Τα παπουτσια της Dorothy

...κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος...

2012-01-03T23:06:00.009+02:00

Πάει και το ’11...

Καλή χρονιά, χρόνια πολλά, ευτυχές το σωτήριον έτος 2012, may the force be with ~~you~~ us ( που λέει και ο Μάστερ Γιόντα), και του χρόνου με υγεία!

Ακόμα μία φορά έκανα το καθήκον μου στην εορταστική διακόσμηση του σπιτιού, τουτέστιν τοποθέτησα με κάθε επισημότητα το αστέρι στην κορυφή του δέντρου και τα φωτάκια στην πρίζα (η μπάντα του δήμου έλειπε). Η μοναδική μου ένσταση αφορά το ύψος του δέντρου: υποτίθεται ότι είναι 1.80, αλλά με φλατ παπούτσια (εγώ, όχι το δέντρο, duh! ) είμαστε ίσα. Δύο τινά συμβαίνουν: ή το κουτί του δέντρου γράφει ανακρίβειες ή πήρα –αναδρομικά- καμιά δεκαριά πόντους. Θα το ψάξω...

Σε αντίθεση με την περσινή αλλαγή του χρόνου, φέτος η γράφουσα ήτο κιουρία -με το κιού κεφαλαίο- και δεν προέβη σε άσεμνες χειρονομίες προς το απερχόμενο έτος.

Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, όπως κάθε χρόνο, η wannabe chanteuse γιαγιά Dorothy έδωσε ρέστα: «Παρ’ το στεφάνι μας, παρ’το γεράνι μας... κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου...»

-Τι λες ρε γιαγιά, μέρα που είναι?...

-Καλά, τότε κάτι από Ρίτα Σακελλαρίου? (!)

Της κάναμε, λοιπόν, καντάδα τα τέσσερα γαϊδουροέφηβα εγγόνια (μέσος όρος ηλικίας: 27,75), πρώτα με το «οι ογδοντάρες ίσον με δύο σαραντάρες» -διότι οφείλουμε να προσαρμόζουμε τους στίχοι ανάλογα με την περίσταση- αλλά και με τη «Σαμιώτισσα» (πατρίδαααα!!!), μόνο που αντί για «Σαμιώτισσα με τις ελιές και με τα μαύρα μάτια» είπαμε «...και με τα πράσινα μάτια» - διότι το σόι διαθέτει τζετ γκομενάκια όλων των ηλικιών.

Πάνω στον καλλιτεχνικό οίστρο, σπάσαμε μία χορδή από την κιθάρα του αδελφού μου και ένα ντέφι με τη φάτσα της Χελλόου Κίττυ.

Και επειδή γιορτές χωρίς απρόοπτα ΔΕΝ γίνονται, από το βράδυ της Πρωτοχρονιάς ξεκίνησε ένα ντόμινο γαστρεντερίτιδας, που έχει ταλαιπωρήσει την πλειοψηφία όσων παρευρέθηκαν στην Πρωτοχρονιάτικη μάζωξη. Παρένθεση: Θερμή παράκληση... Όταν κάποιος είναι άρρωστος –ή όταν είναι άρρωστο το παιδάκι του- ας προσέχει λίγο μέχρι να αναρρώσει... Ξέρω, δεν είναι το πιο ευχάριστο να περνάς τέτοιες μέρες κλινήρης (είναι γνωστά τα δικά μου κατορθώματα, μόνο που προτιμώ το Πάσχα...), ας σκεφτόμαστε όμως λίγο και τους άλλους, που δεν χρωστάνε τίποτα να τρώνε λαπά (ιιιιιου), οι δυστυχείς, στα καλά καθούμενα.

Το γεγονός ότι –μέχρι στιγμής- την έχω γλιτώσει, το αποδίδω εν μέρει στην τύχη που μου εξασφάλισε το τυχερό νόμισμα της βασιλόπιτας. Γιατί ναι, είναι γεγονός... Φέτος μου έτυχε –για τρίτη συνεχόμενη χρονιά!- το νόμισμα της βασιλόπιτας: χατ τρικ λέμε!

Για την καινούργια χρονιά, για αυτή που πολλοί –φαίνεται ,ακόμα και από τις ευχές τους- έχουν προεξοφλήσει ότι θα είναι (ακόμα πιο) δύσκολη και σκοτεινή και χίλια δυο στραβά και ανάποδα, θα ευχηθώ υγεία, τύχη (χρειάζεται και αυτή) και πολλές στιγμές χαρούμενες και ευτυχισμένες. Όσοι ψάχνουν κάτι να το βρουν και όσοι ζορίζονται από βαριά φορτία να αισθανθούν (λίγο πιο) ελεύθεροι.

Omnia causa fiunt, έγραφα στην πρώτη ανάρτηση του ’11. Όλα να συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Και να τον γνωρίζουμε, αν αυτό είναι δυνατό. Φέτος λέω:

Post tenebras lux…

2012!

2011-12-31T14:13:00.006+02:00

Στην εκπνοή του '11
-αλλά και στα πρώτα βήματα του '12-
εδώ μέσα θέλω να παίζει αυτό:

Για τη χρονιά που φεύγει...
Για τη χρονιά που έρχεται...
Γιά κάθε χρονιά...

Εύχομαι το 2012 να είναι για όλους
όπως το έχουμε ονειρευτεί!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ο χιονάνθρωπός μου

2011-12-20T14:20:00.005+02:00

Η πρώτη μου απόπειρα στην κατασκευή Χριστουγεννιάτικων στολιδιών:

Ένας χιονάνθρωπος εξ ολοκλήρου χειροποίητος...
από τα pom poms μέχρι τη σκούπα!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

2011-12-17T22:52:00.008+02:00

"Μπροστά στο γράμμα της Dorothy, η τριλογία του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" μοιάζει με βιπεράκι" απεφάνθη ο Santa.
Σε μέγεθος, εννοείται!

Αγαπητέ (λέμε τώρα) Άγιε Βασίλη,

Χρόνια πολλά, καλή χρονιά κλπ. Εγώ είμαι πάλι, η φιλενάδα σου η Dorothy. Φέτος έχω (σχεδόν) ίδιου χρώματος μαλλί με την περασμένη χρονιά, επομένως δεν δικαιολογείσαι να μην με αναγνωρίζεις. Νωρίς σε θυμήθηκα, αλλά θέλω να αποφύγω το paper jam όταν θα προσπαθείς να εκτυπώσεις μαζεμένα όλα τα e-mails που έλαβες για τις φετινές γιορτές. Λοιπόν, μπαίνω αμέσως στο ψητό: είσαι λέρα! Ναι, λέρα. Τα αισθήματά μου για σένα είναι παρόμοια με αυτά της κυρίας Νάνας για την παλαιά της πατρίδα (sic). Παρένθεση: ας μπει επιτέλους ένα τέλος στον αστικό μύθο που θέλει -τουλάχιστον- έναν δίσκο της καλλιτέχνιδος να βρίσκεται στη δισκοθήκη κάθε Ελληνικού σπιτιού... Στη δισκοθήκη του δικού μου σπιτιού, που έχει από Μετάλλικα μέχρι Ανταμό (!), μέχρι Άντριου Λόυντ Βέμπερ και από Μηλιώκα μέχρι Φατμέ-Χαρούλα-Αφροδίτη (όλοι μαζί!), μέχρι Μαρίζα Κωχ και Λάκη Χαλκιά, δεν υπάρχει δίσκος της. Ούτε καν σινγκλάκι. Μη λέμε ανακρίβειες! Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζω... Μη νομίζεις ότι σε ξέχασα, αξιαγάπητε (κατά τ' άλλα) παππούλη...

Έλεγα, λοιπόν, ότι είσαι λέρα. Μεγάλη λέρα. Χειρότερος και από τον τύπο που σε υποδυόταν στην ταινία. Γιατί μαρή Dorothy, θα ρωτήσεις? Να σου εξηγήσω αμέσως, θα σου απαντήσω. Τι σου ζήτησα ρε φίλε την προηγούμενη χρονιά? Να την περάσω σαν να βρίσκομαι εδώ:

και/ή κάπως έτσι...

Και εσύ τι μου έφερες?
Σκωτσέζικο ντους, να τι μου έφερες!

Εντάξει, οφείλω να ομολογήσω ότι το '11 ήταν σαφώς καλύτερο από το '10, αλλά τα έχουμε ξαναπεί και να μην επαναλαμβανόμαστε παρακαλώ, πως το '10 ήταν η χειρότερη χρονιά της τελευταίας δεκαετίας, επομένως μόνο περιθώρια βελτίωσης υπήρχαν. Εσύ, όμως, είχες σατανικό σχέδιο: επειδή σου μίλησα λίγο αυστηρά (ok, σε απείλησα ότι αν δεν μου φέρεις καλή χρονιά θα με πιάσει το Πειραιώτικο και θα ψάχνεις να βρεις τάρανδο να φύγεις, αλλά κι εσύ μου έφερες το '10 το κακό, ψυχρό κι ανάποδο, επομένως δίκιο είχα) ξεκίνησες τη χρονιά καλά. Μάλιστα, μου έδωσες και το νόμισμα της βασιλόπιτας, για να χαίρομαι ότι το '11 θα είναι η χρονιά μου, η χρονιά μου, η χρονιά μου - όπως λέει και ο αοιδός Αντύπας. Και στη συνέχεια, καλά το πήγες, δε λέω, αλλά για λίγο. Και μετά άρχισες ~~να μαλ~~ να κάνεις ανοησίες και κουταμάρες. Κουτέ! Παλιοχαρακτήρα! Και ενδιάμεσα μου έριχνες κανένα ψιχουλάκι, έτσι, για να μην μπορώ να διαμαρτυρηθώ. Για να φαίνομαι εγώ υπερβολικά απαιτητική και ολίγον τι στρίντζω. Λέρα! Και, το αποκορύφωμα ποιό ήταν? Να μου στείλεις στο φινάλε του έτους την ανακοίνωση ότι θα έρθουν οι "ρεντ χοτ τσίλι πέππερς", για να έχεις να το λες ότι με κακόμαθες τη χρονιά που φεύγει. Σιγά τα ωά ρε παππού... Τον επόμενο Σεπτέμβρη θα έρθουν, σε εννιά μήνες. Σαν να λέμε, μας υποχρέωσες δηλαδή(ς). Μέχρι και απογόνους προλαβαίνω να αποκτήσω μέχρι τότε. Για τόσο μικρό διάστημα αναμονής μιλάμε. Το μπλογκοτζίνι μου είναι πιο αποτελεσματικό από εσένα...

Λοιπόν, για να τελειώνουμε: επειδή θέλω το κάρμα μου καθαρό και απαστράπτον, σου τη χαρίζω για φέτος. Άλλωστε, είμαι κορίτσι με πιάνο και ~~γαλλικά~~ γερμανικά και η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να ξεστομίσω τους χαρακτηρισμούς που πραγματικά σου ταιριάζουν ή/και να σε πλακώσω στις στριφογυριστές κλωτσιές α λα Τσακ Νόρρις. Αν, όμως... αν λέω... αν η επόμενη χρονιά δεν είναι όπως τη θέλω... τότε να είσαι σίγουρος ότι θα σε βρω. Και θα σε δείρω. Και σε βλέπω να κάνεις Χριστούγεννα στη Χονολουλού, με βερμούδα, πουκάμισο με λέλουδα και σαγιονάρα μιτσούκο, για να εκμηδενίσεις κάθε πιθανότητα να βρεθείς μπροστά μου.

Το 'πιασες χοντρούλη?

Σε φιλώ. Τα δέοντα στη σύζυγο.

Η πολυαγαπημένη σου

Dorothy

PS (για το στρουμπουλό αγόρι με τα κόκκινα): Ξέρεις ότι κατα βάθος σε αγαπώ. Άλλωστε, αν δεν πίστευα σ'εσένα, δεν θα έμπαινα στον κόπο να σου γράψω ; )

PS2 (για όλους τους άλλους):

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Έ-ε-ε-ρχονται!

2011-12-15T17:41:00.003+02:00

Γιούπιιιι!

Το πιεσόμετρο της γιαγιάς

2011-12-12T15:21:00.004+02:00

«Το ηλεκτρονικό πιεσόμετρο που μιλάει Ελληνικά!» ακούστηκε από την ανοιχτή τηλεόραση. Εξαιρετική ιδέα. Πραγματικά. Είσαι, για παράδειγμα, μόνος στο σπίτι, θέλεις να πεις δυο κουβέντες... Βγάζεις το πιεσόμετρο, φτιάχνεις και δύο καφεδάκια, κάθεστε και τα λέτε τα δυο σας. Στα Ελληνικά. «Προσφορά: το ένα χ ευρώ, τα δύο μόνο ψ ευρώ!». Θα ήθελα να πω στον ενθουσιώδη εκφωνητή της διαφήμισης πως γνώριζα κάποια που θα χαιρόταν πολύ, μα πάρα πολύ, με αυτή την προσφορά, αλλά δυστυχώς έχει παρέλθει μια εξαετία από τότε που μετακόμισε: εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως. Χάσατε μια σίγουρη πελάτισσα.

Η γιαγιά μου, όχι η Dorothy, η άλλη, είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα σποτάκια telemarketing. Καμιά φορά έπαιρνε τηλέφωνο και μας έλεγε να ανοίξουμε την τηλεόραση στο 4, για να της πούμε αν το σετ με τις κατσαρόλες -και δώρο ένα τηγάνι γουόκ- που διαφήμιζαν ήταν καλής ποιότητας για να το παραγγείλει. Ότι στη δική της τηλεόραση το 4 ήταν κατειλλημένο από το trt ή το star κεντρικής Ελλάδας, ενώ στη δική μας φιλοξενούσε το μέγκα τσάνελ (αλήθεια, υπάρχει κανείς που στο 4 δεν έχει το μέγκα?) ήταν μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια.

Η μεγαλύτερη αδυναμία, όμως, της γιαγιάς, η λατρεία της θα έλεγα, ήταν τα πιεσόμετρα. Και η μέτρηση της πίεσης, βεβαίως. Και τα χάπια της πίεσης. Της πιέσεως, όπως λένε με επισημότητα οι γιαγιάδες. Σχεδόν εικοσιπέντε χρόνια την έζησα και θυμάμαι από πολύ μικρή πως, όποτε ανεβαίναμε στο χωριό, πίσω από την πόρτα της κουζίνας, μέσα σε μια πλαστική τσάντα, είχε κρεμασμένο το πιεσόμετρο. Δίπλα ακριβώς, μέσα σε μια πανομοιότυπη τσάντα, ήταν κρεμασμένο το ψωμί που είχε αγοράσει από τον φούρνο. Και τα δύο είδη πρώτης ανάγκης.

Η μέτρηση της πίεσης συνήθως γινόταν self service. Το αστείο ήταν πως έκανε πρώτα τις δουλειές της, πάντα αγχωδης, έτρεχε από δω, έτρεχε από κει, ανεβοκατέβαινε καμιά δεκαριά φορές τις σκάλες, τάιζε τις κότες, πότιζε τον κήπο, και μετά, φουριόζα, έπιανε το πιεσόμετρο, αυτό με την μικρή μαύρη φούσκα, και χωρίς να πάρει μια ανάσα πρώτα, ξεκινούσε: φσσσστ φσσστ φσσστ... «Ιιιιιιιιιιι! Δεκαπέντε!». Ε, και γιόγκι να είσαι, μετά από τόσο τρεχαλητό, δεκαπέντε πίεση θα έχεις! Δεδομένου ότι η γιαγιά βαριάκουγε κιόλας, μερικές φορές μας ανακοίνωνε κάτι απίστευτα αποτελέσματα: «Εικοσιεφτά η μεγάλη, έξι η μικρή. Λες να μην άκουσα καλά?». Λες?

Αργότερα, πέρασε στα ηλεκτρονικά πιεσόμετρα. Η χαρά του παιδιού. Ό,τι είναι για τα πιτσιρίκια τα PSP ήταν για τη γιαγιά τα όμρον. Πατούσε τα κουμπιά τους με την ταχύτητα που ο Shine ο σολίστας πατούσε τα πλήκτρα του πιάνου όταν έπαιζε το «πέταγμα της μέλισσας» του Κόρσακοφ. Αυτό γινόταν τουλάχιστον πέντε - έξι φορές την ημέρα. Περιττό να πούμε ότι τα πιεσόμετρα έβγαιναν off σε χρόνο dt.

Η πίεση ήταν το πρώτο θέμα συζήτησης με τις γειτόνισσες και τις φιλενάδες που πήγαιναν παρέα για ιαματικά λουτρά. Ό,τι (αμφιβόλου αποτελεσματικότητας) μαντζούνι δοκίμαζε η μία, έπρεπε να το δοκιμάσουν και οι υπόλοιπες. Άλλαζε ο γιατρός τα φάρμακα μίας εξ αυτών? Ακολουθούσαν διαμαρτυρίες από τις υπόλοιπες, μουρμούρα απίστευτη, που δεν είχαν κι αυτές από τα καινούργια χάπια, τα καλά, και μια ζωή θα υπέφεραν...

Αυτή η εμμονή της γιαγιάς υπήρξε η αφορμή για αμέτρητες τηλεφωνικές αλλά και face to face συνομιλίες, που άλλες φορές ανέβαζαν τη δική μας πίεση και άλλες άγγιζαν τα όρια του σουρεαλισμού.

Παίρνει μια μέρα τηλέφωνο και –απίστευτα αγχωμένη- ανακοινώνει ότι δεν έχει πίεση!

-Δηλαδή είναι χαμηλή? Καλό είναι αυτό...

-Όχι, έχω μηδέν.

-Αν είχες πίεση μηδέν (!) δεν θα μίλαγες τώρα στο τηλέφωνο... Για να ακριβολογούμε, δεν θα μίλαγες, γενικά.

«Οοοοοοοχι» ωρύεται η γιαγιά από την άλλη άκρη της γραμμής. «Το πιεσόμετρο γραφει ότι έχω πίεση μηδέν. Αχ,τι έπαθα?».

Και τότε ανάβει ο γλόμπος του Κύρου Γρανάζη:

-Πρώτον: ηρέμησε!

- ...

-Δεύτερον: δοκίμασε να αλλάξεις μπαταρίες

- !!!

Μια άλλη φορά, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο χωριό, σηκώνεται η γιαγιά από το μεσημεριανό τραπέζι, ακολουθεί η ιεροτελεστία του πιεσόμετρου, «Έχω πίεση, θα πάρω χάπι!» βγάζει διάγνωση. Ανοίγει το μεγάλο κουτί που φιλοξενούσε αμέτρητα κουτάκια και μπουκαλάκια, την αυτοσχέδια φαρμακαποθήκη της, και, πραγματικά, παίρνει ένα χάπι. Λίγο αργότερα, μας λέει ότι ξέχασε να πάει στον γιατρό για να της γράψει φάρμακα για την πίεση και της έχει τελειώσει το stock. «Δεν πειράζει, όμως, βολεύομαι εγώ», προσθέτει, με ένα απίστευτα smug υφάκι.

-Καλά, τι πήρες πριν λίγο για την πίεση?

-Ένα χάπι για τη χοληστερίνη.

-???

-Από αυτά έχω περίσσευμα!

Όβερ εντ άουτ!

Αγαπητό ημερολόγιο ( "Ευτυχώς, ακόμα έχω δύο αυτιά" edition)

2011-12-09T23:05:00.006+02:00

Είναι κι αυτό μια λύση...

