Μετά μουσικής...

Τώρα, θα μπορούσα να γράψω κάτι, τύπου "Καλοκαίριασε και αραίωσαν οι αναρτήσεις", αλλά οι τακτικές αναρτήσεις ποτέ δεν υπήρξαν το φόρτε μου, ανεξαρτήτως εποχής. Μια λύση θα ήταν να μετατρέψω το μπλογκ σε συναυλιακό ημερολόγιο, για το καλοκαίρι τουλάχιστον, και να γράφω για μουσικές βραδιές κάτω από τον έναστρο ουρανό, με τα τζιτζίκια να σιγοντάρουν τους τραγουδιστές, όπως έκαναν χθες στον Μάριο Φραγκούλη, στη συναυλία για την "Αργώ". Υπέροχος, όπως κάθε φορά που τον έχω ακούσει. "Με ανοιχτά φτερά" λέγεται η μουσική παράσταση και τη συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Το highlight ήταν φυσικά μια εμφάνιση εκτός προγράμματος από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, που ήταν ανάμεσα στους θεατές και τελικά ανέβηκε στη σκηνή, παρέα με τον Γιώργο Περρή, για να τραγουδήσει τη "Σωτηρία της ψυχής", αλλά και το "Χειροκρότημα". Όπως ήταν αναμενόμενο, πήραν φωτιά τα κινητά και κάποιος/α πρόλαβε κιόλας να ανεβάσει το στιγμιότυπο στο youtube. 

Μετά τη συναυλία, περπατούσαμε στον χώρο στάθμευσης του θεάτρου και την προσοχή μας τράβηξε μια φράση γραμμένη σε μια κολόνα: 

"Αργά ή γρήγορα όλοι θα πάμε στο διάολο".

Λίγο κουνημένη βγήκε η φωτο, αλλά το έτερον highlight της βραδιάς ήταν η ξαφνική εμφάνιση ενός king size αρουραίου, που έτρεχε να κρυφτεί πίσω από την κολόνα(!).

"Αργά ή γρήγορα όλοι θα πάμε στο διάολο"

Πολύ πιθανό. Τουλάχιστον ας πάμε μετά μουσικής...

Χθες βράδυ, στο Ejekt

Τα αγαπημένα μου δευτερόλεπτα σε κάθε συναυλία ξέρεις ποιά είναι; Όταν μπαίνεις στον χώρο και για λίγο, μέχρι να συνηθίσεις, νιώθεις την πολύ δυνατή μουσική να χτυπάει μέσα στο στέρνο σου, σαν πολύ δυνατός χτύπος καρδιάς. Ο Miles Kane παίζει το προτελευταίο του τραγούδι. "We f@ckin' love you Athens!" λέει συνέχεια. We f@ckin' love you too Miles αγόρι μου, αλλά - να μας συγχωρείς κιόλας - δεν ήρθαμε για σένα, αλλιώς θα ερχόμασταν νωρίτερα. Εδώ που τα λέμε, ούτε για τους - ευχάριστους, δε λέω - James ήρθαμε. Όχι ότι δεν είναι καλοί, κάθε άλλο, αλλά ξέρεις ρε παιδί μου ότι είναι σταθερή αξία στις καλοκαιρινές συναυλίες: δεν τους βλέπεις φέτος, θα τους δεις του χρόνου. Κάτι σαν τους Scorpions, τους Placebo και τον Moby, κάτι σαν  ερωτοχτυπημένο θαυμαστή που γίνεται χαλί να τον πατήσεις: καλοί, αλλά -έστω και άθελά σου, χωρίς κακές προθέσεις- τους θεωρείς δεδομένους.  Ο frontman τους, ο Tim Booth, χτυπιέται επί σκηνής, μας ευχαριστεί που βρισκόμαστε στο φεστιβάλ, γιατί -όπως λέει- είναι γνωστό πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, δυνατό χειροκρότημα. Θέλω να ακούσω το "Senorita", που είναι το πιο αγαπημένο μου από όλα τα τραγούδια τους, αλλά μάλλον είναι το αγαπημένο πολλών ακόμα, γιατί μας το κρατάνε για το τέλος.

Περασμένες δώδεκα, η στιγμή που περιμέναμε από την ημέρα που ανακοινώθηκε το line up του φετινου φεστιβάλ: οι  Kasabian δείχνουν τι σημαίνει να είσαι ένα συγκλονιστικό συγκρότημα, που κάνει συγκλονιστικά λάιβ. Τους περιμέναμε καιρό αυτούς τους τύπους, ίσως ό,τι καλύτερο έχει να δείξει η  Βρετανική μουσική σκηνή την τελευταία δεκαπενταετία  και τελικά δεν απογοήτευσαν. Νομίζω πως - εκτός από την ειδική περίπτωση Roger Waters - ήταν ό,τι πιο δυνατό έχω παρακολουθήσει ποτέ. (Μέχρι και τη "Μισιρλού" κόλλησαν στο "Fast Fuse", μέχρι και το "She loves you" των Beatles μας τραγούδησε - a capella - ο Tom στο φινάλε).

Με το θαλασσινό αεράκι να  διώχνει την παραμικρή υποψία νύστας ή κούρασης, καταλήγουμε κατά τις δύο να χοροπηδάμε σαν δεκαπεντάχρονα, με τα χερια ψηλα, τραγουδώντας το ρεφρέν του "Fire".

Ωραία ήταν. Και του χρόνου. 

PS: Αγαπητοί Kasabian, rock on! Και να μας ξανάρθετε. Σύντομα.

Πάει κι αυτή η Γιουροβίζιον...

