτηκα. Κι όμως υπάρχει, όπως απεδείχθη. Στίχοι και μουσική του Γιάννη Καραλή. Ερμηνεύει η Ελένη Ροδά. Καλή ακρόαση!

Και στα δικά μας!

Τέλος Αυγούστου, Σάββατο βράδυ, καθόμαστε στο τραπέζι μας και περιμένουμε την άφιξη των νεονυμφων. Απέναντί μου η συζήτηση έχει ανάψει. Τρεις γνωστές μου λένε για τον καημό τους: πότε θα παντρευτούν τα κορίτσια? Οι κόρες τους, γύρω στα 30, πολύ το έχουν καθυστερήσει το θέμα. Κι όλο "αχ" και "βαχ" και "τι θα γίνει"? "Αλλά βέβαια, οι δικές μας δεν είναι έξυπνες σαν κι αυτή..." σχολιάζει η μία από τις τρεις Χάριτες, μασουλώντας μια δίπλα. "Αυτή" είναι η νύφη και είναι έξυπνη -σύμφωνα με την μανταμ πάντα- γιατί υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι οι ευχές για καλούς απογόνους μάλλον έπιασαν τόπο πριν καν τις πουν οι καλεσμένοι και σύντομα θα ξαναφάμε κουφέτα, αυτή τη φορά από βαφτίσια. Τα "αχ" και τα "βαχ" συνεχίζονται, μαζί με το γαμήλιο γλέντι. Μόλις η ορχήστρα αρχίζει τα τσιφτετέλια, η μάνα- κουράγιο (αυτή με τη δίπλα) διατάζει την κόρη της να χορέψει τσιφτετέλι. Σχεδόν την πηγαίνει σηκωτή μέχρι την πίστα και μετά στέκεται και παρακολουθεί το καμάρι της να χορεύει, σκανάροντας συγχρόνως τους καλεσμένους μήν τύχει και υπάρχει κανένας υποψήφιος γαμπρός. Εξελίσσεται ο κόσμος! Πριν από πενήντα χρόνια η Βασιλειάδου στη "Θεία από το Σικάγο" μάθαινε τις ανιψιές της να ρίχνουν τους γαμπρούς με φιγούρες rock 'n' roll. Τώρα τη σκυτάλη πήρε το τσιφτετέλι και η Μάνα από το Σικάγο. Εννοείται ότι η συζήτηση διαρκεί για πολλές ώρες κι εγώ δίνω (από μέσα μου) συγχαρητήρια στην μαμά μου, που κάθεται δίπλα μου αλλά απέχει από τη συζήτηση επιπέδου-δαπέδου. Αυτό, βέβαια, είναι αναμενόμενο, καθώς δεν έχω ακούσει ποτέ από τους γονείς μου την ερώτηση "Πότε θα παντρευτείς?". Ισως γι'αυτό μου φαίνεται τόσο ξένη αυτή η συμπεριφορά των άλλων μαμάδων. Στην προσπάθειά της, μάλιστα, (η μαμά μου) να ελαφρύνει λίγο το κλίμα, ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου.

Μαμά Dorothy's: "Αφήστε τα κορίτσια, μικρές είναι! Οταν έρθει η ώρα η καλή..."
Μάνα από το Σικάγο: " Εσύ δεν έχεις πρόβλημα. Η Dorothy είναι ακόμα πολύ μικρή"
Dorothy: " Δηλαδή πόσο με κάνετε?" (τα θέλει κι εμένα ο αποτέτοιος μου!)
Μάνα από το Σικάγο: "Είσαι 25?"
Dorothy: "Τον Δεκέμβρη κλείνω τα 29" απαντώ και χαζοχαίρομαι. 4 χρόνια μείον είναι αυτά!

Κάπου εδώ το χαμόγελο της συνομιλήτριας μου παγώνει!

"ΕΙΚΟΣΙΕΝΝΕΑΑΑΑΑ????? Α, είσαι κι εσύ δηλαδή... Ε, τότε πρέπει να βιαστείς!"

Και ερωτώ μαντάμ: Τι είμαι κι εγώ? Ε? Τι είμαι? Γεροντοκόρη? Πες το χρυσή μου, μην ντρέπεσαι! Πές το! Για να σου απαντήσω κι εγώ με τη σειρά μου " Δεν μας &!@$&^$#(!# παρατάς ρε θείτσα?" Ή, όπως το έλεγε και η θεία από το Σικάγο:

"Πλιζ Χαρίλαεεεε! Λετ μι!"

Ακολουθεί εκπαιδευτικό βιντεάκι.

Σαν φυσούν τα ρεύματα...

Γοργόνα εβδομήντα και βάλε Μαϊων απολαμβάνει τα γαλάζια νερά και τον καυτό ήλιο μετα του συζύγου της (ο οποίος όταν η καλή του δίψασε έσπευσε να της σερβίρει το ποτήρι με το νερό μέσα στη θάλασσα!), φορώντας καπέλο που θυμίζει αυτό του Ναπολέοντα. Γοργόνα μουλιάζει και βγαίνει από τη θάλασσα με τον αέρα της Πάμελα Άντερσον όταν έσωζε λουόμενους στις παραλίες του Los Angeles. Εκτός από το καπέλο υπερπαραγωγή φοράει στράπλες εμπριμέ μπικίνι , με το τοπ να κοντεύει να φτάσει στα γόνατα. Γοργόνα-Τσιτσιολίνα δένει ένα παρεό στον λαιμό της και βγάζει το μπικίνι. Πάνω – κάτω. Φορώντας μόνο το παρεό, μαζεύει τα πράγματα της, τα φορτώνει στον σύζυγο και αποχωρούν παρέα. Την ίδια στιγμή ένα αεράκι κάνει τα φύλλα να θροϊσουν, την επιφάνεια της γαλάζιας θάλασσας να γεμίσει ρυτίδες, ανακατεύει τα μαλλιά μας , γεμίζει άμμο τις πετσέτες μας και ανοίγει διάπλατα το παρεό της προαναφερθείσας γοργόνας, σαν αυλαία θεάτρου. Η γιαγιά ατάραχη, συνεχίζει να περπατά χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση για να το κλείσει και προσφέρει θέαμα στον λαό (που για λίγο νομίζει ότι έχει παραισθήσεις από την υπερβολική έκθεση στον ήλιο). Κι ο σύζυγος το ίδιο, δεν τρέχει τίποτα! Και αναρωτιέμαι η λουόμενη: είχε ξεχάσει ότι δεν αντικατέστησε το μπικίνι με άλλο ένδυμα ή μήπως στα νιάτα της σύχναζε στα Μάταλα και είπε να θυμηθεί τα παλιά? Δεν ξέρω ποιό από τα δύο ισχύει, αλλά όπως λέει και το άσμα...

«Στο ‘πα να μη σεργιανίζεις σαν φυσούν τα ρεύματα, μα εσύ ανάστροφα βαδίζεις και ζητάς μπερδέματα». Ώωωωωπα!

Καλό μήνα! Καλό Φθινόπωρο!