Αγαπητό ημερολόγιο,

Γνωρίζεις πολύ καλά ότι δεν πολυσυμπαθώ τα κομμωτήρια. Ναι μεν πηγαίνω όποτε χρειάζεται (γιατί είμαι και μυστήρια ρε παιδί μου, όσο σιχαίνομαι το κομμωτήριο άλλο τόσο σιχαίνομαι το μαλλί που χρήζει άμεσης κομμωτηριακής βοήθειας) , αλλά αφού το γυροφέρω πρώτα το ζήτημα, μια εβδομάδα τουλάχιστον, και με τόσο ενθουσιασμό όσο όταν πήγαινα για χειρουργική εξαγωγή φρονιμίτη. Το αποτέλεσμα μου αρέσει, αλλά αν μπορούσα να αποφύγω την επίσκεψη στο κομμωτήριο θα την απέφευγα. Αν εμφανιζόταν δηλαδή μπροστά μου, ξέρω 'γω, ένα τζίνι, θα ζητούσα μαλλί κομμωτηρίου που να μη χρειάζεται κομμωτήριο.

Νομίζω ότι όλο αυτό ξεκίνησε πριν από πολλά πολλά χρόνια, περισσότερα από εικοσιπέντε, όταν με πήγε η μαμά μου στην τότε κομμώτριά της για να κόψω τα μακριά (κλαψ!) μαλλιά μου καρέ και η τελευταία με κούρεψε σαν τους Μπητλς, ξέρεις, αυτό το κούρεμα που φαίνεται σαν να σε έχουν καπελώσει με μια σουπιέρα ή σαλατιέρα ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων και να έχουν κόψει ό,τι περίσσευε γύρω γύρω. Πως είναι το καρέ? Καμία σχέση. Μετά από αυτή την τραυματική εμπειρία πέρασαν κάμποσα χρόνια hairstylistικής ηρεμίας, κόβοντας μόνο τις άκρες και τις αφέλειές μου. Ακόμα και όταν, στην έκτη δημοτικού και στο γυμνάσιο, οι περισσότερες από τις συμμαθήτριές μου ακολουθούσαν τη μόδα που ήθελε το μαλλί "φόρμα", κάτι σαν ελαφριά περμανάντ, και με φράντζα που έφτανε σε δυσθεώρητα ύψη και είχε πάνω της αρκετό τζελ για να κοκαλώσει το μαλλί του πληθυσμού μιας μικρής πόλης, εγώ απείχα συνειδητά από το trend. Η επόμενη τραυματική εμπειρία ήταν στα 18, όταν η κομμώτρια μου έκανε περμανάντ. Προσπάθησε πολύ για να με πείσει ότι θα ήμουν θ-ε-ά με σέξι μπούκλες, τέτοιο ψηστήρι ούτε από υποψήφιο je t'aime - moi non plus δεν έχω ακούσει, και τελικά έδωσα τη συγκατάθεσή μου. Το αποτέλεσμα, βέβαια, θύμιζε λιγότερο σέξι μπούκλες και περισσότερο τον Κάρλος Βαλντεράμα. Όποτε θυμάμαι το περιστατικό, μου υπενθυμίζω πως βρισκόμασταν ακόμα στα 90s, δηλαδή πολύ κοντά στα κακόγουστα 80s, και παρηγοριέμαι. Το αποτέλεσμα ήταν να καταφύγω μετά από λίγους μήνες στην κουπ "Πίπης", αυτή που λάνσαρε η αείμνηστη εθνική σταρ όταν τραγουδούσε " λεβέντη μου κι αλήτη μου δεν πάω απόψε σπίτι μου", αναστενάζοντας με ανακούφιση που ευτυχώς μου πήγαινε το à la garçonne. (Βέβαια, μια άλλη φορά, οι πειραματισμοί μου στο χρώμα κατέληξαν σε μια θεϊκή μωβ ( ή μοβ? ) απόχρωση. Το αντιμετώπισα με χιούμορ. Με όσο χιούμορ μου βρισκόταν, ένιγουει...)

Μετά από πολλές απογοητεύσεις, αγαπητό ημερολόγιο, βρήκα κι εγώ επιτέλους τον άνθρωπό μου: μια κομμώτρια που δεν κάνει του κεφαλιού της, δεν κόβει ούτε χιλιοστό περισσότερο από όσο της λες, είναι ενημερωμένη, έχει φρέσκιες ιδέες, έχει χιούμορ, λέει τη γνώμη της χωρίς φόβο και πάθος και δεν σε ζαλίζει προωθώντας δέκα διαφορετικά προϊόντα στάιλινγκ. Κι ενώ δεν την αλλάζω με τίποτα, εξακολουθώ να βαριέμαι τις επισκέψεις στο κομμωτήριο: δεν μου αρέσουν τα κουτσομπολιά (θυμάσαι τη μανταμίτσα...) και οι πελάτισσες που η πρώτη ερώτησή τους είναι αν είμαι παντρεμένη (ούτε ένα τυπικό "γειά" ρε παιδί μου...) , προσπαθώ να μη γελάω όταν στη διπλανή καρέκλα κάθεται κυρία 70 και βάλε Μαϊων με βαμμένο κορακί μαλλί που ζητάει να της περάσουν τη φράντζα (μόνο) με ντεκαπάζ και να το πάρω σαν κοπλιμέντο όταν δύο (δύο!) πελάτισσες ζητάνε το χρώμα μου και στο τέλος φεύγουμε σαν τις τρεις αδελφές από το κομμωτήριο. Που να 'ξερα ότι όλα αυτά σήμερα θα μου φαίνονταν αστεία. Βλέπεις, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει τραυματική εμπειρία σε κομμωτήριο...

Πηγαίνω που λες, αγαπητό ημερολόγιο, τις προάλλες στο κομμωτήριο και βρίσκω την χεαρ-στάιλιστ σε έξαλλη κατάσταση, να κρατάει ένα μάτσο χαρτιά, να φωνάζει και να χτυπιέται. Όπως απεδείχθη, είχε μαζέψει όλους τους λογαριασμούς, όλες τις έκτακτες εισφορές, όλα τα χαράτσια, τα τέλη κυκλοφορίας, τις ασφάλειες, γενικά όλα αυτά τα ραβασάκια που μας αφήνει ο ταχυδρόμος κάτω από την πόρτα και παίρνουμε βαθιά αναπνοή πριν τα ανοίξουμε, τα είχε μαζέψει όλα αυτά και είχε κάνει την πρόσθεση για να δει πόσα πρέπει να πληρώσει μέχρι το τέλος του μήνα (η αλήθεια είναι ότι μια ζάλη μου ήρθε κι εμένα όταν μου αποκάλυψε το σύνολο). Τώρα, δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που τα πληρώνει όλα αυτά με το χαμόγελο στα χείλη - κι αν υπάρχει, παρακαλώ να μου αποκαλύψει το μυστικό του πάραυτα- αλλά άλλο να συγχιστείς, να βρίσεις ρε αδελφέ κι άλλο να σου ανέβει η πίεση γύρω στο 20 και να κοντεύεις να σαλτάρεις και να τρέμεις ολόκληρος από τα νεύρα. Και να κρατάς και αιχμηρά αντικείμενα. Το ραντεβού μου ήταν για κούρεμα... Έκοβε μια τούφα, καθόταν δέκα λεπτά, βρίζοντας θεούς και δαίμονες και όλους τους γνωστούς της, πελάτες και μη, που της έχουν πει ότι στις επόμενες εκλογές θα ξαναψηφίσουν πασοκ. Άλλη μια τούφα, άλλα δέκα λεπτά νταουνλόουντινγκ καντηλίων. Εγώ, αγαπητό ημερολόγιο, είχα άγχος για τρία πράγματα:

α) μην πάθει τίποτα, νέα γυναίκα
β) μην πάθει τίποτα, νέα γυναίκα, στα μισά του haircut και μείνω με τη μια πλευρά κουρεμένη και την άλλη πλευρά ακούρευτη.
γ) μην της ξεφύγει καμιά ψαλιδιά ή ξυραφιά και η επόμενη ταινία του Τιμ Μπάρτον είναι "ο μύθος της ακέφαλης πελάτισσας - based on a true story"

Τελικά, my dear diary, τη γλίτωσα με μια γρατζουνιά στο αυτί. Γρατζουνιά από νύχι - τζελ! Χειρότερα κι από ξυράφι κόβουν τα άτιμα...

Νομίζω ότι μετά από αυτή την (κυριολεκτικά) τραυματική εμπειρία, τίποτα πια δεν μπορεί να με τρομάξει στο κομμωτήριο.

Αν και δεν σου κρύβω πως η ιδέα να γίνω Ραπουνζέλ εσχάτως μου φαίνεται πολύ, μα πάρα πολύ, γοητευτική....

Περιμένοντας το πνεύμα των Χριστουγέννων

2011-12-01T21:08:00.002+02:00

Μία χιονονιφάδα, ένας χιονάνθρωπος με το μπατόν του σκι ανα χείρας, ένας άγγελος που ίπταται (ok, κρέμεται από το ταβάνι), ακόμα ένας χιονάνθρωπος με κατακόκκινα μάγουλα που αν και είναι κολλημένος στο τζάμι διατηρεί το χαμόγελό του και -το αγαπημένο μου- ένα μπεμπέ που κοιμάται πάνω σ'ένα μισοφέγγαρο, φορώντας κόκκινο φορμάκι με αστέρια και γκι. Δεν στόλισα ακόμα... Όλα αυτά παραμένουν στις θέσεις τους ολοχρονίς, ακόμα και μέσα στο κατακαλόκαιρο, άλλα γιατί ξέμειναν μια χρονιά ( όπως η χιονονιφάδα), άλλα γιατί απλά δεν βγαίνουν εύκολα από τη θέση τους (όπως ο αυτοκόλλητος χιονάνθρωπος στο παράθυρο) και άλλα γιατί απλά μου αρέσουν. Είναι γεγονός: το πνεύμα των Χριστουγέννων έχει στείλει αντιπροσώπους στο Ντοροθόσπιτο.

Το ίδιο το πνεύμα των Χριστουγέννων έχω βάσιμες υποψίες ότι εγκατέλειψε τη χώρα και την περνάει ζάχαρη, σε άλλη γη σε άλλα μέρη.

Μπάι μπάι μαϊ ντάρλινγκ!

Έχω αδυναμία στον Δεκέμβρη, δεν το κρύβω (December baby, άλλωστε). Μου βγάζει μια ιδιαίτερη ζεστασιά, κάτι στην ατμόσφαιρα μου φτιάχνει τη διάθεση και με γεμίζει αισιοδοξία, ακούω μετα μανίας Σινάτρα και Τομ Γουέιτς (ναι, τα τραγούδια αυτών των δύο ακούγονται διαφορετικά τον Δεκέμβριο...), βλέπω ταινίες του Τιμ Μπάρτον και κάνω σχέδια για τη νέα χρονιά που κοντοζυγώνει. (Καμιά φορά στέλνω και απειλητικά μηνύματα στον Άγιο Βασιλη, αλλά μόνο αν με προκαλέσει.)

Η καλή διάθεση είναι παρούσα και φέτος, μόνο που μου θυμίζει υπερβολικά το λαμπάκι που ανάβει όταν κοντεύει να τελειώσει η βενζίνη: έχεις λίγη ακόμα, φτάνεις άνετα μέχρι το επόμενο βενζινάδικο, αλλά αν αμελήσεις τον ανεφοδιασμό την πάτησες!

Τέτοιες μέρες, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, μπορούσες να μετρήσεις ένα σωρό καταστήματα με εποχιακά στολίδια, τεράστιους Άγιους Βασίληδες και δέντρα και φωτάκια που αναβοσβήνουν και παίζουν μουσική. Προχθές μέτρησα, δεν θυμάμαι πόσες, επιγραφές που έλεγαν "αγοράζω χρυσό". Και διαφημιστικά φυλλάδια πολλά τέτοια, κολλημένα σε κολώνες ή πεταμένα κάτω. Η επωνυμία σε ένα από αυτά μου φάνηκε γνωστή και μετά θυμήθηκα ότι ήταν το κοσμηματοπωλείο που είχα πάει για piercing πριν από πολλά χρόνια. Είχα χαρεί τόσο πολύ, γιατί ήταν ο μόνος στην περιοχή που έκανε piercing και κάθε φορά που περνούσα απ' έξω χαμογελούσα αβίαστα, γιατί θυμόμουν ξανά το σκηνικό: Δεκέμβρης, στολισμένες βιτρίνες, εγώ μόλις είχα κλείσει τα δεκατέσσερα και ήθελα να ανοίξω δεύτερες και τρίτες τρύπες στα αυτιά. Με ενόχλησε η σκέψη πως κάποιος άλλος μπορεί να περνάει απ'έξω και να σκέφτεται ένα αγαπημένο κόσμημα που θυσιάστηκε στον βωμό ενός απλήρωτου λογαριασμου.

Μπαίνω στον πειρασμό να σχολιάσω την έκρηξη φιλανθρωπίας (σταθερή αξία!) που παρατηρείται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, λες και όσοι χρειάζονται βοήθεια τη χρειάζονται μόνο τις μέρες των Χριστουγέννων. Τις υπόλοιπες μέρες η Αθήνα μεταμορφώνεται σε Ελ Ντοράντο, στα δέντρα αντί για φύλλα κρέμονται φύλλα χρυσού και everybody is happy!

Κάποια νέα για γνωστούς που είτε τους έστειλαν στον ...πάγκο το άγχος και η πίεση λόγω της οικονομικής κατάστασης είτε καλούνται να αντιμετωπίσουν ζόρια που ουδεμία σχέση έχουν με επαγγελματικά, οικονομικά κλπ αλλά είναι πολύ πολύ χειρότερα, με κάνουν να δίνω δίκιο στον φίλο μου τον ανθοπώλη με τις θεωρίες περί άγχους και ψαρέματος.

Ελπίζω, εύχομαι το πνεύμα των Χριστουγέννων να επιστρέψει σύντομα από τις διακοπές του και να κάνει καμιά επίσκεψη προς τα εδώ, επίσκεψη κανονική όμως, επίσημη, με λουλουδικό και φοντανάκια, μήπως και σβήσει εκείνο το λαμπάκι που λέγαμε πιο πάνω.

Καλό μήνα!

ΥΓ: Αυτόν τον τύπο τον αγαπώ, τον αγαπώ, τον αγαπώ!

3...

2011-11-01T14:08:00.001+02:00

"Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα
δε στο ΄χω πει ακόμα"

(όπως είπε και ο ποιητής ...)

; )

Ο κλέφτης

2011-10-25T17:34:00.002+03:00

Είναι πολύ πρωί, ο καιρός πολύ μουντός και εγώ πολύ νυσταγμένη. Είμαι σίγουρη πως πάνω σε κάθε ένα εγκεφαλικό κύτταρό μου αναβοσβήνει σαν πινακίδα νέον η ένδειξη "χρειάζομαι καφέ". Προσεύχομαι σιωπηλά στον θεό των δημόσιων υπηρεσιών να μην με "εξυπηρετήσει" (εντός πολλών εισαγωγικών) πάλι η υπάλληλος στην οποία έχω δώσει το κωδικό όνομα "ΑΓ εις τον κύβο": ΑΓέλαστη, ΑΓενής, ΑΓριόφατσα. Είμαι κοντά στον προορισμό μου όταν διαπιστώνω ότι από τις πέντε εργάσιμες της εβδομάδας, εγώ διάλεξα τη μέρα που γίνεται λαϊκή αγορά στην περιοχή και δεν υπάρχει εναλλακτική διαδρομή που να με βολεύει, εκτός από αυτή που περνάει μέσα από την αγορά.

Προχωράω, λοιπόν, στον στενό διάδρομο που αφήνουν οι πάγκοι που είναι στημένοι δεξιά και αριστερά στον δρόμο, τεράστιες ομπρέλες που προστατεύουν την πραμάτεια των πωλητών μου κρύβουν τις αδύναμες αχτίδες του ήλιου, ενώ δυνατές φωνές όχι μόνο διαφημίζουν τις πιο κόκκινες ντομάτες της υφηλίου και την καλύτερη πατάτα που δοκιμάσατε ποτέ, αλλά και σχολιάζουν ποικιλοτρόπως την επικαιρότητα, σε απίστευτα ντεσιμπέλ. Κύριοι στήνουν πηγαδάκια στις γωνίες, κυρίες διαλέγουν προσεκτικά κολοκυθάκια και μπανάνες, γιαγιάδες σέρνουν τα φορτωμένα καρότσια τους και μάλλον ακολουθούν οδηγίες από κάποιες πινακίδες, ορατές μόνο σε αυτές, που επιβάλλουν υποχρεωτική πορεία πάνω από τα δάχτυλα των ποδιών όσων βρεθούν στον δρόμο τους. Ένας μικρόσωμος σκύλος έχει ξαπλώσει τεμπέλικα στη μέση του δρόμου και κοιμάται, αδιαφορώντας για τους περαστικούς που κάνουν σλάλομ επί ασφάλτου για να τον αποφύγουν.

Η ατμόσφαιρα θυμίζει πανηγύρι, γεγονός το οποίο ενισχυεται από την παρουσία μιας καντίνας που πουλάει σουβλάκια και χοτ ντογκς. Μια μαμά αγοράζει ένα σουβλάκι για το μικροσκοπικό αγοράκι - είναι δεν είναι τριών χρονων- που κρατάει από το χέρι. "Τς τς τς, ωραία διατροφή κάνει στο παιδί..." σκέφτομαι και πριν προλάβω να ολοκληρώσω το φαρμακερό σχόλιό μου, μόλις το αγοράκι παίρνει στο χέρι του το καλαμάκι, ο -πρώην- κοιμισμένος σκύλος σηκώνεται και κατευθύνεται στην καντίνα. Μέσα σε κλάσματα του δευτερολεπτου αρπάζει το σουβλάκι από το χέρι του μικρούλη και απομακρύνεται σαν κύριος. Πηγαίνει δέκα βήματα πιο πέρα και αρχίζει ανενόχλητος το γεύμα του! Ο πιτσιρίκος έχει μια απίστευτη έκφραση έκπληξης στο πρόσωπό του, όλοι οι πωλητές οι πελάτες και οι περαστικοί που έγιναν μάρτυρες της... κλοπής ξεκαρδίζονται στα γέλια, το ίδιο και η μαμά του μικρού, που εκείνη τη στιγμή πληρώνει τον άνθρωπο της καντίνας και χρειάζεται να της φωνάξουν κάποιες διερχόμενες γιαγιάδες "Καλέεεεεεε! Το σουβλάκι του παιδιούυυυ!" για να αντιληφθεί τι συμβαίνει.

Μισή ώρα αργότερα περνάω πάλι από το ίδιο σημείο. Κόσμος πηγαινοέρχεται, οι δυνατές φωνές των πωλητών διαφημίζουν τις πιο κόκκινες ντομάτες της υφηλίου και ο μικρός τετράποδος ληστής έχει αράξει στην άσφαλτο, αδιαφορώντας για το κυκλοφοριακό κομφούζιο που προκαλεί στους πεζούς με τα φορτωμένα καρότσια. Κάνει πως κοιμάται, αλλά δεν με ξεγελάει: τώρα ξέρω πως απλά παραφυλάει για το επόμενο "θύμα"...

Άι γουόντ του θενκ μάι μάδα, μάι φάδα...

2011-10-16T21:45:00.003+03:00

... μάι μπράδα, μάι γάτα και φυσικά τον αγαπημένο ιστογείτονα Celsus, αλλά και την αγαπημένη μπλογκοφιλενάδα Daisy Crazy, που μου απένειμαν το tell me about yourself award. Σύμφωνα με τους κανόνες, τώρα πρέπει να αποκαλύψω εφτά πράγματα για μένα.

1. Κοιμάμαι με τα μάτια ανοιχτά. Εντάξει, όχι ορθάνοιχτα... μισάνοιχτα σαν στρείδια. Αυτό έχει προκαλέσει κάμποσα mini εγκεφαλικά σε όποιον με έχει δει (ευτυχώς όχι σ' εμένα, μουαχαχαχαχα! Εγώ απλώς κοιμάμαι...)