 (μουσική απο λυπημένα βιολιά)

 Φέτος δεν πρόλαβα να παρακολουθήσω τον τελικό του διαγωνισμού :(   

Είδα, όμως, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας - με ντουζ πουάν, ανεξέλεγκτο γλύψιμο προς τους παρουσιαστές κλπ :)

 Και, ναι, δεν το κρύβω ότι -όπως κάθε χρόνο- σχολίασα αρνητικά τους παλιοτσιγκούνηδΟΙ που δεν μας έδωσαν βαθμούς, καθώς επίσης και την κατάπτυστη συνήθεια των λοιπών διαγωνιζόμενων να ψηφίζουν τους γείτονές τους, τς τς τς, αν είναι δυνατόν... 

Το βιντεάκι της συμμετοχής μας στον τελικό το παρακολούθησα σήμερα, για να έχω ολοκληρωμένη άποψη (μήπως άλλαξε κάτι από τον ημιτελικό και έχασα το θέαμα).Οι παρατηρήσεις μου:

 1. Το ντεσέν στο φορεματάκι της τραγουδίστριας έμοιαζε ανησυχητικά με τα χρωματιστά σχεδιάκια που μου είχε δείξει προ αμνημονεύτων ετών ο οφθαλμίατρος για να βεβαιωθεί ότι δεν πάσχω από αχρωματοψία, όταν  συγκέντρωνα τα δικαιολογητικά για το δίπλωμα οδήγησης.

2. Αφού η φωνή της βασίλισσας των μπάκιν' βόκαλς ακουγόταν πιο δυνατά από της τραγουδίστριας που μας εκπροσωπούσε, γιατί δεν τη στείλαμε μόνη της; Εμ έκανε τη χαμαλοδουλειά, εμ την είχανε σε μια ακρούλα της σκηνής. Δεν είναι δίκαιο, πως να το κάνουμε. 

3. Αφού άρεσαν οι γιαγιάδες από τη Ρωσία, να στείλουμε κι εμείς του χρόνου. Για παν ενδεχόμενο, από αύριο η γιαγιά Dorothy αρχίζει μαθήματα σολφέζ.

4.Το νικητήριο άσμα δεν με ενθουσίασε. Το μαύρο jumpsuit της τραγουδίστριας του νικητήριου άσματος με ενθουσίασε. Το θέλω, το θέλω, το θέλω.

 Η αλήθεια είναι ότι παλαιότερα ο διαγωνισμός είχε άλλη αίγλη ρε παιδί μου! Έμπαινε ο μαέστρος, υποκλινόταν, έπαιζε λάιβ ολόκληρη ορχήστρα (νταξ, αυτό δεν ήταν πάντα καλό, θυμήσου τον παππού με το σαξόφωνο που μας έκαψε όταν διαγωνιζόμασταν με την "Άνοιξη"), ένας λυγμός έσπαγε τη φωνή του Τζόνι Λόγκαν και την ίδια στιγμή  οι απανταχού φρεσκοχωρισμένες   υπάρξεις της Ευρώπης έπεφταν στα πατώματα με μουσική υπόκρουση το "hold me now"... Είχε και εκπαιδευτικό χαρακτήρα:  άκουγες τραγούδια σε γλώσσες που δεν καταλάβαινες και εξηγούσε το νόημα των στίχων η κυρία Δάφνη. Ωραίες εποχές!

Αν ψήφιζα την κορυφαία στιγμή της φετινής Eurovision θα ήταν η εξής: την ώρα που ο αοιδός της Εσθονίας τραγουδούσε "Κούουουουλα", η Καίτη Φίνου έγραψε στο τουίτερ: "ελα μικρέ, σε άκουσα". Θεά!

Πασχαλινά ακούσματα

Μεγάλη Εβδομάδα, πολλά χρόνια πριν - ακόμα πήγαινα σχολείο- βρισκόμουν μέσα σε ένα λεωφορείο, με προορισμό το κέντρο του Πειραιά για Πασχαλινά ψώνια. Μέσα στη γνωστή βαβούρα που επικρατεί στα λεωφορεία, που και που έφταναν στα αυτιά μου σκόρπιες νότες. Πιθανότατα να μη μάθαινα ποτέ το σημείο προέλευσής τους, αν μια ηλικιωμένη κυρία δεν θεωρούσε υποχρέωσή της να γνωστοποιήσει σε όλους τους επιβάτες πως ο μπιπ μπιπ μπιπ (όπως τον αποκάλεσε) οδηγός είχε δίπλα του ένα μικροσκοπικό ραδιόφωνο και άκουγε τραγούδια...

Ναι τραγούδια, από αυτά που - σύμφωνα πάντα με την κυρία- δεν θα έπρεπε να ακούγονται Μεγάλη Εβδομάδα. Και δώσ' του "ύμνους" του φουκαρά του οδηγού, δωσ'του "απολυτίκια" η μανταμίτσα - το "Αγαπάτε αλλήλους!" με σάρκα και οστά, δεν το συζητώ - προκαλώντας στους επιβάτες γέλιο στην αρχή, αλλά και πολλά βλέμματα αποδοκιμασίας όσο συνέχιζε την αυτοσχέδια παράστασή της. Προφανώς της ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να κατανοήσει πως υπάρχουν πολλές, (και πολύ σοβαρότερες από το να ακούει τραγούδια) πράξεις για τις οποίες μπορεί κάποιος να χαρακτηριστεί μπιπ μπιπ μπιπ - όχι μόνο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, αλλά και κάθε εβδομάδας. (Να επιτίθεται λεκτικά, και μάλιστα για ασήμαντη αφορμή, σε έναν άγνωστο, ας πούμε...).
Τη θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τη γλυκομίλητη συνεπιβάτισσα της εφηβικής μου βόλτας, όχι σαν παράδειγμα προς μίμηση για το χριστιανικό της ήθος όπως ίσως θα ήθελε, αλλά σαν παράδειγμα προς αποφυγή.