2. Φοράω γυαλιά ηλίου όταν έχει ήλιο, συννεφιά, ομίχλη, χιόνι, καλό καιρό, παλιόκαιρο, ακόμα και όταν ρίχνει ψιλόβροχο. Τα φοράω την ημέρα, αλλά και όταν σκοτεινιάζει. Επίσης, φοράω αντιηλιακό με δείκτη προστασίας 30, χειμώνα καλοκαίρι (και άνοιξη και φθινόπωρο, duh!)

3. Λατρεύω την ΙΟΝ αμυγδάλου. Είναι η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή.

4. Στο νηπιαγωγείο, ζήτησα εν ψυχρώ από τον συμμαθητή μου τον Κυριάκο, επειδή μου άρεσε πολύ, να χωρίσει την αγαπημένη του και να τα φτιάξει μαζί μου. Αυτός το έκανε και μετά βολτάραμε στην αυλή πιασμένοι χεράκι - χεράκι, ενώ η ... απατημένη καθόταν σε μια γωνιά και μας παρακολουθούσε με βουρκωμένα μάτια. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν το κωλόπαιδο σε αυτή την ιστορία ήμουν εγώ ή αυτός.

5. Όταν / αν διασταυρωθούν τα βήματά μου με άνδρα που φοράει "midnight in Paris" του Van Cleef, θα γονατίσω επιτόπου και θα του κάνω πρόταση γάμου. Ακόμα και στη μέση του δρόμου!

6. Τώρα διαβάζω την "εποχή των άκρων" κι επειδή συνήθως διαβάζω το βράδυ, ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, το άγχος μου είναι μήπως αποκοιμηθώ διαβάζοντας, μου πέσει το βιβλίο στο δόξα πατρί και μετά πως θα φύγει το σημάδι? ( το βιβλιαράκι έχει μόλις 774 σελίδες)

7. Σκάω γάιδαρο, όπως λέει και ο σοφός λαός. Βασικά, είμαι αγύριστο κεφάλι και ~~ολίγον~~ τζαναμπέτισσα.

Κανονικά πρέπει να το δώσω σε άλλους 15 μπλόγκερς, αλλά νομίζω ότι το έχετε πάρει σχεδόν όλοι. Το χαρίζω λοιπόν σε όποιον δεν το έχει πάρει και θέλει να μας αποκαλύψει 7 πράγματα για τον εαυτό του!

Εξαιρέσεις...

2011-09-19T23:26:00.007+03:00

Το βράδυ του Σαββάτου είδα ένα θρίλερ (;) με τον ευφάνταστο τίτλο "ντέβιλ". Πέντε άνθρωποι παγιδεύονται μέσα σε ένα ασανσέρ. Ανάμεσά τους είναι και ο όξωαπόδω (φτου φτου φτου), με τη μορφή μιας ηλικιωμένης κυρίας (οι υπόλοιποι βέβαια δεν το ξέρουν, για να προχωρήσει το στόρι, κατάλαβες;) και, επειδή όλοι είναι λίγο καθάρματα κι έχουν κρυμμένους σκελετούς στη ντουλάπα τους, η γιαγιάκα-οξαποδώ (απίστευτη σκατόφατσα, γι'αυτό και το εργάκι είναι κάτι παραπάνω από προβλέψιμο) αναλαμβάνει να κάνει ένα ξεκαθάρισμα. Με λίγα λόγια, τους επιβάτες του μοιραίου ασανσέρ τους παίρνει ο διάολος, στην κυριολεξία. Μόνο ένας μετάνιωσε ειλικρινά για τα παραπτώματά του και ο "καλός" της υπόθεσης, μια φιγούρα θεϊκή, τον συγχώρεσε (κι ένα δάκρυ κύλησε στων ματιών την άκρη, σνιφ...). Εντάξει, μόνο στο Χόλλυγουντ. Εδώ τα παραπτώματα των λίγων τα πληρώνουμε όλοι μαζί, παρέα. Κλείνοντας το dvd, έπεσα πάνω στους τίτλους έναρξης μιας ταινίας μπόλλυγουντ. Χάζεψα λίγο, μετά βαρέθηκα και κάθισα στον υπολογιστή, ακούγοντας μουσική (η επόμενη έκδοση του όξφορντ ντίξιοναρι δίπλα από το "party animal" θα γράφει "Ντόροθυ", γεγονός), όμως η σκέψη μου ήταν ακόμα στις ταινίες (στην 1 και 1/4 για να ακριβολογούμε) που είδα. Σκεφτόμουν ότι θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα αν όποιος έκανε κακό έπαιρνε την τιμωρία που του άξιζε, αλλά -είπαμε- αυτά γίνονται μόνο στον κινηματογράφο. Σκεφτόμουν ότι το πρόγραμμα της τηλεόρασης έχει γεμίσει από (ακόμα πιο) αποβλακωτικά θεάματα. Κοίτα αυτόν τον καθόλου στάιλις Ινδό που δεν ξέρει να χορεύει, πηγαίνει στον μπαρμπέρη για εξτρίμ μεϊκόβερ και μετά σε ριάλιτι για χορευτές (!), προκειμένου να κερδίσει την εκλεκτή της καρδιάς του! Ωωωωωω! Τι ρομαντικό! Έχω άδικο που ανοίγω την τηλεόραση μόνο για να δω dvd και CSI Miami; Δεν αναφέρομαι καν στο αγαπημένο μου θέμα, τα βιβλία, γιατί θα ξυπνήσει μέσα μου ο Δρακουμέλ...

Αφενός μεν μου κάνει εντύπωση που μου κάνει εντύπωση όλη αυτή η κατάντια αφετέρου δε αν σταματήσει να μου κάνει εντύπωση θα πει ότι συνήθισα τα σκουπίδια.

Υπήρξαν, όμως, ποτέ καλύτερες μέρες ή τελικά μια ζωή βολευόμασταν με τις εξαιρέσεις που επιβεβαίωναν τον κανόνα; Όχι μόνο στην τέχνη, στη μουσική, στα βιβλία, γενικά... Όλη η μιζέρια, η αγένεια, η καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων, όλα αυτά είναι δυνατό να ξεφύτρωσαν εν μία νυκτί στο όνομα μιας οικονομικής κρίσης ή ήταν πάντα εδώ, αλλά σε χειμερία νάρκη; Κι από την άλλη, είμαστε πραγματικά τόσο κακοί και τόσο βλάκες; Γιατί ακούω και βλέπω τόσους πολλούς να μου κουνάνε διδακτικά το δάχτυλο, πίσω από οθόνες αλλά και δια ζώσης, παπαγαλίζοντας την ιστοριούλα του νεοέλληνα, που έφτασε εδώ που έφτασε γιατί ζούσε με δανεικά και τώρα ήρθε η ώρα να τα δώσει πίσω, δανεικά που έφαγε σε διακοπές, αυτοκίνητα, σκάφη, μπουζούκια, δανεικά που ζήτησε γιατί η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή, κάπως έτσι δεν ξεκίνησε όλο αυτό; Με λίστες για όλα αυτά που πρέπει να κάνεις για να είσαι ιν, με αφιερώματα σε ιλουστρασιόν χαρτί σε όλα αυτά που θα έπρεπε να έχεις για να είσαι κάποιος. Ναι ρε φίλε, αλλά άσε στην άκρη το τσουβάλιασμα, γιατί κάποιοι όταν οι τράπεζες μοίραζαν δάνεια και κάρτες σαν ζεστό ποπ κορν ήξεραν και το όχι, γιατί κάποιοι έλαβαν υπόψη τους και το "η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι", όχι σαν τροχοπέδη για προσωπική και οικονομική ανάπτυξη, αλλά σαν την υπενθύμιση "απολαύστε υπεύθυνα" που εμφανίζεται στις διαφημίσεις των ποτών ή σαν τα μηνύματα κατά του καπνίσματος πάνω στα πακέτα τσιγάρων. Όλοι αυτοί φαντάζομαι πως ήταν οι εξαιρέσεις, βέβαια, γιατί αν δίνεις σημασία στα προειδοποιητικά μηνύματα, όταν δεν σε αγγίζουν άμεσα οι συνέπειες, χαρακτηρίζεσαι παράξενος, ηλίθιος ή απλά μαλάκας! Θυμήθηκα ανέκδοτο: Ένας τύπος αγοράζει τσιγάρα από το περίπτερο. Πάνω στο πακέτο γράφει ότι το κάπνισμα μπορεί να προκαλέσει σεξουαλική δυσλειτουργία. Ο τύπος το επιστρέφει στον περιπτερά λέγοντας "Φίλε, πιάσε ένα από αυτά που σκοτώνουν".

"Ποτέ δεν το βάζουμε κάτω!" Μαμαδίσια μεταμεσονύκτια συμβουλή της περασμένης εβδομάδας, για κάτι που με θύμωσε, με άγχωσε, με στενοχώρησε, με αυτή ακριβώς τη σειρά (και επίσης έγινε αφορμή για το προηγούμενο ποστ). Τι θα ήταν αυτός ο κόσμος χωρίς μαμαδίσιες συμβουλές και μαμαδίσιο φαγητό! Μου υπενθυμίζω ότι στο πιο αγαπημένο μου παραμύθι όλα ξεκίνησαν με έναν ανεμοστρόβιλο που έκανε τα πάντα σκόνη και θρύψαλα και στο τέλος δεν έλειψε το happy end. Ίσως είναι αστείο να θυμάμαι στην ηλικία μου τα παραμύθια που διάβαζα μικρή, όμως, αλήθεια, η άλλη επιλογή ποιά είναι; Να γίνω μια (ακόμα πιο) κυνική σκύλα, απλά επειδή τελούμε υπό οικονομική -και όχι μόνο- κρίση; Σόρρυ, δεν μου βγαίνει ή μάλλον μου βγαίνει μεν δεν μου αρέσει δε. Εν τέλει, υπάρχουν ακόμα και οι προαναφερθείσες εξαιρέσεις.
Μια ζωή με αυτές δεν βολευόμασταν;

Έχω (κι εγώ) ένα όνειρο...

2011-09-08T21:02:00.004+03:00

Όταν το σύμπαν δεν συνομωτεί υπέρ σου (γιατί προφανώς έχει καλύτερα πράγματα να κάνει ή απλά βαριέται),... όταν κάποιος σου ανακοινώνει μια εμπνευσμένη ιδέα του και το "α πάενε ρε" της Χαρούλας Πεπονάκη ("Κόσμος, λέγετε παρακαλώ;") είναι η μόνη σωστή απάντηση... όταν καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι η Χαρούλα Πεπονάκη τελικά ήταν μια χαρά κορίτσι και πολύ παρεξηγημένη... όταν το να αρχίσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο είναι απλά μια καλή ιδέα... όταν μετανιώνεις πικρα που δεν έβαλες την ψυχολογία πάνω-πάνω στο μηχανογραφικό όταν έδινες πανελλήνιες, τον καιρό των δεινοσαύρων δηλαδή, για να σε έχεις σήμερα πρώτο και καλύτερο πελάτη... όταν the going gets tough αλλά ακόμα και οι πιο tough κάπου στα μισά του δρόμου μένουν από βενζίνη... τότε τι κάνεις, φίλε αναγνώστη; (καλώς σε βρήκα μπάι δε γουέι, καλό φθινόπωρο, όλα καλά;) Τότε βρίσκεις καταφύγιο στο όνειρό σου αγαπητέ μου. Διότι καθένας οφείλει να έχει ένα όνειρο, λουστραρισμένο και σκηνοθετημένο σαν ταινία μικρού μήκους, για να πατάει play όταν αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα βγάζει νύχια, καμιά φορά και δόντια, όταν θέλει να ρίξει φάπα στον μάνατζινγκ ντιρέκτορ ουρλιάζοντας "όταν εγώ έφτιαχνα μάρκετινγκ πλανς εσύ έβοσκες γίδια" ( η Ντόροθυ σφυρίζει αδιάφορα...), όταν πολύ απλά οπουδήποτε αλλού είναι καλύτερα από εδώ. Όλοι έχουμε δικαίωμα σε ένα όνειρο με σενάριο γραμμένο αποκλειστικά από εμάς για εμάς και αυτό το δικαίωμά μου θα το υπερασπιστώ ακόμα και με την τελευταία ρανίδα του τίμιου και παρφουμαρισμένου με φίνα παριζιάνικα αρώματα ιδρώτα μου. Εγώ, για παράδειγμα, τον τελευταίο καιρό έχω τάσεις φυγής...

...Ξυπνάω από τις αχτίδες του ήλιου, χωρίς ξυπνητήρι, σ'ένα σπίτι που γύρω γύρω έχει δέντρα και φυτά και κάμπους και λαγκάδια. Κάνω κάμποσα sun salutations ή tai chi στη φύση, ενώ τα πουλάκια τιτιβίζουν μια μαγική μελωδία, και μετά φτιάχνω βιολογικές μαρμελάδες ή βιολογικές κρέμες πολλαπλών χρήσεων (πασαλείβεσαι για αντιρυτιδική προστασία ή τις τρως για γαστριμαργική ευδαιμονία), κάτι βιολογικό τέλοσπάντων . Το μεσημέρι ξεκουράζομαι και όταν το ρολόι δείξει five o' clock, στρογγυλοκάθομαι στα φερ φορζε της βεράντας και σε ένα ροζ λάπτοπ γράφω ροζ μυθιστορήματα, από αυτά που είναι πολύ της μοδός τα τελευταία χρόνια και τα υπογράφω με ψευδώνυμο, βεβαίως, Μπέλα Κουνιαμπέλα ορ σάμθιν', απολαμβάνοντας συγχρόνως το afternoon tea και τα ~~cucumber sandwiches~~ γεμιστά τσουρέκια max perry (γιατί μου αρέσουν περισσότερο από του Τερκενλή και επίσης μιλάμε για όνειρο και στα όνειρα οι θερμίδες δεν μετράνε) . Ανανεώνω και το μπλογκ μου βεβαίως, " Η Ντόροθυ στας ελληνικάς εξοχάς" ορ σάμθιν' επίσης. Και το βράδυ, αφού βάλουμε για ύπνο τα τρία παιδιά μας (δύο αγόρια, ένα κορίτσι, γιατί στα όνειρα επιτρέπεται η επιλογή φύλου), καθόμαστε και πάλι στα φερ φορζέ με τον ζετέμ-μουά νον πλε, που εκτός από αδαμάντινος χαρακτήρας είναι και φτυστός ο Τζορτζ Κλούνει (όχου! όνειρο είναι μαντάμ, τον Κουασιμόδο θα βάλω; τς τς τς...) και πίνουμε merlot εξαιρετικής χρονιάς, ενώ εγώ τραγουδάω "l' amoureuse" σαν την Κάρλα (μην τους λυπάσαι τους γείτονες, έχω κάνει χρόοοοοονια σολφέζ) και απολαμβάνουμε τον έναστρο ουρανό...

The end

Θέλω να πάω στας εξοχάς. Άνωθεν του αυλακίου, κάτωθεν του αυλακίου, εντός του αυλακίου, με σχεδία σαν τον Οδυσσέα... Όπου να 'ναι. Θέλω καθαρό αέρα και φάρμινγκ.

Αν και, τελικά, νομίζω ότι απλά χρειάζομαι διακοπές. Και είναι μόνο Σεπτέμβρης...

Καλοκαιρινό και μουσικό ποστ!

2011-07-11T21:49:00.008+03:00

Καλοκαίριασε για τα καλά. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες γκρινιάζω για τη ζέστη και για τους άπλυτους, αναζητώ igloo (η αγγελία ισχύει και φέτος), ευχαριστώ σιωπηλά τον εφευρέτη του air condition, αναρωτιέμαι αν το "ρετιρέ" θα κάνει την εμφάνισή του στη μικρή οθόνη ενώ η τηλεόρασή μου παραμένει σταθερά κλειστή (δεν έχω παράπονο όμως: δύο από τους γείτονές μου φροντίζουν για την ψυχαγωγία μου και κάθε βράδυ, την ώρα που δροσίζομαι στον κήπο, παρακολουθούν, με τον ήχο τέρμα εννοείται, τα τούρκικα σήριαλ. Τσοκ γκιουζέλ...) , παίρνω ανάσες δροσιάς από το άρωμά μου που μυρίζει κέδρο ίριδα και βασιλικό, ανυπομονώ για το πρώτο μπάνιο που ΘΑ κάνω στη θάλασσα και κυκλοφορώ στην πόλη με δείκτη προστασίας 30 και το, κάθε άλλο παρά καλοκαιρινό, χρώμα μου - σε polka dot edition, μια ευγενική χορηγία των σιχαμένων κουνουπιών που, είναι ιδέα μου ή έχουν αγριέψει πολύ φέτος; (Αν δεν φοβόμουν ότι εκτός από τα κουνούπια δεν θα με πλησιάζουν και οι άνθρωποι, θα πασαλειβόμουν με αουτάν) Και, βέβαια, ακούω μουσική. Live κατά προτίμηση.

Το φετινό καλοκαιρινό soundtrack θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη μου. Δυσκολεύομαι να βρω λέξεις για να περιγράψω αυτό που άκουσα, είδα, έζησα, το βράδυ της Παρασκευής στο live του τρισμέγιστου Roger Waters. Μεγαλειώδες! Ασύλληπτο! Παρακολουθήσαμε το "τείχος" του πρωταγωνιστή Πινκ να χτίζεται τούβλο-τούβλο, στην (απ' έξω κι ανακατωτά πια, μετά από τόσες φορές που έχουν παίξει στο repeat τα cd και το dvd, χρόνια τώρα) γνωστή ιστορία του, τα πρώτα τούβλα, την απομόνωση, τη δίκη, το γκρέμισμα στο τέλος, σε ένα θέαμα όχι μόνο επίκαιρο αλλά και φρέσκο και καθόλου κουρασμένο, παρά τα τριάντα και βάλε χρόνια από τη δημιουργία του.

Φοβερός ο ήχος, αλλά και οι προβολές στο τείχος, ο δάσκαλος, το αεροπλανάκι, το ιπτάμενο γουρούνι και πολλά ακόμα.

Μα υπάρχει ωραιότερο κόσμημα, όχι πες, υπάρχει;

Ντέιβιντ δεν είδαμε, γιατί το reunion έγινε τελικά στο Λονδίνο, αλλά δεν πειράζει. Στο "comfortably numb" πάνω στο τείχος βρέθηκε ο David Kilminster σε ένα απίστευτο σόλο. "Θα κλάψω!" ακούω δίπλα μου κι οφείλω να ομολογήσω ότι λίγο το συγκεκριμένο τραγούδι, λίγο το σόλο του Ντέιβιντ λίγο που συνειδητοποίησα ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ζούσα ένα όνειρο ετών και μια once in a lifetime εμπειρία, ~~λίγο τα λόγια του παπά,~~ βρέθηκα κι εγώ, φίλε αναγνώστη, ένα τσακ! πριν τα ζουμιά. Γιατί πραγματικά ήταν όνειρο ετών, και μάλιστα από αυτά που τα είχα από την αρχή ξεγραμμένα γιατί το να πραγματοποιηθούν δεν περνούσε από το χέρι μου. Θυμάμαι πως είχα πρασινίσει από τη ζήλεια μου, πριν από πολλά χρόνια, όταν ο Β. μου αποκάλυψε, χαμογελώντας πλατιά, πως είχε παρακολουθήσει live το "The Wall" όταν σπούδαζε στο Λονδίνο, και άλλο να το λες βρε παιδί μου άλλο να το βλέπεις και τι κρίμα που δεν θα έχεις την ευκαιρία να τους δεις βρε Dorothάκι κλπ κλπ... (Δεδομένου ότι το ίδιο ακριβώς χαμόγελο κυκλοφορεί τώρα πια και σε Dorothy's version, τον συγχωρώ!) Να λοιπόν που καμιά φορά ακόμα και τα ξεγραμμένα όνειρα βρίσκουν τον τρόπο να υλοποιηθούν.

( Άλλη φορά να θυμηθώ να γράψω review για τη συναυλία που άνοιξε το μουσικό καλοκαίρι μου, ενός τραγουδιστή που ήταν αρκετά ψηλά στην εκτίμησή μου, αλλά τελικά το θέαμα ήταν επιεικώς απαράδεκτο: εμφάνιση παραλίας, προχειρότητα, αλλαγές στο πρόγραμμα που τις συζητούσαν επιτόπου, γενικά ένα live που θα ταίριαζε περισσότερο σε οικογενειακό τραπέζι, που μεράκλωσε ο θείος Βρασίδας ο καλλίφωνος κι έπιασε την κιθάρα να πει δυο τραγούδια. Ο μαϊ γκοντ δηλαδή, αν έχουν καταντήσει έτσι οι... ποιοτικοί (χαχαχα!) τι θα κάνουν οι υπόλοιποι; )

Τώρα περιμένω να κυκλοφορήσει το dvd του live ( για συναισθηματικούς λόγους μόνο, όχι για να δω τη φάτσα μου μέσα στο κοινό, εντάξει;) και, όπως λέει και ο μπιγκ μπράδερ μου, άντε και του χρόνου στους Led Zeppelin!

Τα λέμε από Σεπτέμβρη. Για το τελευταίο σάουντρακ της σεζόν διάλεξα πάλι Pink Floyd (ποιός φώναξε "οχι άλλο καααααάρβουνο!";) όχι όμως από το τείχος, αλλά από το ξεκίνημά τους. Θα έλεγα ότι από όοοοολα τα τραγούδια τους αυτό ίσως να είναι το πιο αγαπημένο μου.

Καλό Καλοκαίρι!

Ζήσαμε μεγάλες στιγμές!

2011-06-08T21:57:00.003+03:00

Η αντίδρασή μου στο τηλεφώνημα, που με ενημέρωνε επίσημα γι' αυτό που γνώριζα από την προηγούμενη μέρα, ήταν ψύχραιμη, συγκρατημένη και ταιριαστή με την ηλικία μου. Όταν, όμως, η συνομιλία ολοκληρώθηκε, άρχισα να τσιρίζω "μαμάαααα!" χοροπηδώντας σαν νήπιο που μόλις έμαθε ότι θα πάει βόλτα στο λούνα παρκ.

Η πρώτη αναγνώστρια του διηγήματος με την απαισιόδοξη, βαθιά δυστυχισμένη ηρωίδα, υποστήριζε πως σίγουρα θα ήταν μέσα στα διακριθέντα του λογοτεχνικού διαγωνισμού που συμμετείχα. Οι προβλέψεις της επιβεβαιώθηκαν, καθώς ο κύριος στην άλλη άκρη της γραμμής με προσκαλούσε στην απονομή, για να παραλάβω τον έπαινό μου.

Ξαφνιάστηκα βλέποντας τον κόσμο που είχε μαζευτεί, ακούγοντας πως οι συμμετοχές μετρούσαν κάμποσες εκατοντάδες από την Ελλάδα και το εξωτερικό και διακρίνοντας κάποια αρκετά γνωστά και καταξιωμένα στον χώρο της λογοτεχνίας πρόσωπα ανάμεσα στους βραβευθέντες.

Την ώρα της απονομής, υπακούοντας στο πρόσταγμα του φωτογράφου να στραφώ προς τη μεριά του, διέκρινα ανάμεσα στο κοινό τους γονείς μου και, για λίγο, γύρισα πολλά χρόνια πίσω, όταν έβγαινα στη σκηνή για να παίξω στις συναυλίες του ωδείου και πριν βολευτώ στο σκαμνάκι του πιάνου έριχνα μια ματιά -δήθεν αδιάφορη- στο κοινό, για να βεβαιωθώ πως η μαμά και ο μπαμπάς ήταν εκεί, στις θέσεις τους και με παρακολουθούσαν.

Από όλες τις ευχές και τα συγχαρητήρια των ημερών, αξέχαστη θα μου μείνει η αντίδραση της θείας στην Αμερική, γιατί μόλις άκουσε το θέμα και τον τίτλο του διηγήματος έπεσε ενός λεπτού σιγή στην τηλεφωνική γραμμή και στη συνέχεια μου είπε με πολύ σοβαρή φωνή "Wow! You 're so deep!". Εννοείται πως ακολούθησε ξεκαρδιστικό γέλιο για την επόμενη μισή ώρα.

"...Ένιωθε πως η ζωή είχε αρχίσει να της χαμογελά. Άρχισε να πιστεύει πως ίσως τελικά όσα πέρασε πλάι στον άντρα της να ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για την ξένοιαστη ζωή και τις χαρές που την περίμεναν παρακάτω. Στο πλοίο της επιστροφής, στα αυτιά της ηχούσαν ακόμα οι υποσχέσεις για την επόμενη συνάντηση, πολύ σύντομα. Γύρισε ανανεωμένη, επέστρεψε στη δουλειά. Αυτά που έγιναν στο νησί τα εξομολογήθηκε μόνο σε δυο στενές φίλες, που ήξερε ότι δε θα την έκριναν ούτε θα μιλούσαν παραέξω..."

Ξεφυλλίζοντας το διήγημα, σκέφτομαι μια ακόμα φορά πως οι χαρές, μικρές και μεγάλες, είναι απρόβλεπτες και έρχονται και μας βρίσκουν, ξεκινώντας ακόμα και από την πιο -φαινομενικά- αταίριαστη αφετηρία: εν προκειμένω, από μια απαισιόδοξη, βαθιά δυστυχισμένη ηρωίδα.

Cello metal!

2011-06-02T02:17:00.002+03:00

Μέχρι τα 17 - 18, η λέξη "cello" μου έφερνε μνήμες από το (λίαν επιεικώς βαρετό) πρώτο ρεσιτάλ που παρακολούθησα, κάτι σαν "εκπαιδευτική εκδρομή" με το ωδείο, όταν ήμουν 6 ετών: η σολίστ ήταν μια μεσήλικη κυρία, πολύ σοβαρή, με συντηρητικό ντύσιμο και τα μαλλιά σε αυστηρό κότσο. Για το λόγο αυτό ήμουν επιφυλακτική όταν μου πρότειναν να ακούσω τα cd ενός κουαρτέτου από τη Φινλανδία, που τα μέλη του ήταν τσελίστες, κλασικής μουσικής παιδείας.

Οι αναμνήσεις από το βαρετό ρεσιτάλ της αυστηρής κυρίας με το cello και τον κότσο διαλύθηκαν, πιο γρήγορα κι από τα boy bands των '90ς, όταν άκουσα τα δύο πρώτα cd των "Apocalyptica" και διαπίστωσα -με έκπληξη- ότι ήταν συγκρότημα metal .

Από το πρώτο, με τίτλο "Plays Metallica by four cellos", ξεχώρισα και άκουσα ξανά και ξανά τις διασκευές στα "enter sandman" και "unforgiven", αγαπημένο μου, όμως, παραμένει το δεύτερο album τους που κυκλοφόρησε το 1998, με τίτλο "Inquisition Symphony", από το ομότιτλο τραγούδι των Βραζιλιάνων μεταλλάδων "Sepultura".

Η μουσική τους έχει ξεφύγει εδώ και καιρό από τις διασκευές και πριν από ένα χρόνο περίπου κυκλοφόρησε το ένατο album τους.

Δε γνωρίζω αν η κυρία με τον κότσο και το αυστηρό ντύσιμο θα ενέκρινε τη μουσική των "Apocalyptica", για μένα, όμως, μια μπάντα που -εκτός από υπέροχη μουσική- δημιουργεί, με πρωταγωνιστή ένα κλασικό μουσικό όργανο, τις προϋποθέσεις για ανελέητο headbanging, παίρνει δέκα με τόνο!

Πλυθείτε γιατί χανόμαστε - the sequel!

2011-05-29T20:42:00.003+03:00

Πάμε άλλη μια φορά: Έχει αποδειχθεί επιστημονικώς ότι το πλύσιμο βλάπτει σοβαρά την υγεία; Αν ναι, ας μου το πει κάποιος επιτέλους, να σταματήσω τα ντους και τα παρφουμαρίσματα! Αλλά θέλω μελέτες, έρευνες, στοιχεία, επιστημονικά πράγματα όχι αερολογίες! Το παραδέχομαι, έχω κόλλημα με τις όμορφες μυρωδιές , τρελαίνομαι για φρου-φρού και αρώματα και υποστηρίζω - σχεδόν με όσο πάθος υποστήριζε ο Γαλιλαίος ότι η γη γυρίζει- πως όταν λέμε "η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά" δεν εννοούμε ότι η άλλη μισή αρχοντιά κρύβεται στην απλυσιά και στη βρωμιά. Όμως, όσο υπερβολική κι αν είμαι, ένα δίκιο το έχω όταν αναρωτιέμαι αν για κάποιους η τελευταία φορά που ήρθαν σε επαφή με νερό ήταν στα βαφτίσια τους, n'est-ce pas; Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μαζί με τα κεράσια τα πεπόνια και τα μούσμουλα, κάνουν την εμφάνισή τους και κάποια άλλα καλοκαιρινά φρούτα, πολύ αρωματικά (not). Λίγο τα κοντομάνικα (οσονούπω και τα αμάνικα), λίγο τα πιπ τόου-σανδάλια-γουοτέβερ που προστάζει το καλοκαιρινό dress code, είναι αρκετά εύκολο, μπαίνοντας πχ στο μετρό, να καταλάβεις πολλά για τις συνήθειες προσωπικής υγιεινής του διπλανού σου. Περισσότερα από όσα θα ήθελες ποτέ να μάθεις. Όταν ο άλλος δεν το 'χει το θέμα με την καθαριότητα λίγα πράγματα μπορείς να κάνεις, για την ακρίβεια μόνο δύο: υπομονή και να κρατήσεις την αναπνοή σου λες και ετοιμάζεσαι για μακροβούτι, μέχρι να βρεθείς σε απόσταση ασφαλείας από τον εκάστοτε βρωμύλο. Κι ενώ πιστεύω ότι γενικά το να κυκλοφορείς αναδύοντας διόλου ευχάριστες οσμές είναι μεγάλο faux pas, δύο είναι οι υποκατηγορίες βρωμιαρούληδων που με κάνουν έξαλλη και σε λίγο θα τυπώσω αυτοκόλλητα "είμαι μπίχλας και δεν πλένομαι" (με σήμα τον ασβό) για να τους τα κολλάω στο πέτο.

υποκατηγορία α

Αυτοί που, κρίνοντας από την εμφάνισή τους, μπορείς να υποθέσεις πως έχουν αφιερώσει χρόνο γι' αυτή. Τι να το κάνεις, όμως, το τρέντι ντύσιμο νεαρέ μου, τελευταία λέξη της μοδός, και το στάιλινγκ στο μαλλί, όταν βρωμάς; Κι εσύ κοπελιά, που ξόδεψες τουλάχιστον μισή ώρα για να απλώσεις στο πρόσωπό σου τα υλικά για το σοβάντισμα μιας μεζονέτας, δεν βρήκες πέντε λεπτά ακόμα για ένα ντους; Για να το πω πιο ποιητικά, όταν σενιάρεσαι χωρίς να έχει προηγηθεί γενική προσωπική καθαριότητα είναι σαν να είσαι καλλιτέχνης και να ζωγραφίζεις σε βρώμικο καμβά, για να το το πω πιο λαϊκά, θα έκανες ποτέ κυρά μου παρκέ σε βρώμικο πάτωμα; Ε;

υποκατηγορία βου

Αυτοί που εμ δεν πλένονται, εμ ψεκάζονται με δέκα τόνους άρωμα. Με μία λέξη: λιποθυμία! Το να είσαι δίπλα σε άτομο αυτής της κατηγορίας είναι μια εμπειρία που όμοιά της δεν υπάρχει. Πως είναι όταν πίνεις συμπλήρωμα σιδήρου (μπλιάχ) και για κλάσματα του δευτερολέπτου λες "μμμμμ, γεύση καραμέλα!" και μετά καταλαβαίνεις την πραγματική, γλοιώδη γεύση (μπλιάχ εις τη νιοστή) και είναι τόσο χάλια ο συνδυασμός που στο τέλος αναρωτιέσαι γιατί δεν άφηναν μόνο τη χάλια γεύση; Έτσι και με τους παρφουμαρισμένους ασβούς, μυρίζεις στην αρχή το άρωμα και μετά σε πιάνει η μπόχα και ο συνδυασμός είναι για τις ευαίσθητες μυτούλες ό,τι ο κρυπτονίτης για τον Σούπερμαν. Αίσχος κύριοι (και κυρίες)!

Με τόσα που έχω ~~δει~~ μυρίσει τις τελευταίες μέρες, δεν τρέφω αυταπάτες βέβαια πως θα αλλάξει η κατάσταση. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια λέμε και μόλις ανεβαίνει λίγο η θερμοκρασία βγαίνουν τσάρκα οι βρωμιαρούληδες, σαν σαλιγκάρια μετά από βροχή .
Κι όσο σκέφτομαι ότι ακόμα δεν έχει μπει για τα καλά το καλοκαίρι... Αααααχ!

Rooms to let

2011-05-24T00:47:00.007+03:00

Τα περισσότερα καλοκαίρια των παιδικών χρόνων μου τα έχω περάσει σ' έναν πανέμορφο παραθαλάσσιο οικισμό, πνιγμένο στα πεύκα. Για να πάμε στην παραλία απλά διασχίζαμε το δρόμο. Κάναμε κάποια διαλείμματα, αλλά πάντα επιστρέφαμε εκεί. Η ιδιοκτήτρια, μια απίστευτη ξανθιά κυρία που κυκλοφορούσε μονίμως με ένα τσιγάρο στο χέρι, έβαζε πάντα ένα "μου" μετά από τα ονόματά μας και δεν υπήρχε πελάτης που να μην είχε μάθει πως την πρώτη χρονιά που πήγαμε εγώ ήμουν ούτε δυο χρονών και τόση δα και με κάτι χρωματιστά μπιχλιμπίδια που μου στόλιζε η μαμά μου στα μαλλιά.

Λάτρευα τη θάλασσα, που ήταν τόσο κοντά, τη θέα από το μπαλκόνι και το ένα από τα διπλανά σπίτια που - αν κι έχουν περάσει τόσα χρόνια- παραμένει το σπίτι των ονείρων μου. Πηγαίναμε και για ψάρεμα μερικά απογεύματα. Η καλύτερή μου ήταν η βραδινή βόλτα, η οποία - σχεδόν πάντα- συμπεριελάμβανε παγωτό. Μου άρεσαν κι άλλα πολλά, ο θερινός κινηματογράφος, ένα μικρό καφέ που είχε πράσινες, κίτρινες, κόκκινες και γαλάζιες ριγέ ομπρέλες και το έλεγαν "όνειρο", το λούνα παρκ δίπλα στην προκυμαία και μια ντίσκο με πίστα για roller blades, που έμοιαζε βγαλμένη από ταινία της εποχής και είχες την εντύπωση πως από στιγμή σε στιγμή θα έσκαγε μύτη η παρέα από το "ρόδα, τσάντα και κοπάνα", ο Ψάλτης, η Φίνου και η Ρένα Παγκράτη τραγουδώντας "είναι φάση το αγόρι, είναι φάση το παιδί".

Μοναδική παραφωνία στο πολύχρωμο καλοκαιρινό σκηνικό ήταν η κυρία που είχε τα ενοικιαζόμενα δωμάτια δυο βήματα από εκεί που μέναμε. Όλα πάνω της έμοιαζαν γκρίζα και μίζερα. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι σε αρκετά ώριμη ηλικία δεν είχε παντρευτεί ακόμα, ούτε μόνο η όψη της που κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να χαρακτηρίσει όψη γεροντοκόρης, ήταν και το ντύσιμό της, ο τρόπος που στεκόταν, ο τρόπος που καθόταν και η φωνή της. Ιδιαιτέρως η φωνή της, ένρινη, διαπεραστική και συγχρόνως προσποιητά μελιστάλαχτη, σαν τη φωνή που είχε στη φαντασία μου η κακιά μάγισσα του παραμυθιού όταν προσπαθούσε να παρασύρει τον Χανς και τη Γκρέτελ μέσα στο ζαχαρένιο σπιτάκι της. Καθόταν δίπλα από την πινακίδα που έγραφε με μεγάλα γράμματα "rooms to let" κι έλεγε "Θέλετε δωμάτιο;" τραβώντας αφύσικα τα φωνήεντα, κάθε φορά που κάποιος περνούσε από μπροστά της. Δε θυμάμαι να την είχα ακούσει να λέει κάτι άλλο. Μου είχαν πει ότι εκτός από τα δωμάτια είχε κι άλλη δουλειά, στο εργοστάσιο μιας κοντινής πόλης, όμως δυσκολευόμουν να την τοποθετήσω κάπου αλλού, σε διαφορετικό χώρο, παρέα με άλλους ανθρώπους, μακριά από την καρέκλα δίπλα στην πινακίδα που έγραφε "rooms to let", εκεί που καθόταν σαν να την είχε καρφώσει κάποιο αόρατο χέρι, σαν εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν, που λέει και ο μέγας Αγγελάκας. Για να είμαι ειλικρινής, δεν τη συμπαθούσα καθόλου και με εκνεύριζε όταν περνούσαμε από μπροστά και μας ρωτούσε αν θέλαμε δωμάτιο, ενώ ήξερε ότι μέναμε δίπλα, γι'αυτό μόλις βρισκόμουν σε απόσταση ασφαλείας την κορόιδευα, λέγοντας με φωνή ψιλή, ψεύτικη, "θέλετε δωμάτιο;", τραβώντας υπερβολικά τα φωνήεντα.

Όταν, μετά από ένα μεγάλο break, βρέθηκα στα 17 για διακοπές στο ίδιο μέρος το γνωστό, είδα έκπληκτη την κυρία των διπλανών ενοικιαζόμενων δωματίων, μόνη, στην ίδια θέση, δίπλα από την ίδια πινακίδα που έγραφε "rooms to let", να χαζεύει τους περαστικούς και να τους ρωτάει με τη χαρακτηριστική φωνή της αν ήθελαν δωμάτιο, τραβώντας υπερβολικά τα φωνήεντα. Η αντιπάθεια μου μετουσιώθηκε σε οίκτο, "την καημένη" σκεφτόμουν, και σε έναν τόσο δα φόβο, γιατί έβλεπα μπροστά μου πως είναι δυνατό να περάσουν χρόνια και χρόνια και να μένεις στα ίδια και τα ίδια, σε μια ζωή που, σ'εμένα που την παρατηρούσα εξ αποστάσεως, φαινόταν μίζερη και μονότονη, ασχέτως αν δεν είχα ιδέα τι σκεφτόταν και τι ένιωθε το αντικείμενο της παρατήρησής μου.

Πέρασε καιρός και η κυρία των διπλανών ενοικιαζόμενων είχε καταχωρηθεί στη μνήμη μου σαν ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής, μαζί με τη ντίσκο με τα roller blades και το θερινό σινεμά. Αν έπρεπε να μαντέψω τι απέγινε, θα στοιχημάτιζα πως εξακολουθούσε να παρενοχλεί τους περαστικούς με την εκνευριστική φωνή της.