Τη θυμήθηκα και χθες βράδυ την κυρία, την ώρα που άκουγα τραγούδια για τα οποία μάλλον θα είχε πολλά να πει. Πολλά και διόλου κολακευτικά! Είναι γεγονός ότι τις δικές μου μουσικές επιλογές τις υπαγορεύει, όλο το χρόνο, η διάθεσή μου. Ανεξάρτητα, όμως, από την playlist που συντροφεύει την κάθε μέρα μου ανάλογα με τα κέφια, υπάρχουν κάποιες μουσικές που στη σκέψη μου, από παιδί, είναι άρρηκτα δεμένες με τη ζεστασιά και την ηρεμία των ημερών που διανύουμε, με τον ήχο από τις καμπάνες όπως τον φέρνει ο αέρας, με την αναμονή για την Ανάσταση, σε ό,τι προσδοκά ο καθένας : ο Σαλέας ( ο Βασίλης, όχι ο Σαράντης!) στην "Εαρινή ώρα" του Σπανουδάκη, η φωνή της Ειρήνης Παππά που απαγγέλλει το "Άσμα ασμάτων" και το πιο χαρακτηριστικό απ' όλα τα ακούσματα των ημερών, αυτό που ακουγόταν από το ραδιόφωνο μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή, η διασκευή ενός ύμνου στα ελληνικά σε στίχους Νίκου Γκάτσου, από την χαρακτηριστική φωνή του τραγουδιστή Χρύσανθου.

Εύχομαι σε όλους Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!
Να περάσετε όμορφα ό,τι κι αν κάνετε!

2012!

Στην εκπνοή του '11
-αλλά και στα πρώτα βήματα του '12-
εδώ μέσα θέλω να παίζει αυτό:



Για τη χρονιά που φεύγει...
Για τη χρονιά που έρχεται...
Γιά κάθε χρονιά...

Εύχομαι το 2012 να είναι για όλους
όπως το έχουμε ονειρευτεί!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Έ-ε-ε-ρχονται!

Γιούπιιιι!

Καλοκαιρινό και μουσικό ποστ!

Καλοκαίριασε για τα καλά. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες γκρινιάζω για τη ζέστη και για τους άπλυτους, αναζητώ igloo (η αγγελία ισχύει και φέτος), ευχαριστώ σιωπηλά τον εφευρέτη του air condition, αναρωτιέμαι αν το "ρετιρέ" θα κάνει την εμφάνισή του στη μικρή οθόνη ενώ η τηλεόρασή μου παραμένει σταθερά κλειστή (δεν έχω παράπονο όμως: δύο από τους γείτονές μου φροντίζουν για την ψυχαγωγία μου και κάθε βράδυ, την ώρα που δροσίζομαι στον κήπο, παρακολουθούν, με τον ήχο τέρμα εννοείται, τα τούρκικα σήριαλ. Τσοκ γκιουζέλ...) , παίρνω ανάσες δροσιάς από το άρωμά μου που μυρίζει κέδρο ίριδα και βασιλικό, ανυπομονώ για το πρώτο μπάνιο που ΘΑ κάνω στη θάλασσα και κυκλοφορώ στην πόλη με δείκτη προστασίας 30 και το, κάθε άλλο παρά καλοκαιρινό, χρώμα μου - σε polka dot edition, μια ευγενική χορηγία των σιχαμένων κουνουπιών που, είναι ιδέα μου ή έχουν αγριέψει πολύ φέτος; (Αν δεν φοβόμουν ότι εκτός από τα κουνούπια δεν θα με πλησιάζουν και οι άνθρωποι, θα πασαλειβόμουν με αουτάν) Και, βέβαια, ακούω μουσική. Live κατά προτίμηση.

Το φετινό καλοκαιρινό soundtrack θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη μου. Δυσκολεύομαι να βρω λέξεις για να περιγράψω αυτό που άκουσα, είδα, έζησα, το βράδυ της Παρασκευής στο live του τρισμέγιστου Roger Waters. Μεγαλειώδες! Ασύλληπτο! Παρακολουθήσαμε το "τείχος" του πρωταγωνιστή Πινκ να χτίζεται τούβλο-τούβλο, στην (απ' έξω κι ανακατωτά πια, μετά από τόσες φορές που έχουν παίξει στο repeat τα cd και το dvd, χρόνια τώρα) γνωστή ιστορία του, τα πρώτα τούβλα, την απομόνωση, τη δίκη, το γκρέμισμα στο τέλος, σε ένα θέαμα όχι μόνο επίκαιρο αλλά και φρέσκο και καθόλου κουρασμένο, παρά τα τριάντα και βάλε χρόνια από τη δημιουργία του.

Φοβερός ο ήχος, αλλά και οι προβολές στο τείχος, ο δάσκαλος, το αεροπλανάκι, το ιπτάμενο γουρούνι και πολλά ακόμα.