Έμαθα γι' αυτή πριν λίγα χρόνια, όταν οι γονείς μου επέστρεψαν από ολιγοήμερες διακοπές στον παραθαλάσσιο οικισμό. Μόλις αναφέρθηκε το όνομά της, έσπευσα να μιμηθώ τη φωνή της. "Θέλετε δωμάτιο;" Μου είπαν πως εξακολουθεί να περνάει τα καλοκαίρια στην καρέκλα δίπλα στην πινακίδα που γράφει "rooms to let". Μόνο που έχει αλλάξει, λέει, έχει παχύνει λίγο και τα μαλλιά της, που είχαν αρχίσει να γκριζάρουν και πάντα έμοιαζαν αχτένιστα,τώρα έχουν όμορφες ξανθές ανταύγειες. Σταμάτησε τη δουλειά και βγήκε σε σύνταξη και γράφτηκε στο νυχτερινό σχολείο της περιοχής. Κι ενώ το σαγόνι μου κόντευε να φτάσει στο πάτωμα, γιατί εγώ έβαζα στοίχημα πως η καλοκαιρινή μου γειτόνισσα γερνούσε μόνη, βουτηγμένη στη μιζέρια, έμαθα πως παντρεύτηκε έναν από τους καθηγητές της.

Αν βρεθώ ξανά στον παραθαλάσσιο οικισμό, το πρώτο πράγμα που θα ψάξω δε θα είναι το λούνα παρκ, το καφέ-όνειρο ή το θερινό σινεμά.

Θα είναι η δεύτερη καρέκλα, δίπλα στην πινακίδα που γράφει "rooms to let".

8 Ιουλίου: save the date!

2011-05-14T22:19:00.006+03:00

Κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου, Τρίτη πρωί, σκεφτόμουν πως μάλλον είμαι βιαστική και υπερβολική. "Δυο - τρεις θα είναι μπροστά μου, όπως κάθε φορά που αγοράζω εισιτήρια, πρώτη μέρα σήμερα, μόλις άρχισε η προπώληση, οι περισσότεροι θα αγοράσουν online, που να τρέχω τώρα, μπλα μπλα μπλα...". Λίγο πριν φτάσω στο σημείο του ενδιαφέροντός μου, με προσπέρασε ένας νεαρός που φώναζε ενθουσιασμένος στο τηλέφωνο: "Έλα τα πήρα! Ναι ρε φίλε, της π&%t@ν@$ γίνεται σου λέω!".

Ψυχραιμία Dorothy!

Και μετά από λίγο έφτασα και διαπίστωσα ότι γινόταν της π&%t@ν@$ ρε φίλε , indeed... Για μερικά δευτερόλεπτα σκέφτηκα να φύγω, να δω στο ίντερνετ, αλλά μετά είπα δε βαριέσαι, κάλλιο πέντε και στο χέρι, το γοργόν και χάριν έχει και -αφού εξάντλησα το απόθεμα παροιμιών που γνώριζα και ήταν σχετικές με το θέμα- στήθηκα στο τέλος της σειράς και περίμενα υπομονετικά να περάσει η ώρα, παρέα με όλους τους υπόλοιπους που, τι σύμπτωση, επιθυμούσαν διακαώς ό,τι κι εγώ και ήταν εξίσου βιαστικοί και υπερβολικοί. Γαμώτο!

Οι περαστικοί, είτε έριχναν ματιές γεμάτες απορία στην ουρά που ξεδιπλωνόταν σαν χοντρό φίδι στο πεζοδρόμιο είτε έκαναν άκρως επιτυχημένες ερωτήσεις στους αναμένοντες:

"Τι περιμένετε;" (μετά τη 15η φορά σταμάτησα το μέτρημα)
"Έγινε τίποτα;" (ομοίως...)

Μερικοί πρωτοτύπησαν: μία γιαγιά μας έδειχνε με το δάχτυλο και χαχάνιζε και φώναζε "καλέεεε, αυτοί σε λίγο θα φτάσουν στην πλατεία Ομονοίας, αχαχαχαχα!", ένας κύριος ρώτησε με άκρως ειρωνικό υφάκι αν θα μας μοίραζαν λεφτά (και μια κοπέλα απάντησε πολύ σοβαρά πως όχι, δεν έδιναν τίποτα, έπρεπε να πληρώσουμε για να μας δώσουν τα εισιτήρια) ενώ μια νεαρή με ρώτησε αν περιμένουμε για τους "Red Hot Chili Peppers" (Αλήθεια, έρχονται και οι Red Hot Chili Peppers; Θέλω συναυλιοδάνειο ΤΩΡΑ!). Αστειάκια και από αυτούς που περίμεναν (όχι, που θα γλιτώναμε): "Με ρώτησε η τάδε που είναι τα VIP και της είπα πάνω στο τείχος... και μετά σε γκρεμίζουν μαζί με αυτό, μουαχαχαχαχαχα!" (Ψιτ, κοπελιά, τηλεφώνησε ο "mr κρυόκωλος 2011" και θέλει πίσω το χιούμορ του...).

Η πιο δύσκολη στιγμή της αναμονής ήταν όταν βρέθηκα δίπλα στη βιτρίνα του "Λεωνίδα" και μου έκλειναν το μάτι οι πραλίνες, ενώ ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στον Πάρα Πολύ Ωραίο, Ξανθό & Μακρυμάλλη Νέο, που προπορευόταν στη σειρά και ομόρφυνε την αναμονή. Seriously, μιλάμε για ένα ποίημα, ένα θαύμα της φύσης, ένα κράμα Σκανδιναβού μεταλλά (στο πιο λουσμένο και εξημερωμένο) και Αξλ Ρόουζ (στα νιάτα του). Αααχ, βααχ!!! (Μήπως να μετατρέψω το μπλογκ σε "Σε είδα"; Not bad, χμμμ?)

Μία ώρα (και κάτι ψιλά) αργότερα έβγαινα από τη στοά με τα μαγικά χαρτάκια ανα χείρας.

Τα πήρα και είναι επίσημο:Τα λέμε τον Ιούλιο Ρότζερ!

"Ναι Ούρσουλά μου... Τα πήρα!
Και -μον ντιε!- γινόταν της π&%t@ν@$..."

Μέχρι τότε...

(Μαμα)κούλα μ'ακούς;

2011-05-07T23:05:00.007+03:00

Αφιέρωσις το σημερινό, όπως άλλωστε προδιαθέτει ο τίτλος. Για το τιμώμενο πρόσωπο θα μπορούσα να γράψω τόμους ολόκληρους, αφού τυγχάνει να γνωριζόμαστε αρκετά καλά, αλλά θα περιοριστώ στα βασικά:

Φτιάχνει άψογο light κέικ σοκολάτας (ω ναι, πρώτο απ' όλα μπαίνει αυτό)

Αν ψάξει το γενεαλογικό της δέντρο είμαι σίγουρη ότι θα βγει τριτοξαδέλφη της Λόρα Άσλεϊ, αν κρίνω από τη λατρεία σε οτιδήποτε εξαιρετικά καλόγουστο μεν, φλοράλ, με δαντελίτσες, κορδελίτσες, εντελώς ρομαντικού στιλ κλπ κλπ δε

Όποιο γατί μπει στην αυλή της δε φεύγει ποτέ πεινασμένο

Τα μάτια της θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί από τη φαντασία του Ουίλλιαμ Γκίμπσον ή άλλου συγγραφέα sci fi, καθώς διακρίνουν τα πάντα: τη χαρά πριν ακόμα τη μοιραστείς μαζί της, το 37,2 πριν ακόμα βάλεις θερμόμετρο, την παραμικρή στενοχώρια, την παραμικρή ζαβολιά ( επίσης το -μονιμότατο- tattoo που παρουσιάζεις για προσωρινό, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία...)

Το ίδιο ισχύει και για τα αυτιά της. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για το γεγονός ότι το δικό μου ακατάληπτο "gggrrrrrr$$&&!!@***!!!!grrrrrrr&&@@!" όταν γκρινιάζω, ακολουθείται πάντα από το δικό της "Μη λες γαμώτο!" (για την ιστορία, ναι, μεταξύ των λοιπών ακατάληπτων υπάρχει πάντα ένα "γαμώτο")

Μου έμαθε ότι στα δύσκολα "κο-λυ-μπά-με! κο-λυ-μπά-με!", πολλά χρόνια πριν δω το "ψάχνοντας το Νέμο" και ότι τα καλύτερα -πάντα- έρχονται!

Δεν μοιάζουμε καθόλου και οι χαρακτήρες μας είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι, παρα ταύτα μοιραζόμαστε πολλά: μοιραζόμαστε την αγάπη για τις όμορφες μυρωδιές, τις ωραίες μουσικές και το "CSI: Miami", μοιραζόμαστε βόλτες, μοιραζόμαστε τον -σωτήριο- αυτοσαρκασμό όταν περνάμε ζόρια και τη λατρεία για τον ύπνο και το χουζούρι. Α ναι, μοιραζόμαστε και μια εκ γενετής αλλεργία στην κακογουστιά. Μπλιάχ!

Κι επειδή σε αυτή τη ζωή καθένας βολεύεται με ό,τι resources διαθέτει, όταν το τιμώμενο πρόσωπο είναι η μαμά...

αν "πιάνουν" τα χέρια σου προσφέρεις κάτι χειροποίητο...

αν είσαι ο Αλμοδοβαρ γυρίζεις ταινία και την ονομάζεις "Όλα για τη μητέρα μου" και αν διαθέτεις ένα πτωχό πλην τίμιο μπλογκ μπορείς να ξυπνήσεις τον Στάθη Ψάλτη που κρύβεις μέσα σου και να χαρίσεις (εκτός από την καθιερωμένη γλάστρα από το ανθοπωλείο της γειτονιάς) ένα αγαπημένο τραγουδάκι!

Χρόνια πολλά μαμά!
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες!

Γραψ'το και θα γίνει!

2011-05-04T21:39:00.003+03:00

Ή αλλιώς: το μπλογκ μου έχει μαγικές ιδιότητες!

Φίλε αναγνώστη! Επιθυμείς διακαώς κάτι/κάποιον και δε σου κάθεται (με την καλή έννοια, πάντα) με τίποτα; Η λύση είναι απλή: θα μου το πεις, θα το γράψω στο μπλογκ και αργά ή γρήγορα θα δεις την επιθυμία σου να γίνεται πραγματικότητα. Μην κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι και λες, από μέσα σου ή απόξω σου, "πάει, το ΄καψε τελείως!", σε βλέπω! Μιλάω με γεγονότα.

Καπέλο: check!
Γατί: check!
Σκούπα: ... θα πάρω την ηλεκτρική, για άγρια γκάζια!

Είχα γράψει, κάπου στα μισά του Μάρτη, ένα κατεβατό για την πολύ κακή εμπειρία μου με ένα ηλεκτρονικό κατάστημα. Περίμενα, περίμενα, τους έστελνα μέηλς και με έγραφαν και, όπως έχω ξαναπεί, αφού εξαντλήθηκε η υπομονή μου τους έγραψα σε άπταιστα γαλλικά, γίναμε μπίλιες διαδικτυακώς, βρήκαμε επιτέλους λύση και το ίδιο βράδυ έκανα ένα ποστάκι, έτσι βρε αδερφέ, να πω κι εγώ τον πόνο μου. Μάντεψε τι με περίμενε την επόμενη μέρα, πρωί-πρωί με την αυγούλα, κάτω από την πόρτα... Oh yes, το πολυαναμενόμενο ειδοποιητήριο από το ταχυδρομείο, το οποίο - σε αντίθεση με την αγάπη που άργησε μόνο μια μέρα- άργησε δύο ολόκληρους μήνες!

Πως να θεωρήσω τυχαίο το γεγονός της άφιξης του όταν το καλό μου μπλογκάκι, από τους πρώτους μήνες της ύπαρξής του, μου έχει αποδείξει πολλάκις και ποικιλοτρόπως ότι είναι το δικό μου, προσωπικό τζίνι; Διότι, έχουμε και λέμε:

Επανάληψη "Ρετιρέ" ζήτησα;
Επανάληψη "Ρετιρέ" έλαβα!

Πως τα βιβλία της Ευγενίας Φακίνου είναι τα αγαπημένα μου έγραψα;
Λίγες μέρες αργότερα μου έκαναν δώρο το τελευταίο βιβλίο της!

Γράμμα στον Αγιο Βασίλη για να πάει καλά η χρονιά έστειλα; Όλα καλά!
Δεν έστειλα; Όλα σκ@τ@! (με το παρντόν κιόλας)

Πόσο δυσαρεστημένη είμαι από τις εμπειρίες μου στο σόππινγκ έγραψα;
Εδώ και κάμποσους μήνες, όποτε μπαίνω σε κατάστημα με εξυπηρετούν οι πιο ευγενικοί υπάλληλοι!

Υπήρξαν, βέβαια, στιγμές που αμφισβήτησα το ίδιο μου το μπλογκ, το παραδέχομαι, αλλά είχα τους λόγους μου. After all, κάποιες επιθυμίες μου δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμα: ο ροζ σκαραβαίος για παράδειγμα ή το να κερδίσω το τζόκερ (τι εννοείς μαντάμ όταν λες ότι για να κερδίσεις πρέπει πρώτα να παίζεις; ντεν καταλαβαίνει!), πράγματα απλά, καθημερινά. Επίσης, ξόδεψα τόσο μελάνι για να γράψω γράμμα στον αγαπητό Ρότζερ, εκλιπαρώντας τον να κάνει μια στάση στην Αθήνα για να ακούσω λάιβ το "The Wall". Τι να το κάνω το "ρετιρέ", όταν ο Ρότζερ δεν έρχεται στην Ελλάδα; Αυτό ομολογώ ότι με πίκρανε πολύ και είπα, δε βαριέσαι, συμπτώσεις ήταν όλα, όλα τυχαία...

Το είχα αφήσει πίσω μου το θέμα, πραγματικά, μέχρι τη στιγμή που χαζολογούσα στο ιντερνέεεετ και -κάνοντας κλικ από δω και κλικ από κει- είδα το σύνθημα γραμμένο ~~on the wall~~ σε μια ιστοσελίδα με μουσικά νέα:

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ROGER WATERS ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Περιττό να πω ότι πρώτα ζήτησα ταπεινά συγγνώμη από το μπλογκάκι μου για την έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του και στη συνέχεια στρώθηκα στο γράψιμο της λίστας με όλα όσα θα ήθελα, βάζοντας στην κορυφή την επιθυμία μου να τα πάω καλά σε κάποιες εξετάσεις που δίνω σε λίγο καιρό (ναι, βέβαια, ασφαλώς και μπορώ απλά να στρωθώ στο διάβασμα, αλλά ας το γράψω κι εδώ δια παν ενδεχόμενο).

Επίσης, να υπενθυμίσω ότι τον beetle τον θέλω ροζ.

PS: Ανοίξαμε και σας περιμένουμε! Οκ, κόκκινο χαλί δεν έστρωσα, θα ήτο προκλητικό εν μέσω κρίσης, αλλά ένα ηδύποτο μετά φοντανακίου ευχαρίστως να το προσφέρω σε όποιον επισκεφτεί το καινούριο μπλογκ που έφτιαξα για να παίζω, σαν παιδί κι εγώ!

Εν όψει Γιουροβίζιον: ένα μικρό φλασμπακ

2011-04-27T21:33:00.008+03:00

Είναι γνωστό πως δε μας χωρίζει πολύς καιρός μέχρι το φετινό τελικό της Γιουροβίζιον, το διαγωνισμό τραγουδιού δηλαδή που άλλοι λατρεύουν, άλλοι χλευάζουν και άλλοι (οι περισσότεροι) λατρεύουν να χλευάζουν. Με την ευκαιρία, να ευχηθώ καλή επιτυχία στην Ελληνική συμμετοχή, αν και το τραγούδι -για να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ- δε μου πολυαρέσει. Κάτι με χαλάει στο συνδυασμό ραπ με βαρύ ζεϊμπέκικο.

(Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως δε θα παρακολουθήσω τη βραδιά του τελικού -αν περάσουμε- και δε θα στολίσω με καλολογικά στοιχεία αυτούς που τσιγγουνεύονται τα πόιντς και μας δίνουν μόνο ένα δυο ή -ακόμα χειρότερα- δε μας δίνουν τίποτις, nothing at all, rien, nichts, nada! Έτερον εκάτερον! )

Τριγυρίζοντας ένα βράδυ στα σοκάκια του γιουτιούμπ, έπεσα πάνω στο τραγούδι που θα μας εκπροσωπούσε στο διαγωνισμό το 1982. Γράφω "θα", γιατί τελικά η χώρα μας δε συμμετείχε εκείνη τη χρονιά (στο διαδίκτυο διάβασα 2-3 διαφορετικούς λόγους γι' αυτό, αλλά δε γνωρίζω ποιος - ή αν κάποιος από αυτούς- ισχύει). Το τραγουδάκι το άκουσα ξανά και ξανά και ξανά...

Ομολογώ ότι θα προτιμούσα να στέλναμε ένα slow, σαν το "πονάμε όσοι αγαπάμε" ας πούμε, από το soundtrack του (λατρεμένου) "Βασικά καλησπέρα σας" ή κάτι λιγότερο χμμμμ... τσαχπίνικο τέλοσπάντων γιατί, ειλικρινά και χωρίς αστεία τώρα, πιστεύω πως ο Θέμης Αδαμαντίδης διαθέτει εξαιρετική φωνή.

Αυτό το πάντρεμα ξένων και εγχώριων μουσικών στοιχείων (που κάποιος χαρακτήρισε ντισκοβλαχιά!) έκανε θραύση στα (αθάνατα!) '80s . Μάλιστα, διαβάζοντας το χαρακτηρισμό, αυτομάτως πληκτρολόγησα τα κατάλληλα keywords προκειμένου να βρω μια από τις πιο αγαπημένες μου κινηματογραφικές σκηνές, από το σατιρικό "Αλαλούμ" του Χαρρυ Κλυνν που βγήκε στις αίθουσες το 1982, τη χρονιά δηλαδή που θα μας εκπροσωπούσαν οι "σαρανταπέντε κοπελιές" στο διαγωνισμό.

Ίσως κάπως έτσι να ακούγονται σε τριάντα χρόνια τα σημερινά χιτάκια, αυτά που καταφέρνουν να συνδυάζουν επιτυχώς ( ; ) μέσα σε λίγα μόνο λεπτά ποπ, τσιφτετέλι, αρ εντ μπι, ραπ, καλαματιανό και πεντοζάλη, ίσως κάπως έτσι να ακούγεται σε τριάντα χρόνια η φετινή συμμετοχή στη γιουροβίζιον.
(Μα, ρε παιδί μου, ραπ ζεϊμπέκικο;;;;;)

Αγαπητό ημερολόγιο (Πάσχα 2011 edition)

2011-04-26T14:57:00.005+03:00

Αγαπητό ημερολόγιο,

Με χαιρέτισε ένα μεγάλο ροζ κουνέλι! Μπαίνουμε, λοιπόν, το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης σ' ένα εμπορικό κέντρο και, πριν προλάβουμε να κάνουμε δέκα βήματα, να το μπροστά μας, με τα μεγάλα ροζ αυτιά του κι έναν φιόγκο στο λαιμό, να μας κουνάει με χαρά τα χέρια. Φυσικά δεν ήταν αληθινό, απλά μια ατραξιόν που λόγω των ημερών περιφερόταν στο χώρο και έβγαζε φωτογραφίες με τα παιδάκια. Το ίδιο έκανε κι ένα μεγάλο κίτρινο κοτόπουλο ενώ κάπου εκεί γύρω πήρε το μάτι μου ένα ακόμα ζωάκι που δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν. Ποτέ μην υποτιμάς την αξία της συνάντησης με ένα μεγάλο ροζ κουνέλι: κάνεις το βράδυ τον απολογισμό της ημέρας, απαριθμείς όλα τα στραβά και τα ανάποδα και στο τέλος μπορείς να τα διαγράψεις όλα λέγοντας "Ρε δε μπιιιιπ! Εμένα με χαιρέτισε το ροζ κουνέλι!". Άλλωστε, πόσο χάλια μπορεί να πάει η μέρα σου όταν σε έχει χαιρετίσει το μεγάλο ροζ κουνέλι;

Η φετινή πασχαλινή διάθεση ήταν χαρούμενη, έως και χαζοχαρούμενη, και όχι, δε βρήκα πουθενά παραπεταμένο το μαγικό ραβδάκι που τα κάνει όλα ροζ και εξαφανίζει αιτίες κι αφορμές για γκρίνια και πεσμένη διάθεση, απλά από το περασμένο καλοκαίρι το μάθημα στο οποίο πέφτει συνεχώς διαγώνισμα άνευ προειδοποίησης είναι το πεπερασμένο της ανθρώπινης ύπαρξης και η σημασία που έχουν όλες οι μικρές χαρές, αυτές που έρχονται σαν άγγελοι ρουφιάνοι για βοήθεια (όπως λέει και το άσμα, βοήθειά μας). Φέτος, για πολλούς και διάφορους λόγους, ήταν πολύ σημαντικό το "όλοι μαζί" της καθιερωμένης Κυριακάτικης γιορτής, αλλά δε συνεχίζω με το θέμα, διότι το παρόν γράφεται με πτερό κοράκου βουτηγμένο σε μελάνι χρώματος honeysuckle, που είναι τελευταία λέξη της μοδός στα χρώματα, και άμα πιάσει υγρασία θα καταστραφεί το πόνημά μου.

Περάσαμε πολύ όμορφα, γελάσαμε μέχρι δακρύων, τιμήσαμε τις μαγείρισσες και τους μάγειρες της παρέας, ήπιαμε το κα-τα-πλη-κτι-κό κρασί από το κτήμα του κυρίου Γ. , θαύμασα τα φλούο ροζ νύχια της ξαδέλφης Ε. και ζήτησα οδηγίες για να φτιάξω και τα δικά μου και οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώθηκαν χθες, όταν δοκίμασα -κατόπιν εορτής- τον οβελία, για το χατίρι του μπαμπά που μου παραπονέθηκε μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι σνομπάρω το αρνι. Επίσης, να σημειωθεί ότι στο βάψιμο των αυγών ουδεμία απώλεια είχαμε (πρωτοφανές,συνήθως θρηνούμε κάμποσα -ραγισμένα- θύματα...).

Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου ο παπάς έκανε Ανάσταση στις δώδεκα και τέταρτο, όπως πέρυσι δηλαδή. Χρειάζεται καινούριο ρολόι; Χρειάζεται επειγόντως σεμινάρια time management; Τηρείται αυστηρά το ακαδημαϊκό τέταρτο, για όσους προσέρχονται καθυστερημένοι; Ιδέα δεν έχω...

Το ίδιο βράδυ διαπίστωσα πως πάρα πολλά κοριτσάκια έχουν μολυνθεί από τον ιό της Πατύτιδος: χτενίζονται, ντύνονται, μιλάνε, χορεύουν σαν την Πάτυ. Ελπίζω να είναι περαστικό και σύντομα να υπάρχει διαθέσιμο κάποιο εμβόλιο.

Φυσικά δεν απουσίαζαν χαρακτηριστικά δείγματα των ειδών scatopedus enohliticus και enilicus hontromalacius. Τα δύο αυτά είδη έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: πετάνε κροτίδες, δυναμιτάκια, όπως τα λένε τέλος πάντων, μέσα στον κόσμο και μέσα στα δέντρα. Φέτος το χόντρυναν το θέμα και πετούσαν κάτι που έσκαγαν σαν βόμβες και τα λένε γουρούνες, όπως με ενημέρωσε ένα κοριτσάκι. Κι εντάξει, ας πούμε ότι τα πιτσιρίκια δεν καταλαβαίνουν τι βλακεία κάνουν, ένας πενηντάρης όμως που πετάει γουρούνες -εκτός του ότι είναι γουρούνι, δεν το συζητώ- πρέπει να τρώει γερή παντόφλα στο σπίτι από τη συμβία του για να αισθάνεται την ανάγκη να βγάλει τα απωθημένα του και να το παίξει μάγκας στην Ανάσταση, βάζοντας σε κίνδυνο αφενός τη σωματική ακεραιότητα των άλλων αφετέρου τα δέντρα του άλσους, λες κι έχουμε πια τόοοοοσο πράσινο που, δε βαριέσαι, ας διακινδυνεύσουμε μια φωτιά, έτσι για την πλάκα μας!

Εν τω μεταξύ, ήταν δίπλα μας μια ηλίθια που γκάριζε κάθε φορά που έσκαγε κροτίδα, έκανε "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!" και τρανταζόταν ολάκερη και μας τρόμαζε περισσότερο κι από τα μπαμ-μπουμ και από την ταραχή, αγαπητό ημερολόγιο, μου έσταξε κερί από τη ζουζουνιάρικη ροζ λαμπάδα μου πάνω στο pony skin τσαντάκι, ουαααααα! Επίσης, φόρεσα ένα ωραιότατο μεν λεπτεπίλεπτο δε λευκό φορεματάκι και τέλοσπάντων, ήμουν πολύ στάιλις μεν έγινα παγωτό δε.

Να μην ξεχάσω τη νέα αγαπημένη μου ιστορία, έναν ύμνο στην ανθρώπινη ηλιθιότητα, που μου διηγήθηκε η μάδερ: Αρχές των '70s, Μεγάλη Εβδομάδα και μια πελάτισσα του παππού μου, του πήγε στο φούρνο μια κότα για ψήσιμο. Ήταν γνωστό τοις πάσι ότι η συγκεκριμένη κυρία τηρούσε ευλαβικά όλες, μα όλες, τις νηστείες της χρονιάς, γι' αυτό ο παππούς τη ρώτησε απορημένος πως αποφάσισε να φάει κοτόπουλο τέτοιες μέρες. Όπως απεδείχθη, ο άντρας της κυρίας την είχε πείσει (ένας Θεός ξέρει πως τα κατάφερε ο άτιμος) ότι η κότα είναι νηστίσιμη, γιατί έχει, λέει, φτερά και πετάει (;) και οτιδήποτε πετάει είναι νηστίσιμο! "Βλακείες!" είπα εγώ. Μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τόσο ηλίθιος; Η μητέρα με διαβεβαίωσε πως η συγκεκριμένη ήταν γνωστό και ανυπέρβλητο βλήτο, το οποίο κάθε καλοκαίρι δήλωνε πως για να δροσίζεται κοιμόταν μέσα στη μπανιέρα (όπως "Νύχτα γάμου";). Εγώ επιμένω πως η κυρία είχε μπουχτίσει, όλο tofu-ελιά-καλαμαράκι πορτόλα, και ο σύζυγος θα την έπειθε, ακόμα κι αν της παρουσίαζε για νηστίσιμη τη σούβλα με το κοκορέτσι. Άλλωστε, όπως είπαν και οι Massive Attack, "Oh well, the devil makes us sin... but we like it when we 're spinning in his grip"

Και του χρόνου!

Καλό Πάσχα!

2011-04-18T15:47:00.003+03:00

"Wild is the wind"

2011-04-15T23:32:00.005+03:00

Από τα πολυτραγουδισμένα. Πρώτος διδάξας ο Johny Mathis, ακολούθησε η Nina Simone, έπειτα o David Bowie, ο George Michael, η Barbra Streisand και πολλοί άλλοι, όμως η δική μου αγαπημένη version είναι αυτή του Billy Mackenzie. Για μένα, η φωνή του frontman των "Associates" απογειώνει το τραγούδι που έγραψαν o Dimitri Tiomkin και ο Ned Washington για την ομότιτλη κινηματογραφική ταινία του 1957. Δυστυχώς για τους θαυμαστές του, οι περίφημες ψηλές νότες του Mackenzie (που εδώ ξεδιπλώνονται σε ένα cover του "heart of glass", των Blondie) σώπασαν το 1997, όταν έβαλε τέλος στη ζωή του.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Αχ, ψαροπούλα...

2011-04-13T23:23:00.010+03:00

Απόγευμα ηλιόλουστο, αλλά στον μικρό χώρο όπου δεσπόζει ένα τεράστιο ψυγείο με γυάλινες συρόμενες πόρτες και ό,τι απομένει είναι ασφυκτικά γεμάτο από γλάστρες σε όλα τα χρώματα και μεγέθη, το δυνατό φως είναι τεχνητό, από τις λάμπες φθορισμού της οροφής. Ο ανθοπώλης τακτοποιεί τα τριαντάφυλλα που ζήτησα. Είναι τύπος λίγο greek kamaki, λίγο διδάκτωρ του πανεπιστημίου που λέγεται ζωή."Για γενέθλια είναι η ανθοδέσμη κοπελιά?" με ρωτάει. Του απαντάω μονολεκτικά, "όχι". Βλέπω την απογοήτευση στα μάτια του, που δε συμμερίζομαι την όρεξή του για κουβέντα, και συμπληρώνω: "είναι για επίσκεψη σε ασθενή".

ο ασθενής...

Ο τύπος παρατάει τα τριαντάφυλλα με μία απότομη κίνηση και το πρόσωπό του συσπάται σ' έναν μορφασμό πόνου. Πηγαίνει ξανά στο ψυγείο, παίρνει ένα πράσινο μάτσο, φτέρη μου φαίνεται, παίρνει και μια αγκαλιά γυψοφίλη ή αλλιώς baby's breath, αυτά τα μικροσκοπικά λευκά λουλουδάκια που μοιάζουν ψεύτικα και ξαναπέφτει με τα μούτρα στη δουλειά.
" Αμάν πια!", σηκώνει ξαφνικά το κεφάλι από τον πάγκο εργασίας του.

"Αμάν πια με αυτές τις αρρώστιες!". Δείχνει πραγματικά στενοχωρημένος και συγχρόνως θυμωμένος. "Εδώ και καιρό συνέχεια για νοσοκομεία και αρρώστιες ακούμε. Οι περισσότεροι πελάτες για επισκέψεις σε αρρώστους τα θέλουν τα λουλούδια". Σκέφτομαι αν πρέπει να του ζητήσω ταπεινά συγγνώμη που δεν έχω να πάω σε κανένα πάρτι ενώ αυτός ξαναγυρίζει στην ανθοδέσμη. Δεν περνάει ένα λεπτό, ξαναρχίζει: "Το άγχος μας έχει καταστρέψει! Το άγχος φταίει!" ωρύεται, κραδαίνοντας ένα κλαδευτήρι. "Μας έχουν βάλει όλους στην πρέσα. Θα μας πεθάνουν όλους και θα ησυχάσουν!". Το μάτι του έχει αρχίσει να γυαλίζει επικίνδυνα. Τελικά ολοκληρώνει τη σύνθεση της ανθοδέσμης, την οποία - για να είμαι δίκαιη - παρά το παραλήρημα την έχει φτιάξει πανέμορφη. Πληρώνω, μου δίνει την απόδειξη και προσθέτει τον επίλογο: "Να το θυμάσαι αυτό που θα σου πω... Μέχρι το 2021, κούκλα μου, θα έχουμε γίνει όλοι ψαράδες..."

not bad...

Κι εγώ έχω να προσθέσω:

Πρώτον: Το ενδεχόμενο να με βρει το 2021 ψαροπούλα, σύμφωνα με την προφητεία του ανθοπώλη, μου φαίνεται πιο δελεαστικό από το να μη με βρει καθόλου το 2013, σύμφωνα με την προφητεία των Μάγια.

Δεύτερον: Δε βαριέστε κύριε ανθοπώλα μου... Δουλίτσα να υπάρχει!

Οι Tiger Lillies μας τραγουδάνε τη δική τους προφητεία...

Sexy men

2011-03-24T00:17:00.009+02:00

Ρίτσαρντ - Ραλφ ντε Μπρικασάρ: εσύ ήσουν, είσαι και θα είσαι ο πιο sexy!

Μπαίνω σ'ένα κατάστημα καλλυντικών για να αγοράσω το άρωμά μου. Στο σταντ που με ενδιαφέρει βρίσκεται ένας κύριος που δοκιμάζει διάφορα αρώματα. Τα μαύρα ράσα του δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την ιδιότητά του. Η υπάλληλος με ρωτάει τι θέλω και ομολογώ ότι αισθάνομαι κάπως αμήχανα ζητώντας την "όμορφη του οπίου" μπροστά στον παπά. "Εσείς αποφασίσατε;" τον ρωτάει η κοπέλα. "Ναι, θα πάρω αυτή" της απαντάει, δείχνοντας το μπουκαλάκι που κρατάει. Ρίχνω μια διακριτική ματιά στο label. Γράφει "sexy men". Την ίδια στιγμή, στο τρανζίστορ που παίζει non stop μέσα στο κεφάλι μου, αρχίζει αυτό:

tags: Dorothy ντροπή σου!, κόλαση, πρώτο καζάνι πίστα ρεζερβέ

Γλυκόλογα

2011-03-23T00:24:00.008+02:00

Έχω γράψει πολλές φορές πόσο πολύ με ενοχλεί η επιδημία αγένειας και γαϊδουριάς και πως όταν έχουμε νεύρα κρόσια κάνουμε γιόγκα, διαλογισμό και τάι τσι και κρύα ντους και δεν ξεσπάμε στους άλλους. Επίσης, πιστεύω ότι πετυχαίνεις αυτό που θέλεις πολύ πιο εύκολα με καλούς τρόπους και χαμόγελο, άλλωστε είμαι κορίτσι με πιάνο και γαλλικά, ας μην επαναλάβω τα γνωστά, δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ κιόλας. Σήμερα όμως, φίλε αναγνώστη, αναθεώρησα και άρχισα να βλέπω με άλλο μάτι τους (ελαφρώς, μην το παρα-μπιιιιπ το θέμα) αγενείς και κατέληξα στο συμπέρασμα πως ίσως τελικά δε γεννήθηκαν όλοι έτσι, ξινοί και στριμμένοι και bitches δηλαδή, αλλά τους προέκυψε στην πορεία, μετά από διάφορες τραυματικές εμπειρίες που έριξε στο δρόμο τους η κακούργα η κενωνία. Και εξηγούμαι: εδώ και καιρό είχα"επικοινωνία" με ένα ηλεκτρονικό κατάστημα. Η λέξη "επικοινωνία" σε εισαγωγικά, γιατί εγώ τους έστελνα μέηλς και αυτοί με έγραφαν ας μην πω που. Η παραγγελία μου είχε καθυστερήσει υπερβολικά, γι' αυτό το λόγο επικοινώνησα μαζί τους και πολύ ευγενικά (αηδιαστικά ευγενικά θα έλεγα), τους ρώτησα μήπως γνωρίζουν τι μπορεί να έχει συμβεί. Απάντηση καμία. Ξαναστέλνω, ματαξαναστέλνω, τίποτα και η παραγγελία μου άφαντη. Τσέκαρα κάθε πέντε λεπτά το μέηλ μου με την προσμονή που η Αλίκη περίμενε να γυρίσει ο Παπαμιχαήλ από το μέτωπο στη "δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά". Τελικά τους έστειλα ένα ακόμα μέηλ, αυτή τη φορά χωρίς πολλά μέλια, ελαφρώς ξεχεστήριο (pardon my french) θα το χαρακτήριζα, τύπου "ρε γαϊδούρια, θα απαντήσει κανείς ή τζάμπα ~~πίνω~~ γράφω;". Μέσα σε πέντε λεπτά(!) έλαβα απάντηση και πληροφορήθηκα ότι όλα τα προηγούμενα μέηλς προφανώς τα έφαγε η μαρμάγκα του διαδικτύου (ναι, ό,τι πεις ντάρλινγκ...) και τι μπορούμε να κάνουμε για σας αξιολάτρευτη ροδομάγουλη και ροδοπέταλη δεσποσύνη και καλή μας πελάτισσα και άλλα τέτοια γλοιώδη. Επανέρχομαι στα "ντήαρ σερ και ντήαρ μάνταμ", και στα "σας παρακαλώ αν μπορείτε να με ενημερώσετε μπλα μπλα μπλα, διότι εσείς μια χαρά τη χρεώσατε την καρτούλα μου αλλά παραγγελία γιοκ" και θένκγιου και ξαναματαθένκγιου, και ευχαρίστως να μας έρθετε το καλοκαίρι στην Ελλαδίτσα μας να σας φιλοξενήσουμε κιόλας άμα θέλετε (ok, το τελευταίο είναι ψέμα, δεν το έγραψα) αλλά φαίνεται πως το άτομο στην άλλη άκρη του e-mail έχει αλλεργία στα γλυκόλογα και λαμβάνω μία ειρωνικότατη και αγενέστατη απάντηση, α-πα-ρά-δε-κτη σου είπα, α-πα-ρά-δε-κτη σου λέω! Σοβαρά, αυτό το μέηλ πρέπει στο εξής να το δείχνουν σε όποιον εκπαιδεύεται για customer service, με την ένδειξη "τζιιιιιζ!" ή "φτου κακά!", γουοτέβερ κι εντάξει, φαντάζομαι ότι υπάρχουν και πελάτες που έχουν χόμπυ να δημιουργούν μπελάδες, αλλά μέχρι να βεβαιωθείς ρε φίλε ότι αυτός που σου γράφει έχει άδικο (γιατί αναγνωρίζω ότι δε γίνεται ο πελάτης να έχει πάντα δίκιο) δώσε ένα benefit of the doubt, έτσι να μας βρίσκεται! Και, τέλοσπάντων, τα παίρνω κι εγώ, γιατί είπαμε καλή είμαι μέχρι να μου πατήσεις τον κάλο (υπονοείτε κάτι μανδάμ και ρωτάτε πως κατάφερε ο κύριος εξ'αποστάσεως να με πατήσει στο κεφάλι;) και στέλνω απάντηση που θα ζήλευε η συγχωρεμένη η Τασσώ Καββαδία όταν έπαιζε την πεθερά της Μπέττυς Λιβανού στην "αμαρτία της ομορφιάς" (τι έχω πάθει με τις ταινίες σήμερα;). Πάνε οι καλοί τρόποι, πέταξαν, πάει και το πιάνο, μόνο τα "γαλλικά" επιστρατεύθηκαν. Είμαι σίγουρη ότι αν ήμασταν face to face θα ήμουν πολύ πιο ευγενική. Επίσης, αν δεν με είχε προκαλέσει με την αγενέστατη απάντηση δεν υπήρχε περίπτωση να αντιδράσω έτσι, θα το πήγαινα χαλαρά το θέμα. Ποιό ήταν, όμως, το αποτέλεσμα; Μετά από λίγο έλαβα ένα ακόμα μέηλ και μου πρότειναν μια ωραιότατη λύση στο πρόβλημα για το οποίο τους είχα ενοχλήσει, με την καλή έννοια, τόσες φορές τους τελευταίους μήνες κι ουτε που έμπαιναν στον κόπο να μου απαντήσουν.

Τα συμπεράσματα της ημέρας:

α) "Μέτρον άριστον" my friends, ακόμα και στα μέλια
β) Όταν με το καλό έρθει -επιτέλους!- στα χέρια μου η παραγγελία, σκέφτομαι να στείλω στο μαγαζάκι μια ευχαριστήρια επιστολή. Για να είμαι σίγουρη ότι θα τη διαβάσουν θα αρχίζει κάπως έτσι:
"Dear stupid people..."

Και στο σημερινό σάουντρακ
το πιο (nude and) rude αγόρι,
ο Iggy Pop, δηλώνει :
"sick of you"!
(of me, ρε Iggy? Ωραίος τρόπος...)