Μα υπάρχει ωραιότερο κόσμημα, όχι πες, υπάρχει;

Ντέιβιντ δεν είδαμε, γιατί το reunion έγινε τελικά στο Λονδίνο, αλλά δεν πειράζει. Στο "comfortably numb" πάνω στο τείχος βρέθηκε ο David Kilminster σε ένα απίστευτο σόλο. "Θα κλάψω!" ακούω δίπλα μου κι οφείλω να ομολογήσω ότι λίγο το συγκεκριμένο τραγούδι, λίγο το σόλο του Ντέιβιντ λίγο που συνειδητοποίησα ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ζούσα ένα όνειρο ετών και μια once in a lifetime εμπειρία, λίγο τα λόγια του παπά, βρέθηκα κι εγώ, φίλε αναγνώστη, ένα τσακ! πριν τα ζουμιά. Γιατί πραγματικά ήταν όνειρο ετών, και μάλιστα από αυτά που τα είχα από την αρχή ξεγραμμένα γιατί το να πραγματοποιηθούν δεν περνούσε από το χέρι μου. Θυμάμαι πως είχα πρασινίσει από τη ζήλεια μου, πριν από πολλά χρόνια, όταν ο Β. μου αποκάλυψε, χαμογελώντας πλατιά, πως είχε παρακολουθήσει live το "The Wall" όταν σπούδαζε στο Λονδίνο, και άλλο να το λες βρε παιδί μου άλλο να το βλέπεις και τι κρίμα που δεν θα έχεις την ευκαιρία να τους δεις βρε Dorothάκι κλπ κλπ... (Δεδομένου ότι το ίδιο ακριβώς χαμόγελο κυκλοφορεί τώρα πια και σε Dorothy's version, τον συγχωρώ!) Να λοιπόν που καμιά φορά ακόμα και τα ξεγραμμένα όνειρα βρίσκουν τον τρόπο να υλοποιηθούν.

( Άλλη φορά να θυμηθώ να γράψω review για τη συναυλία που άνοιξε το μουσικό καλοκαίρι μου, ενός τραγουδιστή που ήταν αρκετά ψηλά στην εκτίμησή μου, αλλά τελικά το θέαμα ήταν επιεικώς απαράδεκτο: εμφάνιση παραλίας, προχειρότητα, αλλαγές στο πρόγραμμα που τις συζητούσαν επιτόπου, γενικά ένα live που θα ταίριαζε περισσότερο σε οικογενειακό τραπέζι, που μεράκλωσε ο θείος Βρασίδας ο καλλίφωνος κι έπιασε την κιθάρα να πει δυο τραγούδια. Ο μαϊ γκοντ δηλαδή, αν έχουν καταντήσει έτσι οι... ποιοτικοί (χαχαχα!) τι θα κάνουν οι υπόλοιποι; )

Τώρα περιμένω να κυκλοφορήσει το dvd του live ( για συναισθηματικούς λόγους μόνο, όχι για να δω τη φάτσα μου μέσα στο κοινό, εντάξει;) και, όπως λέει και ο μπιγκ μπράδερ μου, άντε και του χρόνου στους Led Zeppelin!


Τα λέμε από Σεπτέμβρη. Για το τελευταίο σάουντρακ της σεζόν διάλεξα πάλι Pink Floyd (ποιός φώναξε "οχι άλλο καααααάρβουνο!";) όχι όμως από το τείχος, αλλά από το ξεκίνημά τους. Θα έλεγα ότι από όοοοολα τα τραγούδια τους αυτό ίσως να είναι το πιο αγαπημένο μου.

Καλό Καλοκαίρι!

Cello metal!

Μέχρι τα 17 - 18, η λέξη "cello" μου έφερνε μνήμες από το (λίαν επιεικώς βαρετό) πρώτο ρεσιτάλ που παρακολούθησα, κάτι σαν "εκπαιδευτική εκδρομή" με το ωδείο, όταν ήμουν 6 ετών: η σολίστ ήταν μια μεσήλικη κυρία, πολύ σοβαρή, με συντηρητικό ντύσιμο και τα μαλλιά σε αυστηρό κότσο. Για το λόγο αυτό ήμουν επιφυλακτική όταν μου πρότειναν να ακούσω τα cd ενός κουαρτέτου από τη Φινλανδία, που τα μέλη του ήταν τσελίστες, κλασικής μουσικής παιδείας.

Οι αναμνήσεις από το βαρετό ρεσιτάλ της αυστηρής κυρίας με το cello και τον κότσο διαλύθηκαν, πιο γρήγορα κι από τα boy bands των '90ς, όταν άκουσα τα δύο πρώτα cd των "Apocalyptica" και διαπίστωσα -με έκπληξη- ότι ήταν συγκρότημα metal .

Από το πρώτο, με τίτλο "Plays Metallica by four cellos", ξεχώρισα και άκουσα ξανά και ξανά τις διασκευές στα "enter sandman" και "unforgiven", αγαπημένο μου, όμως, παραμένει το δεύτερο album τους που κυκλοφόρησε το 1998, με τίτλο "Inquisition Symphony", από το ομότιτλο τραγούδι των Βραζιλιάνων μεταλλάδων "Sepultura".

Η μουσική τους έχει ξεφύγει εδώ και καιρό από τις διασκευές και πριν από ένα χρόνο περίπου κυκλοφόρησε το ένατο album τους.

Δε γνωρίζω αν η κυρία με τον κότσο και το αυστηρό ντύσιμο θα ενέκρινε τη μουσική των "Apocalyptica", για μένα, όμως, μια μπάντα που -εκτός από υπέροχη μουσική- δημιουργεί, με πρωταγωνιστή ένα κλασικό μουσικό όργανο, τις προϋποθέσεις για ανελέητο headbanging, παίρνει δέκα με τόνο!

8 Ιουλίου: save the date!

Κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου, Τρίτη πρωί, σκεφτόμουν πως μάλλον είμαι βιαστική και υπερβολική. "Δυο - τρεις θα είναι μπροστά μου, όπως κάθε φορά που αγοράζω εισιτήρια, πρώτη μέρα σήμερα, μόλις άρχισε η προπώληση, οι περισσότεροι θα αγοράσουν online, που να τρέχω τώρα, μπλα μπλα μπλα...". Λίγο πριν φτάσω στο σημείο του ενδιαφέροντός μου, με προσπέρασε ένας νεαρός που φώναζε ενθουσιασμένος στο τηλέφωνο: "Έλα τα πήρα! Ναι ρε φίλε, της π&%t@ν@$ γίνεται σου λέω!".

Ψυχραιμία Dorothy!

Και μετά από λίγο έφτασα και διαπίστωσα ότι γινόταν της π&%t@ν@$ ρε φίλε , indeed... Για μερικά δευτερόλεπτα σκέφτηκα να φύγω, να δω στο ίντερνετ, αλλά μετά είπα δε βαριέσαι, κάλλιο πέντε και στο χέρι, το γοργόν και χάριν έχει και -αφού εξάντλησα το απόθεμα παροιμιών που γνώριζα και ήταν σχετικές με το θέμα- στήθηκα στο τέλος της σειράς και περίμενα υπομονετικά να περάσει η ώρα, παρέα με όλους τους υπόλοιπους που, τι σύμπτωση, επιθυμούσαν διακαώς ό,τι κι εγώ και ήταν εξίσου βιαστικοί και υπερβολικοί. Γαμώτο!

Οι περαστικοί, είτε έριχναν ματιές γεμάτες απορία στην ουρά που ξεδιπλωνόταν σαν χοντρό φίδι στο πεζοδρόμιο είτε έκαναν άκρως επιτυχημένες ερωτήσεις στους αναμένοντες:

"Τι περιμένετε;" (μετά τη 15η φορά σταμάτησα το μέτρημα)
"Έγινε τίποτα;" (ομοίως...)

Μερικοί πρωτοτύπησαν: μία γιαγιά μας έδειχνε με το δάχτυλο και χαχάνιζε και φώναζε "καλέεεε, αυτοί σε λίγο θα φτάσουν στην πλατεία Ομονοίας, αχαχαχαχα!", ένας κύριος ρώτησε με άκρως ειρωνικό υφάκι αν θα μας μοίραζαν λεφτά (και μια κοπέλα απάντησε πολύ σοβαρά πως όχι, δεν έδιναν τίποτα, έπρεπε να πληρώσουμε για να μας δώσουν τα εισιτήρια) ενώ μια νεαρή με ρώτησε αν περιμένουμε για τους "Red Hot Chili Peppers" (Αλήθεια, έρχονται και οι Red Hot Chili Peppers; Θέλω συναυλιοδάνειο ΤΩΡΑ!). Αστειάκια και από αυτούς που περίμεναν (όχι, που θα γλιτώναμε): "Με ρώτησε η τάδε που είναι τα VIP και της είπα πάνω στο τείχος... και μετά σε γκρεμίζουν μαζί με αυτό, μουαχαχαχαχαχα!" (Ψιτ, κοπελιά, τηλεφώνησε ο "mr κρυόκωλος 2011" και θέλει πίσω το χιούμορ του...).

Η πιο δύσκολη στιγμή της αναμονής ήταν όταν βρέθηκα δίπλα στη βιτρίνα του "Λεωνίδα" και μου έκλειναν το μάτι οι πραλίνες, ενώ ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στον Πάρα Πολύ Ωραίο, Ξανθό & Μακρυμάλλη Νέο, που προπορευόταν στη σειρά και ομόρφυνε την αναμονή. Seriously, μιλάμε για ένα ποίημα, ένα θαύμα της φύσης, ένα κράμα Σκανδιναβού μεταλλά (στο πιο λουσμένο και εξημερωμένο) και Αξλ Ρόουζ (στα νιάτα του). Αααχ, βααχ!!! (Μήπως να μετατρέψω το μπλογκ σε "Σε είδα"; Not bad, χμμμ?)

Μία ώρα (και κάτι ψιλά) αργότερα έβγαινα από τη στοά με τα μαγικά χαρτάκια ανα χείρας.

Τα πήρα και είναι επίσημο:Τα λέμε τον Ιούλιο Ρότζερ!

"Ναι Ούρσουλά μου... Τα πήρα!
Και -μον ντιε!- γινόταν της π&%t@ν@$..."

Μέχρι τότε...

Εν όψει Γιουροβίζιον: ένα μικρό φλασμπακ

Είναι γνωστό πως δε μας χωρίζει πολύς καιρός μέχρι το φετινό τελικό της Γιουροβίζιον, το διαγωνισμό τραγουδιού δηλαδή που άλλοι λατρεύουν, άλλοι χλευάζουν και άλλοι (οι περισσότεροι) λατρεύουν να χλευάζουν. Με την ευκαιρία, να ευχηθώ καλή επιτυχία στην Ελληνική συμμετοχή, αν και το τραγούδι -για να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ- δε μου πολυαρέσει. Κάτι με χαλάει στο συνδυασμό ραπ με βαρύ ζεϊμπέκικο.

(Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως δε θα παρακολουθήσω τη βραδιά του τελικού -αν περάσουμε- και δε θα στολίσω με καλολογικά στοιχεία αυτούς που τσιγγουνεύονται τα πόιντς και μας δίνουν μόνο ένα δυο ή -ακόμα χειρότερα- δε μας δίνουν τίποτις, nothing at all, rien, nichts, nada! Έτερον εκάτερον! )

Τριγυρίζοντας ένα βράδυ στα σοκάκια του γιουτιούμπ, έπεσα πάνω στο τραγούδι που θα μας εκπροσωπούσε στο διαγωνισμό το 1982. Γράφω "θα", γιατί τελικά η χώρα μας δε συμμετείχε εκείνη τη χρονιά (στο διαδίκτυο διάβασα 2-3 διαφορετικούς λόγους γι' αυτό, αλλά δε γνωρίζω ποιος - ή αν κάποιος από αυτούς- ισχύει). Το τραγουδάκι το άκουσα ξανά και ξανά και ξανά...