Παγκόσμια ημέρα ποίησης... (part 3)

2011-03-21T01:19:00.005+02:00

"Ωδή στις τηγανιτές πατάτες"

Τσιτσιρίζει
το λάδι
ζεσταίνοντας
τη χαρά του κόσμου'
οι τηγανιτές
πατάτες
μπαίνουν
στο τηγάνι
σα χιονισμένα
φτερά
πρωινού κύκνου
και βγαίνουν
χρυσωμένες από το τσιτσιριστό
κεχριμπάρι της ελιάς.

Το σκόρδο
τους προσθέτει
το γήινο άρωμά του,
το πιπέρι,
σκόνη που πέρασε από τους υφάλους,
και
ντυμένες
ξανά
με φιλντισένιο κοστούμι, γεμίζουν το πιάτο
με την επανάληψη της αφθονίας τους
και τη γήινη γευστική τους απλότητα.

Pablo Neruda

Τρεις βδομαδούλες έλειψα, αλλά μόλις επέστρεψα στο μπλογκόσπιτο κλείστηκα στην κουζίνα! Είμαι νοικοκυροκόριτσο, πως να το κάνουμε;

Μουσικό διάλειμμα

2011-03-01T00:17:00.008+02:00

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα για ποιό λόγο μου αρέσει τόσο πολύ ο Vassilikos. Για τη φωνή; Για τις ωραίες διασκευές; Για το γεγονός ότι είναι ένας (ας μην πω ο μόνος) από τους λίγους που τραγουδάνε αγγλικό στίχο, χωρίς να θυμίζουν υποψήφιο που δίνει προφορικά για λόουερ; ... Who knows?

Καλό μήνα!

Άγιος Βαλεντίνος: ένα μεθεόρτιο ποστ!

2011-02-16T16:43:00.002+02:00

Θα ήθελα μία χρονιά, Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα (μεγάλη η χάρη του), να μην ακούσω/διαβάσω κανέναν εξυπνάκια να κάνει κήρυγμα για το ότι είναι μια γιορτή εμπορική και όλοι όσοι επιμένουν να γιορτάζουν αφενός είναι κορόιδα αφετέρου έχουν βαθιά, άλυτα προβλήματα τα οποία προσπαθούν να καλύψουν με δώρα και ρομαντικά ραντεβού υπό το φως των κεριών. Αντιθέτως αυτοί, οι εξυπνάκηδες δηλαδή, έχουν την τέλεια σχέση, τον τέλειο σύντροφο, η καθημερινότητά τους θυμίζει ρομαντική κομεντί της Νόρα Έφρον και γι'αυτό δεν γιορτάζουν αλλά σνομπάρουν τη συγκεκριμένη μέρα. Πως ακριβώς γνωρίζουν τι συμβαίνει στις σχέσεις των άλλων, άγνωστο! Σημασία έχει ότι το γνωρίζουν...

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτούς που βγάζουν τέτοια ξινίλα για κάτι τόσο, ας μην το πω χαζό, ας το πω ανάλαφρο. Εντάξει, δεν γιορτάζεις κύριέ μου/ κυρία μου. Σεβαστό. Τι σε κόφτει τι κάνουν οι υπόλοιποι τη συγκεκριμένη μέρα? Μήπως, επειδή ένα από τα επιχειρήματα των μη-εορτάζοντων είναι το εμπορικό της υπόθεσης, μήπως λέω τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά απέχουν από τα καταστήματα και δεν αγοράζουν δέντρο ή στολίδια ή δώρα? Να υποθέσω ότι δεν γιορτάζουν τα γενέθλιά τους, γιατί και τις υπόλοιπες 364 ημέρες ζούν και αναπνέουν? Μήπως δεν γιορτάζουν την ονομαστική τους εορτή, διότι όλο το χρόνο με το ίδιο όνομα κυκλοφορούν? Μήπως δεν γιορτάζουν επέτειο γάμου, γιατί -oh well!- κάθε μέρα είναι παντρεμένοι? Και, αλήθεια, αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο και σε όλες τις υπόλοιπες "σπέσιαλ" μέρες, πχ "ημέρα της γυναίκας", "ημέρα της μητέρας", "ημέρα της γής", ~~"ημέρα της μαρμότας"~~ ?

Χειρότερα από τα αμφιβόλου αισθητικής λούτρινα αρκουδάκια είναι τα κηρύγματα από αυτοαποκαλούμενους ειδήμονες σε θέματα σχέσεων, γιατί το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι ούτε ο Άγιος Βαλεντίνος, ούτε τα λουλούδια, ούτε τα ρομαντικά τετ-α-τετ, αλλά το γεγονός ότι κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται πως είναι δυνατό να μη συμφωνούν όλοι με τη δική τους άποψη, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για προσωπικά ζητήματα. Κι εμένα μου αρέσουν το κόκκινο χρώμα, η θάλασσα, ο Ολυμπιακός, τα γιουβαρλάκια, ο ντόκτορ Χάουζ και το ξανθό γκομενάκι που υποδύεται τον μένταλιστ στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά, αλλά δεν θεωρώ κακόγουστο όποιον δεν συμφωνεί μαζί μου! Ακόμα πιο ενοχλητική βρίσκω την απαράδεκτη συνήθεια που έχουν οι "ειδήμονες" που αναφέρω πιο πάνω, να προσπαθούν να μετριάσουν τη χαρά που αισθάνεται κάποιος άλλος, με αμπελοφιλοσοφίες και αυθαίρετα συμπεράσματα. Καταλήγω κι εγώ στο (αυθαίρετο) συμπέρασμα, ότι όποιος ασχολείται τόσο πολύ με τα προσωπικά των άλλων, μάλλον δεν βρίσκει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη δική του προσωπική ζωή.

Για όλους τους αγαπούληδες, κερνάω τραγουδάκι από τον Νικ!

PS: Δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν υποστηρίζω τα παραπάνω επειδή με χτύπησε ο έρως κατακούτελα. Άλλωστε το μόνο γλυκό της φετινής αγαπουλινοημέρας ήταν ένα γαλακτομπούρεκο που μου έφεραν από το "Κοσμικόν".

Blue

2011-01-20T22:39:00.007+02:00

Θα γίνω η αφορμή να κυκλοφορήσουν ανέκδοτα για τις κοκκινομάλλες. Τα κατακα(η)μένα εγκεφαλικά κύτταρά μου μάλλον χρειάζονται επειγόντως φορμάτ. Προχθές, μπήκα σ'ένα κατάστημα καλλυντικών, πήρα ξεβαφτικό νυχιών και αφρόλουτρο, πλήρωσα κι έφυγα. Δυό βήματα πριν την έξοδο συνειδητοποίησα ότι κάτι μου έλειπε. Δεν ήταν το τηλέφωνο, αισθανόμουν το βάρος του στην τσέπη μου. Δεν ήταν το πορτοφόλι, πριν από ένα λεπτό το έριξα στην τσάντα μου κι έκλεισα το φερμουάρ. Ήταν η τσάντα με αυτά που μόλις είχα αγοράσει. Τόσο καλά.

Κάποιες μέρες ξεκινάνε στραβά. Όσο καλές προθέσεις κι αν έχεις. Σαν να σου σφίγγει τον λαιμό παλαιστής του σούμο με τη χερούκλα του, σαν να μην πηγαίνει τίποτα καλά, χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, χωρίς να ξέρεις τι σου φταίει. "Έλα τώρα που δεν ξέρεις..." βιάζεται να ψιθυρίσει η γνώριμη φωνή, ίδια κι απαράλλακτη με τη δική μου. Μπορεί και να είναι σημάδι ωριμότητας να αναγνωρίζεις τι σου φταίει, παρα ταύτα όποιος δει την ανωριμότητά μου να της πει να γυρίσει πίσω, μου λείπει. Ας κάνω τα στραβά μάτια, ας πω ότι φταίει που η προηγούμενη μέρα ήταν η blue Monday, η πιο καταθλιπτική μέρα του χρόνου όπως λένε. Ας συμβιβαστώ με το γεγονός ότι η δική μου μπλε Δευτέρα άργησε μια μέρα.

Μάταια περιμένω να πει κάποιος μια λάθος κουβέντα, να κάνει μια λάθος κίνηση, έτσι, για να βρω αφορμή να ξεσπάσω πάνω του. Κανένας δεν μου κάνει τη χάρη. Στην είσοδο μιας στοάς ένας εκπρόσωπος κέντρου αδυνατίσματος, με βαριεστημένη φάτσα, αντί να προσπαθεί να πείσει τις περαστικές κυρίες ότι χρειάζονται επειγόντως γενικό ρεκτιφιέ, έχει στρέψει την προσοχή του σε ένα πιάτο με donuts που βρίσκεται πάνω σε ένα τραπεζάκι, δίπλα σε ένα μικρό καλάθι με λαχνούς ("Συγχαρητήρια, κερδίσατε μια δωρεάν επίσκεψη!"). Είναι λίγο αστείο να βλέπεις κάποιον να καταβροχθίζει λαίμαργα τους ζαχαρωμένους πειρασμούς, λες και φοβάται πως από στιγμή σε στιγμή θα εμφανιστεί κάποιος και θα τους πάρει με τη βία από τα χέρια του, δίπλα ακριβώς από την πινακίδα με τη φίρμα που υπόσχεται αψεγάδιαστα σώματα. Αναρωτιέμαι αν πρόκειται για κάποιο διαφημιστικό κόλπο, τύπου "με τα θαυματουργά προγράμματά μας τρώτε όσα donuts θέλετε και διατηρείτε τη γραμμή σας" ή απλά για έναν άνθρωπο που έχει φτάσει στα όριά του. Ό,τι από τα δύο κι αν είναι, ένα χαμόγελο το έσκασα. Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα, είναι η τελευταία σκέψη της Τρίτης. Η Τετάρτη θα είναι καλύτερη.

Η Τετάρτη δεν είναι καλύτερη. Δεν παίζω, οι υπόλοιποι πρόλαβαν μια blue Monday κι εγώ ξέμεινα με blue rest of the week? Το απόγευμα βάζω μπροστά τα μεγάλα μέσα: φτιάχνω κουλουράκια, αλμυρά, με ούζο. Αφού κανένας δεν μου δίνει αφορμή να τον βρίσω ή να τον πλακώσω στις φάπες, θα βγάλω κι εγώ τα απωθημένα μου στη ζύμη. Αυτή υπομένει αδιαμαρτύρητα όλα τα βασανιστήρια, την κόβω, την πλάθω, την ψήνω. Μεγάλο σουξέ τα κουλουράκια... άσε που έμαθα επιτέλους να τα φτιάχνω όλα σε ίδιο μέγεθος και σχήμα. Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα, είναι η τελευταία σκέψη της Τετάρτης.

Την αγαπώ αυτή τη Σκάρλετ Ο' Χάρα μέσα μου, που κάθε βράδυ μου υπενθυμίζει ότι αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Αλήθεια, μια χαρά συμβιώνουμε. Απλά είναι κάποιες στιγμές που ο πειρασμός να τη διατάξω να το βουλώσει επιτέλους γίνεται τόσο μα τόσο μεγάλος...

Αν είχα μπλογκ στα δεκαπέντε...

2011-01-17T17:54:00.012+02:00

Παίρνω τη σκυτάλη από την DaisyCrazy και φαντάζομαι πως θα ήταν το μπλογκ μου αν το έγραφα πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν ήμουν δεκαπέντε.

Για επικεφαλίδα θα είχε τη φωτο με τα κόκκινα παπούτσια που έχω στο πλάι.

Θα υπήρχε ένα tag που θα λεγόταν "πρόβες" ή "τι τραβάμε κι εμείς οι καλλιτέχνες!", για τις ιστορίες από το ωδείο, τη θεατρική ομάδα κλπ.

Θα έγραφα τις απίστευτες ιστορίες που μου έλεγε η διπλανή μου, η οποία μεγάλωνε σε μια οικογένεια τύπου "Ρετιρέ", only better!

Θα αναδημοσίευα μια έκθεση που είχα γράψει στο μάθημα αγγλικών. Έπρεπε να γράψουμε για έναν καλλιτέχνη που θαυμάζαμε. Εγώ, αθεράπευτη φαν των Queen, έγραψα περίπου δέκα σελίδες αποτίοντας φόρο τιμής στον Φρέντι Μέρκιουρι, λες και ήμουν επίσημη βιογράφος του μακαρίτη. Η καθηγήτρια, η οποία ήτο αγγλίς από το Μπέεερμι(ν)χαμ και εξίσου Μερκιουροχτυπημένη, συγκινήθηκε τα μάλα, με φίλησε σταυρωτά και μου έβαλε άριστα.

Στην ίδια καθηγήτρια θα αφιέρωνα ακόμα ένα ποστ. Πιο συγκεκριμένα στην πρωτότυπη μέθοδο που εφάρμοζε για να μας εξετάσει στο listening comprehension: έβαζε κάτι απίστευτες ροκιές τύπου "Born to be wild" των Steppenwolf, μας μοίραζε χαρτιά με τους στίχους, με κενά ενδιάμεσα, κι εμείς τα συμπληρώναμε ακούγοντας το τραγούδι.
Μάθημα, ανελέητο headbanging και εξάσκηση air guitar, 3 σε 1!

Θα έγραφα τα (κρύα συνήθως) ανέκδοτα που μου άρεσαν.
Παραθέτω το all time αγαπημένο μου:

Το 9 συναντάει το 2.
-Γεια σου 2!
-Γεια σου 7!
-Δεν είμαι το 7, είμαι το 9...
-Συγγνώμη, αφαιρέθηκα!
(μουαχαχαχαχα!)

Το μπλογκ μου θα είχε πολλά ποστ για τον Axl Rose... αααααχ! Θα είχε όμως και ένα ποστ αποδοκιμασίας για τις ενδυματολογικές επιλογές του στο Freddie Mercury Tribute Concert το '92
(με τα σώβρακα ρε Αξλ? τσκ, τσκ, τσκ... Λίγος σεβασμός λέμε!)

Θα έγραφα για φόρμουλα 1. Υποστήριζα τον Jacques Villeneuve, ο οποίος μας έκανε υπερήφανους το '97 κερδίζοντας το πρωτάθλημα!

Μου άρεσε τρελά ένας συμμαθητής μου στα Γερμανικά. Θα αφιέρωνα δυο-τρεις αράδες και γι'αυτόν.

Θα είχε ποιήματα του Neruda
(επηρρεασμένη από το υπέροχο "Il Postino" του 1994).

Διάβαζα τότε ένα ωραίο περιοδικό, "the face" το έλεγαν.
Θα έγραφα για τα άρθρα που μου έκαναν εντύπωση (και ήταν αρκετά).

Στα 15 αγόρασα το πρώτο μου κραγιόν: the body shop, νούμερο 04. Όχι μόνο θα έκανα σχετική ανάρτηση, απ'τη χαρά μου θα έφτιαχνα και νέα ετικέτα "make up" για να την καταχωρήσω!

Θα προβληματιζόμουν: τι θα γίνω όταν μεγαλώσω?
Πως θα είμαι στα 30? και λοιπά υπαρξιακά. Θα (αμπελο)φιλοσοφούσα.

Και τέλος, αν και το '95 δεν υπήρχε γιουτιούμπ (αλλά ούτε και μπλόγκερ, επομένως...), θα έβαζα βιντεάκι με αυτό το τραγούδι των Magic de Spell,
που κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά και μου άρεσε πολύ!

Omnia causa fiunt

2011-01-12T21:34:00.006+02:00

Ξεστολίσαμε. Πολύ βαρετή διαδικασία και άχαρη, όταν στο τέλος μένει το δέντρο γυμνό από στολίδια και γιρλάντες και χιόνι, που όσο όμορφο φαίνεται πάνω στα κλαδιά τόσο εκνευριστικό γίνεται όταν προσπαθείς να το μαζέψεις, προκειμένου να ξαναβρει το σαλόνι την προεόρτια, συνηθισμένη εικόνα του. Το στόλισμα όμως έχει πλάκα, αν και φέτος απλά έβαλα το αστέρι στην κορυφή και τα λαμπάκια στην πρίζα, λες και ήμουν δήμαρχος ή καμια σελέμπριτι που τίμησε με την παρουσία της την εορταστική εκδήλωση. Μετά στόλισα και το δικό μου δέντρο, που είναι μινιόν αλλά όπως διαπίστωσα στο ξεστόλισμα το είχα φορτώσει τουλάχιστον τρεις φορές το βάρος του με πιθηκους-μικρούς τυμπανιστές, αγγελους, κόκκινα φιογκάκια, αστερια και τόση ασημένια βροχή, που στο τέλος άστραφτε περισσότερο κι από φόρεμα πίστας. Πρότεινα του χρόνου να στολίσουμε καράβι: δυο σειρές λαμπάκια, άντε κι ένα μίνι μπουκάλι σαμπάνια για να το βαφτίσουμε και τέλος. Το ξεστόλισμα υπόθεση 5 λεπτών.

Στην αλλαγή του χρόνου το ένα μου χέρι ύψωνε το ποτήρι με τη moët για να καλωσορίσει το '11 και την ίδια στιγμή το άλλο ύψωνε τον μέσο για να αποχαιρετήσει το '10 όπως ακριβώς του άξιζε, καθόλου ladylike αλλά δε βαριέσαι... Λίγο αργότερα, έκπληκτη διαπίστωσα ότι μου έτυχε το νόμισμα της βασιλόπιτας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Φέτος είχα την εντύπωση πως οι γιορτινές μέρες κράτησαν περισσότερο. Τις πέρασα όμορφα, μαζί με τους πιό αγαπημένους μου. Και γέλασα πολύ: διαβάζοντας το πρώτο μήνυμα που έλαβα , με ασυνήθιστες ευχές... τραγουδώντας από το τηλέφωνο τα κάλαντα σ' ένα αγαπημένο πρόσωπο που ζει στο εξωτερικό ("έκανα διεθνή καριέρα, χοχοχο!")... ακούγοντας την ημέρα των Χριστουγέννων την πρόταση της γιαγιάς Dorothy να πούμε όλοι μαζί τη "Δραπετσώνα": αυτό που λέει "κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου, εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί" (γιαγιά είσαι θεά, αλλά νομίζω ότι πρέπει να βλέπεις λιγότερο Αυτιά).... Λίγες μέρες μετά την Πρωτοχρονιά μου τηλεφώνησε, μεταξύ άλλων, η 80χρονη αδελφή του παππού μου , να μου ευχηθεί για τη γιορτή μου: "Χρόνια πολλά Ντοροθάκι... Φοβάμαι με όλα αυτά που ακούω μη γίνει κανένας πόλεμος... Δεν έρχεσαι καμια μέρα να πιούμε καφέ, που έχω τόσο καιρό να σε δώ?". Μη γίνει πόλεμος και δεν έχουμε πιεί έναν καφέ!