Ομολογώ ότι θα προτιμούσα να στέλναμε ένα slow, σαν το "πονάμε όσοι αγαπάμε" ας πούμε, από το soundtrack του (λατρεμένου) "Βασικά καλησπέρα σας" ή κάτι λιγότερο χμμμμ... τσαχπίνικο τέλοσπάντων γιατί, ειλικρινά και χωρίς αστεία τώρα, πιστεύω πως ο Θέμης Αδαμαντίδης διαθέτει εξαιρετική φωνή.

Αυτό το πάντρεμα ξένων και εγχώριων μουσικών στοιχείων (που κάποιος χαρακτήρισε ντισκοβλαχιά!) έκανε θραύση στα (αθάνατα!) '80s . Μάλιστα, διαβάζοντας το χαρακτηρισμό, αυτομάτως πληκτρολόγησα τα κατάλληλα keywords προκειμένου να βρω μια από τις πιο αγαπημένες μου κινηματογραφικές σκηνές, από το σατιρικό "Αλαλούμ" του Χαρρυ Κλυνν που βγήκε στις αίθουσες το 1982, τη χρονιά δηλαδή που θα μας εκπροσωπούσαν οι "σαρανταπέντε κοπελιές" στο διαγωνισμό.

Ίσως κάπως έτσι να ακούγονται σε τριάντα χρόνια τα σημερινά χιτάκια, αυτά που καταφέρνουν να συνδυάζουν επιτυχώς ( ; ) μέσα σε λίγα μόνο λεπτά ποπ, τσιφτετέλι, αρ εντ μπι, ραπ, καλαματιανό και πεντοζάλη, ίσως κάπως έτσι να ακούγεται σε τριάντα χρόνια η φετινή συμμετοχή στη γιουροβίζιον.
(Μα, ρε παιδί μου, ραπ ζεϊμπέκικο;;;;;)

"Wild is the wind"

Από τα πολυτραγουδισμένα. Πρώτος διδάξας ο Johny Mathis, ακολούθησε η Nina Simone, έπειτα o David Bowie, ο George Michael, η Barbra Streisand και πολλοί άλλοι, όμως η δική μου αγαπημένη version είναι αυτή του Billy Mackenzie. Για μένα, η φωνή του frontman των "Associates" απογειώνει το τραγούδι που έγραψαν o Dimitri Tiomkin και ο Ned Washington για την ομότιτλη κινηματογραφική ταινία του 1957. Δυστυχώς για τους θαυμαστές του, οι περίφημες ψηλές νότες του Mackenzie (που εδώ ξεδιπλώνονται σε ένα cover του "heart of glass", των Blondie) σώπασαν το 1997, όταν έβαλε τέλος στη ζωή του.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Μουσικό διάλειμμα

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα για ποιό λόγο μου αρέσει τόσο πολύ ο Vassilikos. Για τη φωνή; Για τις ωραίες διασκευές; Για το γεγονός ότι είναι ένας (ας μην πω ο μόνος) από τους λίγους που τραγουδάνε αγγλικό στίχο, χωρίς να θυμίζουν υποψήφιο που δίνει προφορικά για λόουερ; ... Who knows?

Καλό μήνα!

Ρότζερ έλα στη Ελλάδα, πλιιιιιιιιιζ!

Αγαπητέ Ρότζερ,
Παίρνω το θάρρος να σου γράψω, γιατί ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι από τα μισά του Σεπτέμβρη ξεκίνησες παγκόσμιο tour "The Wall live". Η χαρά μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν διάβασα πως ενδέχεται να σε ακολουθήσει και ο Ντέιβιντ, παρέα με την κιθάρα του (sorry, αλλά αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου από όλα τα μέλη του συγκροτήματος). Anyway, ο ενθουσιασμός μου έκανε φτερά και κατέβασα μουτρα όταν κοίταξα τις tour dates και δεν είδα πουθενά να γράφει Athens, Greece. Έχω ακούσει αμέτρητες φορές τα σι-ντι ( και το στούντιο και το λάιβ) και εννοείται ότι έχω δει την ταινία, η οποία -χωρίς καμμία απολύτως διάθεση κολακείας- είναι αυτό που λέμε ΤΕΧΝΗ, με όλα τα γράμματα κεφαλαία (το φλασμπάκ του Πινκ στην παιδική ηλικία , με τον αρουραίο, με άγγιξε βαθύτατα). Παρα ταύτα θέλω πάρα πολύ να έρθεις και στην Ελλάδα για μια συναυλία. Αν έρθεις, θα είμαι η πιο ευτυχισμένη Ντόροθυ του κόσμου και θα έχω να λέω στα παιδιά , στα εγγόνια και στα δισέγγονά μου ότι άκουσα λάιβ αυτό:

Γι'αυτό λοιπόν ελπίζω one of these days (χα! αν και αυτό είναι από το "Meddle") να μάθω ότι μέσα στο 2011 θα πάρεις τους μουσικούς σου (και τον Ντέιβιντ, μην ξεχνιόμαστε) και θα έρθεις από τα μέρη μας. Και να είσαι σίγουρος, αγαπητέ Ρότζερ, πως όταν έρθει η ώρα για το "Is there anybody out there?" θα είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί, από την άλλη πλευρά του τείχους και θα φωνάζουμε "YEEESSSSS"!

Σε φιλώ
Ντόροθυ

(Αφού πέτυχε το περασμένο καλοκαίρι με τις επαναλήψεις του "Ρετιρέ", είπα να ξαναδοκιμάσω...)

"Αν", το ενήλικο!

Έχω παρατηρήσει εδώ και καιρό ότι ένα από τα πιο δημοφιλή posts είναι αυτό με το τραγουδάκι "Αν". Εκτός από αυτή τη "θυγατρική" εκτέλεση υπαρχει κι άλλη μία, με διαφορετικούς στίχους. Μπορεί να μην είναι τόσο χαριτωμένη, αλλά είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ αληθινή...

(κολλάν' οι άνθρωποι σαν σπαν'...?)

PS: Θέλω να πώ ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στην Marilise και στην Ανεράιδα για τα βραβεία που μου χάρισαν, παρά το γεγονός ότι το μπλογκ κοντεύει να πιάσει αράχνες! Κορίτσια ευχαριστώ πολύ!

Στον αέρα...

Από χθες μου είχε κολλήσει ένα τραγούδι. Το βρίσκω λίγο εκνευριστικό όταν συμβαίνει αυτό, να σε ακολουθεί μονάχα μια μελωδία και οι στίχοι εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και να μη λένε να βγουν από τη σκέψη σου. Έτσι, χωρίς λόγο.

Σήμερα ήταν η μέρα της εναέριας γέφυρας. Έπρεπε να περπατήσω σε κάμποσες από δαύτες. Είχα, βέβαια, και την επιλογή της υπόγειας διάβασης, αλλά ποιός διαλέγει μια σκοτεινή διάβαση όταν μπορεί να βρεθεί για λίγο πιο ψηλά, να δει τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους να μοιάζουν λίγο με παιδικά παιχνιδια, να δεχτεί μερικά φιλικά χαστουκάκια από το αεράκι και να πλησιάσει -λίγο, αλλά κάτι είναι κι αυτό- τον γαλάζιο ουρανό και να λουστεί από το φως; Όταν μπορεί να βγάλει την ψυχή του βόλτα, να πάρει λίγο αέρα βρε αδελφέ!Σίγουρα όχι εγώ. Όταν περπατάω σε εναέρια γέφυρα έχω την εντύπωση ότι για λίγο μπαίνω σε κάποιο παραμύθι, σαν τον Τζακ που ανεβαίνει πολύ ψηλά, πάνω από τα σύννεφα, παρέα με τη φασολιά του ή σαν τη Ντόροθυ που πετάει μακριά από το Κάνσας, χωρίς τον ανεμοστρόβιλο βέβαια. Διασχίζοντας την αερογέφυρα ένιωσα σαν κάτι να έδινε ρυθμό στα βήματά μου: το τραγουδάκι που μου είχε κολλήσει. Σιγοψιθυρίζοντας τους στίχους χαμογέλασα γιατί, ειδικά για σήμερα, φαίνεται ότι μου είχε κολλήσει το κατάλληλο τραγουδάκι:

"...χαράζει τ' όνειρο, χαράζει τ'όνειρο
και φώτισε η μέρα
είναι που βγήκε η ψυχή να πάρει αέρα..."

Αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν...

Αυτό είναι το καινούριο μου κόλλημα! Λέγεται "Αν". Μου αρέσει πολύ, γιατί ενώ ξέρω να παίζω πιαν (sic), εξακολουθώ να χάνω το liposan και να αναρωτιέμαι πότε -επιτέλους!- η Τζέην θα παντρευτεί τον Ταρζάν...

Πουρό ή καγκουρό?

Αυτό είναι ένα καγκουρό...

Και αυτό ένα πουρό...

Πώς συνδέονται?

Διαβάζω το "Αυτή η νύχτα μένει" του Θάνου Αλεξανδρή και μου αρέσει πολύ. Εμπειρίες από δέκα χρόνια σε επαρχιακά σκυλάδικα κλεισμένες σε 250 σελίδες. Ίσως να έχετε δεί την ομότιτλη ταινία, σε αυτό το βιβλίο βασίστηκε το σενάριο.Σ'ένα από τα πρώτα κεφάλαια ο συγγραφέας ψάχνει για τα σουξέ που θα εντάξει στο πρόγραμμά του, αυτά που θα φέρουν τους θαμώνες στο τσακίρ κέφι και στην πίστα περισσότερες σαμπάνιες, περισσότερα λουλούδια, περισσότερα σπασμένα πιάτα. Ένα από αυτά είναι και το "Καγκουρό". Παραθέτει και στίχους:

Στην Αυστραλία πήγαινα να δώ τα καγκουρό
στην Ιταλία βρέθηκα μαζί μ'ενα πουρό
που 'χει κάμποσα χρονάκια και 2-3 καραβάκια

Τι πουρό τι καγκουρό
και τα δυο έχουν κοιλιά
ερωτεύτηκα κι εγώ
το πουρό με τα γυαλιά

Η Αυστραλία βέβαια διαθέτει καγκουρό
μα πως ν'αφήσω, σκέφτηκα, μονάχο το πουρό
που 'χει κάμποσα χρονάκια και 2-3 καραβάκια

"Δεν υπάρχει"! σκέφτηκα. Κι όμως υπάρχει, όπως απεδείχθη. Στίχοι και μουσική του Γιάννη Καραλή. Ερμηνεύει η Ελένη Ροδά. Καλή ακρόαση!

Ejekt (& άλλο ένα βραβείο)

PART I

Παρασκευή, αργά το απόγευμα, περπατάμε προς το γήπεδο ξιφασκίας για τη δεύτερη μέρα του EJEKT festival. Μου έρχεται flashback από τους Ολυμπιακούς του 2004, όταν λίγο πιο πέρα -στο γήπεδο του baseball- παρακολουθούσαμε τους αγώνες με συνοδεία μπύρας και hot dog. Επιστροφή στο τώρα, βλέπω ανακοινώσεις που γράφουν ότι απαγορεύεται -μεταξύ άλλων- το crowd surfing. Ο τραγουδιστής των Subways, που βρίσκονται ήδη στη σκηνή, δεν διαβάζει Ελληνικά, γι'αυτό και τελικά κάνει μια βουτιά και καταλήγει πάνω σε δεκάδες υψωμένα χέρια. Αναρωτιέμαι πως αντέχει η Charlotte, που χτυπιέται επί σκηνής παίζοντας μπάσο, να φοράει μαύρο καλσόν με τέτοια ζέστη. Τη θέση των Subways παίρνουν οι Klaxons και, αφού μας αποχαιρετίσουν με το "it's not over yet", μεταφερόμαστε στην indoor stage όπου ο Ian McCulloch μας υποδέχεται με μια γενναία δόση αυτοσαρκασμού: "Obviously, we are not Lauryn Hill!" λέει και γελάμε, καθώς οι Echo and the Bunnymen βρέθηκαν στο φεστιβάλ για να καλύψουν το κενό που άφησε με την ακύρωση της περιοδείας της η Hill. Παρακολουθώ αυτόν που στέκεται (λέμε τώρα!) μπροστά μου, θα μπορούσε να πάρει το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό air guitar. Ξανά έξω, για τον απίστευτο Jarvis Cocker και μετά αναμονή μέχρι να ετοιμαστεί η σκηνή για τους Royksopp. Και περιμένουμε... Και περιμένουμε...Αλλά είναι από τις φορές που η αναμονή αξίζει, καθώς μας αποζημιώνουν με την εμφάνισή τους. Χορός, μπύρες, πολύχρωμα ρούχα, πολύχρωμα μαλλιά, μεγάλα χαμόγελα συνθέτουν το πιο όμορφο παζλ που μπορείς να συναντήσεις σε αυτή την πόλη. Κάποιος σκοντάφτει σε ένα πεταμένο ποτήρι, το οποίο καταλήγει στα πόδια μου. Μου χαμογελάει και μου ζητάει χίλια συγγνώμη. Είναι περασμένες δυόμισι όταν προχωράμε προς το πάρκινγκ, με τους Royksopp να παίζουν το τελευταίο κομμάτι τους , πριν δώσουν τη σκυτάλη στους 2many djs. Σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι που χορεύουν, που γελάνε, που ζητάνε συγγνώμη αν σε πατήσουν, δεν είναι δυνατόν να είναι οι ίδιοι που συναντάς το πρωί στο μετρό, που σπρώχνουν, που κυκλοφορούν κατσούφηδες και έτοιμοι για καβγά. Με τα μάτια να κλείνουν από τη νύστα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο Αμμουδιάρης (aka Sandman), για τον οποίο έχουν γράψει από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν μέχρι και τους Metallica, μαζί με τη μαγική σκόνη που μας ρίχνει κάθε βράδυ για να δούμε όμορφα όνειρα, ρίχνει και μια γερή δόση γκρινιαρόσκονης. Και η δράση της εξασθενεί όσο περνάνε οι ώρες, γι'αυτό το πρωί που ξυπνάμε είμαστε τόσο γκρινιάρηδες και το βράδυ χαμογελαστοί και με διάθεση να περάσουμε καλά. Μέχρι το επόμενο ξύπνημα.

PART II

Η Δημιουργία, το Πλεκτό Εγκώμιο , η Βίκυ και η Dorothea, μου απένειμαν το βραβείο "ένα αξιαγάπητο blog"! Σας ευχαριστώ πολύ και τις τέσσερις!
Οι κανόνες λένε:
1. Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας, μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε, και το λινκ στο blog
2. Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs. Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και να τους ενημερώσετε ότι τους επιλέξατε για αυτό το βραβείο. Με τη σειρά μου, λοιπόν, το χαρίζω στους:

1. Κοκκινοσκουφίτσα
2. Το Χρυσό ΠιΠι
3. Anastasia's Dolls
4. Dorothea
5. Margo
6. Rubor Dolor Calor
7. Liquid Days
   
8. Eleni Dafnidi
   
9. Ειρήνη
10. Συνταγές της Καρδιάς
    
11. Olive Tree Girl
12. Πλεκτό Εγκώμιο
13. Aspa online
14. Kate loves Greg
15. Δημιουργία

(Όσες μου έχετε δώσει κι εσείς βραβείο μη νομίζετε ότι σας το επιστρέφω! Άλλο το ένα, άλλο το άλλο, εντάξει?)

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Πάρε χρώμα...

"...πάρε χρώμα απ'τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα
κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν συρματόσχοινα..."

Literal και ξερό ψωμί!

Σκοπός ενός video clip είναι να δίνει εικόνα στους στίχους του τραγουδιού (για παράδειγμα, αν ο στίχος μιλάει για χωρισμό ο αοιδός κλαίει- χτυπιέται- πίνει- καπνίζει, ενώ του έρχονται απανωτά flashbacks από παλαιότερες ευτυχισμένες στιγμές με την άπιστη). Αυτό, όμως, είναι so last year, διότι η νέα τάση προστάζει ο στίχος να υποτάσσεται στην εικόνα και το αποτέλεσμα είναι η literal εκδοχή των βιντεακίων πολλών γνωστών και αγαπημένων (ή όχι) τραγουδιών. Απολαύστε!