Οι υπόλοιποι ευχήθηκαν χωρίς να εκφράσουν παρόμοιες ανησυχίες, ορισμένοι με τέτοιο ενθουσιασμό που ομολογώ ότι άρχισα να αισθάνομαι τύψεις, γιατί τη γιορτή μου δεν την ευχαριστιέμαι όσο τα γενέθλιά μου, κατάλοιπο από τα μαθητικά χρόνια φαίνεται, γιατί εκεί κοντά άνοιγαν τα σχολεία. Μόνο ένα τηλεφώνημα μου χάλασε τη διάθεση: φαντάσου όλες τις "Κασσάνδρες" που ουρλιάζουν στα παράθυρα της τιβι (και τρομάζουν τις γιαγιάδες) για την κρίση χωρίς ουσιαστικά να λένε κάτι νέο ή να προτείνουν μια λύση τέλοσπάντων, όλες μαζί σε συσκευασία ενός: "Χρόνια πολλά. Χανόμαστε, καταστρεφόμαστε (τώρα? εγώ για το 2012 είχα ακούσει), πάμε κατα διαόλου, μπλα μπλα μπλα..." Μου τη δίνουν όλοι αυτοί που μιλάνε ΜΟΝΟ για την κρίση, ακόμα και όταν παίρνουν ένα ρημαδοτηλέφωνο για να ευχηθούν, και μάλιστα χωρίς να έχουν κάποιο πρόβλημα. Να 'χαμε να λέγαμε δηλαδή. Και με υφάκι, λες και όλοι οι υπόλοιποι δε ζουν στην Ελλάδα, αλλά στις Βερσαλίες, και η καθημερινότητά τους δεν επηρρεάζεται από τις αυξήσεις στους φόρους και τις μειώσεις στους μισθούς και τις απολύσεις και και και... Εντάξει λοιπόν, να πάρω ξηρά τροφή και νερό και κάμποσες γατοκονσέρβες και να κλειστώ στο υπόγειο του γείτονα (αφού το σπίτι μου δεν έχει) αγκαλιά με το γατί, περιμένοντας το τέλος. Ή θα ήταν καλύτερα να απαντούσα, παίρνοντας το πιο περισπούδαστο ύφος που διαθέτω κι επαναλαμβάνοντας αυτό που έγραψε ο Στρατής Τσίρκας σχεδόν σαράντα χρόνια πριν, πως "όποιος διαλέγει την άρνηση και τον πεσιμισμό βγαίνει κερδισμένος στις προβλέψεις και χαμένος στη ζωή του" κι ασ' τον μετά να ψάχνει quote για να συνεχίσει την quoteομαχία;

Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξη, ούτε ψάχνω να βρω το θετικό σε κάθε αναποδιά, προσπαθώντας όμως να κάνω πολιτισμένο διάλογο αισθάνθηκα σαν αφελής και αθώα Πολυάνα που αντιμετωπίζει τη στριμμένη θεία της. Αυτό το τηλεφώνημα μου θύμισε μια ιστορία που είχα διαβάσει για τον Τσαρούχη, σ' ένα βιβλίο της Βαμβουνάκη(;) νομίζω: η νοσοκόμα του έλεγε να μη βγει γιατί ήταν άρρωστος κι έβρεχε και θα πέθαινε κι εκείνος απάντησε με την επική ατάκα: "Για να μην πεθάνω, να μή ζήσω?".

Σκέφτομαι τα resolutions που θα μπορούσα να γράψω για το '11: να τακτοποιήσω τις ντουλάπες μου στην εντέλεια (και να μείνουν έτσι για κάμποσα εικοσιτετράωρα), να είμαι λιγότερο αναβλητική και αναποφάσιστη, να είμαι λιγότερο "μην του μιλάτε του παιδιού" όταν δεν έχω κέφια, να ΜΗΝ αγοράσω ακόμα ένα ζευγάρι μπότες (σε προηγούμενη ζωή ήμουν σαρανταποδαρούσα, δεν βρίσκω άλλη εξήγηση), να συμπληρώσω εγκαίρως την αίτηση για τα σεμινάρια που μου τράβηξαν την προσοχή τις προάλλες, να κοιμάμαι (πιο) νωρίς,να...να... Αυτά που βάζω κάθε χρόνο δηλαδή. Ψάχνοντας, όμως, τι είναι αυτό που ξεχωρίζει μια καλή χρονιά από μία κακή, δεν βρήκα την απάντηση ούτε στα τακτοποιημένα ρούχα, ούτε στη λήψη αποφάσεων σε χρόνο ρεκόρ. Ασφαλώς, κακές ήταν οι χρονιές που έφεραν καταστάσεις μη αναστρέψιμες. Δεδομένου όμως ότι τα (πραγματικά) μη αναστρέψιμα μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού, νομίζω ότι τελικά αυτό που κάνει μια χρονιά καλή είναι να κοιτάς στο τέλος προς τα πίσω και να βγαίνει νόημα. Να επαληθεύεται αυτό που λένε, πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο (και μερικοί υπερ-αισιόδοξοι το πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα και υποστηρίζουν πως όλα συμβαίνουν για καλό), λιγότερο με μοιρολατρική διάθεση και περισσότερο με εμπιστοσύνη στην ίδια τη ζωή. Τα χρόνια που δεν έχω αποχαρακτηρίσει ακόμα από τη ρετσινιά του "κακού", είναι αυτά που μέχρι σήμερα κρατάνε κρυμμένο τον λόγο πίσω από τα γεγονότα. Κατά βάθος ξέρω πως αυτό που πραγματικά θέλω και χρειάζομαι, τώρα που μια χρονιά από αυτές που τις κοιτάς και δεν βγαζουν νόημα έχει περάσει πια, είναι ακόμα περισσότερη εμπιστοσύνη στο "omnia causa fiunt" κι ακόμα περισσότερη υπομονή όταν αναζητάω κάτι κατανοητό πίσω από ακαταλαβίστικες λέξεις.
Και να κερδίσω το τζόκερ.

Άγιε Βασίλη έχεις e-mail !

2010-12-31T15:20:00.001+02:00

"Γράφε με bold ρε Dorothy, έχω και πρεσβυωπία!"

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Χρόνια πολλά, καλή χρονιά κτλ. Είμαι η Dorothy, που σου είχα ζητήσει στο τέλος του α-πα-ρά-δε-κτου 2008 να μου φέρεις ένα πολύ ωραίο 2009. Μάλιστα, σου είχα στείλει συνημμένη τη φωτό μιας σαλταρισμένης ξανθιάς που τράβαγε τα μαλλιά της, για να δώσω έμφαση στα γραφόμενά μου. Με θυμήθηκες? Εγώ είμαι πάλι, με διαφορετικού χρώματος μαλλί βέβαια. Αγαπημένο μου Αγιοβασιλάκι, πριν από δυο χρόνια το αίτημά μου έγινε δεκτό και το 2009 ήταν -σχεδόν- ανέφελο. Θεώρησα, λοιπόν, σωστό τον περασμένο Δεκέμβρη να μη σου στείλω γράμμα με τις επιθυμίες μου για το 2010. Βλέπεις, αφενός πίστεψα ότι το είχες πιάσει το νόημα και θα μου έφερνες μια χρονιά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου, αφετέρου δε θέλω να γίνομαι φορτική καθώς γνωρίζω ότι πήζεις στη δουλειά κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Εσύ, όμως, φίλτατε, δεν έλαβες γράμμα και παρα-χαλάρωσες και μου το (μπιιιιιιιιιιιιιιπ!) το θέμα και, παρά το γεγονός ότι εγώ ήμουν πολύ καλό κορίτσι (το καλύτερο! και μετριόφρων πάνω απ'όλα!) μου έστειλες ένα 2010 ελλατωματικό και χωρίς κάρτα αλλαγής! Αναρωτιέμαι, από πλανόδιο στην Αιόλου το αγόρασες ρε τσιφούτη? Σου γράφω, λοιπόν, αυτό το e-mail (γιατί υποψιάζομαι ότι τα γράμματα τα στέλνεις αδιάβαστα στον κάδο της ανακύκλωσης) για να σου ζητήσω να κάνεις ό,τι μπορείς ώστε την επόμενη χρονιά να την περάσω πολύ καλά.

Τόσο καλά, σαν να βρίσκομαι κάπου εδώ....

και / ή κάπως έτσι...

Σε περίπτωση που η επιθυμία μου δεν πραγματοποιηθεί, φρόντισε να μη σε πετύχω πουθενά του χρόνου το Δεκέμβρη, γιατί θα με πιάσει το Πειραιώτικο και θα ψάχνεις να βρείς τάρανδο να φύγεις.

Is that clear Santa baby?
Verstehst du mich?
Γκέγκε?

Αυτά τα ολίγα. Φιλάκια πολλά και τα δέοντα στην κυρία σύζυγό σου.
Με εκτίμηση

Dorothy

PS: Με συγχωρείς αν σε πικραίνω, αλλά εσύ άρχισες πρώτος. Και για να δεις ότι δεν σου κρατάω κακία -αντιθέτως, σε συμπαθώ πολύ- σου αφιερώνω το μέγκα χιτ "χοντρούλη μου, εσύ 'σαι το μανούλι μου" (πάτα εδώ για να το απολαύσεις)!

PS2: Καλή Χρονιά είπαμε? Να ξαναπούμε...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Καλά Χριστούγεννα!

2010-12-23T21:20:00.001+02:00

30!!!

2010-12-05T13:04:00.004+02:00

Θα πάρει λίγο χρόνο μέχρι να το συνηθίσω και να μην ξεκινάω με εικοσι... όταν ρωτάνε την ηλικία μου, ακριβώς όπως όταν αλλάζει η χρονιά και το χέρι εξακολουθεί να γράφει την προηγούμενη. Κατα τ' άλλα μια χαρά. Το είπε και ο Ζορζ Κλεμανσο: "Ο,τι έμαθα το έμαθα μετά τα τριάντα" ( η Μπετ Μίντλερ από την άλλη λέει ότι μετά τα τριάντα το σώμα έχει "a mind of its own", άουτς, ξέρεις να μας φτιάχνεις το κέφι κυρα-Μπετ ).

Άσε που έχω και την τέλεια δικαιολογία για όλα:
"Παράτα με, περνάω την κρίση των τριάντα".

Λόγω της αλλαγής δεκαετίας, φέτος αλλάξαμε και γεύση στην τούρτα, από σοκολάτα σε καραμέλα. Ώρα να σβήσω τα (τριάντα) κεράκια μου!

Μετά το shopping χρειάζομαι therapy

2010-12-03T15:47:00.002+02:00

Αν πιστεύω ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο; Όχι δεν το πιστεύω. Ας πούμε το καλοκαίρι, σ' ένα κατάστημα παπουτσιών, μια κυρία(;) ήταν τόσο αγενής που απόρησα πως η κοπέλα που την εξυπηρετούσε δεν της έψαλλε κανένα απολυτίκιο. Σιγά μανδάμ, σαγιονάρα ~~πλαστική~~ πλαστικιά φλιπ φλοπ διαλέγεις, ούτε καν δερμάτινη, για να δικαιολογήσουμε ένα 10% ας πούμε από τους καρδινάλλιους που φιλοξενείς στο υφάκι σου. Υπάρχουν, όμως, και οι πελάτες που δεν ταλαιπωρούν τους υπαλλήλους, που τους μιλάνε στον πληθυντικό (για να εισπράξουν, 9 φορές στις 10, το αγενέστατο "κοπελιά") και γενικά βγαίνουν για ψώνια επειδή χρειάζονται κάτι και όχι με απώτερο σκοπό να βγάλουν τα απωθημένα τους για τον βλάκα διευθυντή, τον άπιστο γκόμενο, τον χαμηλό μισθό και την πεθερά από την κόλαση και σε αυτή ακριβώς την κατηγορία, των ευγενικών πελατισσών, προσπαθώ να ανήκω. Όταν λοιπόν, καλέ μου άνθρωπε, κάποιος δεν σε εκνευρίζει και δεν σε ταλαιπωρεί, για ποιό λόγο να βγάζεις εσύ πάνω του τα δικά σου νεύρα, τα δικά σου απωθημένα και το δικό σου ψώνιο στο κάτω κάτω της γραφής; Ειλικρινά, το χειρότερο υφάκι δεν το έχω συναντήσει σε μάνατζερς και εξέκιουτιβς κλπ κλπ, αλλά σε πωλήτριες επώνυμων καταστημάτων και επώνυμων καλλυντικών. Ούτε ιδιοκτήτριες της επιχείρησης να ήταν! Εννοείται ότι υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις, εννοείται ότι αυτές προτιμώ όταν χρειάζομαι κάτι. Ειδικά για τα σταντς επώνυμων καλλυντικών, παρατηρώ και κάτι άλλο μεγαλώνοντας: τον ρατσισμό της ηλικίας ή καλύτερα τον ρατσισμό της μικρής ηλικίας. Για κάποιο λόγο φαίνεται να επικρατεί η άποψη ότι καλή εξυπηρέτηση αρμόζει μόνο σε μεγάλες ηλικίες, προφανώς γιατί όταν κάτι είναι ελαφρώς τσιμπημένο στην τιμή του, μια μεγαλύτερη γυναίκα θα έχει την οικονομική άνεση να το αγοράσει. Αντιθέτως, οι πιτσιρίκες αντιμετωπίζονται σαν πιράνχας έτοιμα να κατασπαράξουν τα πολύτιμα τέστερς και τα δειγματάκια του πάγκου. Newsflash! Ένα κοριτσάκι 20 χρονών, που δεν έχει υποχρεώσεις και μαζεύει το χαρτζιλίκι του μπαμπά ή δουλεύει part time παράλληλα με τις σπουδές της, πιο εύκολα θα κάνει κατάθεση για τα ακριβά πραγματάκια που διαβάζει στα περιοδικά ότι χρησιμοποιούν οι διάφορες σελέμπριτις, παρά μια μεγαλύτερη σε ηλικία (και σε μισθό) που εκτός από αδυναμία σε φρουφρου και αρώματα έχει κι άλλες χίλιες δυο υποχρεώσεις. Και αφού αναφέρθηκα σε καταστήματα καλλυντικών, ας μου εξηγησει κάποιος τι παίζει με αυτά τα αυτοκόλλητα που (υποτίθεται ότι) απομαγνητίζονται στο ταμείο και μετά πας να βγεις από το κατάστημα και αρχίζει να χτυπάει ο συναγερμός πίου-πίου-πίου!;! Μου έχει συμβεί αρκετές φορές και το χειρότερο δεν είναι ότι έρχεται η security και σε συνοδεύει μέχρι το ταμείο για να τα απομαγνητίσει, αλλά ότι οι κοπελιές από τα σταντς (ενώ γνωρίζουν βεβαίως τι συμβαίνει) παίρνουν ύφος και κουνάνε το κεφάλι με νόημα η μια στην άλλη, ότι και καλά τον πιάσαμε τον εγκληματία αδελφές μου. Η όλη φάση μου θυμίζει τη σκηνή από το "Νόμο 4000", που περιφέρουν στις γειτονιές τον τεντυμπόι που γιαούρτωσε τον καθηγητή. Οταν τελειώσει όλο αυτό δεν έχει συγγνώμη βεβαίως, αλλά ένα ξερό "είστε εντάξει τώρα". Θυμάμαι όταν συνέβη σε μια γιαγιά σ' ένα κατάστημα στον Πειραιά και η αγανακτισμένη κυριούλα τους "στόλισε" όλους όπως δεν φαντάζεσαι (και όπως τους άξιζε, κατά την ταπεινή μου άποψη)! Νέο επεισόδιο στο σίριαλ με τα αντικλεπτικά γυρίστηκε προχθές, σε υποκατάστημα μεγάλης αλυσίδας ρούχων: είχα μια δωροκάρτα από την περασμένη Πρωτοχρονιά(!) και τελικά βρήκα αυτό που ήθελα. Παίρνω ενθουσιασμένη το παλτουδάκι μου και πηγαίνω στο ταμείο, το "χτυπάει" η ταμίας και ξαφνικά το πρόσωπό της παγώνει. Σταματάει κάθε κίνηση και αναρωτιέμαι αν συμβαίνει κάτι σοβαρό, αν υπάρχει κάποιο θέμα με την κάρτα... "Φώναξε την Αφροξυλάνθη" λέει στη συνάδελφό της! "Ωχ αμάν, τι έγινε τώρα, πάνω που αποφάσισα να εξαργυρώσω το δώρο μου κλαψ κλαψ σνιφ..." σκέφτομαι εγώ. Κι όταν, επιτέλους, έρχεται η Αφροξυλάνθη στο ταμείο πιάνουν ψιλή κουβέντα με την κοπέλα που κρατάει το παλτό για... το πότε θα πάρει ρεπό! Δεν υπήρχε άλλη, καταλληλότερη στιγμή να το λύσουν το ζήτημα, έπρεπε να γίνει η συζήτηση με δέκα άτομα να περιμένουν στην ουρά! Γυρίζω σπίτι και διαπιστώνω ότι η ταμίας, πάνω στην αγωνία της για το πότε θα πάρει το ρεπό της, μου έχει αφήσει ενθύμιο πάνω στο παλτό το αντικλεπτικό! Ευτυχώς στο σπίτι διαθέτουμε αρκετά κατσαβίδια και πένσες κλπ και με πολύ κόπο καταφέραμε να το αφαιρέσουμε. Σε αντίθετη περίπτωση, θα έπρεπε να ξαναπάω στο κατάστημα (που είναι αρκετά εως πολύ μακριά από το σπίτι μου) για να διορθώσουν μια απροσεξία για την οποία στην τελική δεν είχα καμμία ευθύνη. Θυμάμαι ακόμα έναν κύριο που επέμενε ότι η πιστωτική έχει πρόβλημα (τελικά απεδείχθη ότι δεν γνώριζε πως λειτουργεί το μηχανηματάκι που περνάνε τις κάρτες), μια κυρία που όταν τη ρώτησα τιμή για κάτι που είχε στη βιτρίνα άρχισε να μου λέει από τι υλικό ήταν φτιαγμένο το αντικείμενο και από ποιά χώρα ήταν και τελικά χρειάστηκε να τη ρωτήσω περίπου δεκαπέντε φορές για να πάρω την απάντηση που ήθελα (tip: όταν ρωτάς τιμή και αρχίζουν να σου λένε άλλα 'ντ' άλλων, τότε ακόμα και οι πωλητές το θεωρούν πανάκριβο), ρούχα ένα νούμερο μικρότερα ή μεγαλύτερα που -σύμφωνα με τη γνώμη της πωλήτριας- μου πήγαιναν τέλεια ( μετάφραση: δεν είχαν στο μέγεθός μου, αλλά γιατί να μην πουλήσουμε κάτι;) και βεβαίως μια κυρία που έβαλε την πελάτισσα να αδειάσει την τσάντα της μήπως βρει ψιλά, και την ώρα που η ταλαίπωρη έψαχνε να βρει 2 ευρώ, γιατί η ιδιοκτήτρια δεν ήθελε να χαλάσει πεντάευρω, την κακολογούσε κιόλας (την πελάτισσα) ψιθυριστά στους υπόλοιπους πελάτες! Αυτό με τα ψιλά είναι το τελευταίο trend: κανένας πια δεν έχει να χαλάσει χαρτονομίσματα! Σαφώς και θεωρώ ηλίθιο να πληρώσεις με 100ευρω για μια τσίχλα πχ, αλλά συμβαίνει καμμιά φορά να μη διαθέτει ο πελάτης ψιλά αυτή τη στιγμή, πως να το κάνουμε! Όπως ο πελάτης πρέπει να σέβεται τον πωλητή, έτσι και ο πωλητής πρέπει να σέβεται τον πελάτη και, όχι, σεβασμός δεν είναι να τον βρίζεις πίσω από την πλάτη του ή να κάνεις λες και σου πρότεινε να του δώσεις το εμπόρευμά σου τσάμπα! Ούτε να ζητάς επίμονα 20 λεπτά τη στιγμή που έχεις να δώσεις ρέστα και περιμένουν να πληρώσουν άλλα 10 άτομα. Αυτό ισχύει για όλες τις περιπτώσεις shopping, ακόμα και στα περίπτερα. Παίρνω κάτι τις προάλλες από ένα περίπτερο και πάω να πληρώσω με χαρτονόμισμα. Ο περιπτεράς αρχίζει να τσιρίζει λες και του ζήτησα να μου δώσει το ένα του νεφρό. Δεν θέλει χαρτονόμισμα, θέλει ψιλά. Πρώτη μου σκέψη βεβαίως ήταν να φύγω, αφενός γιατί ο τύπος είναι αγενέστατο γαϊδούρι και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου φωνάζει έτσι, αφετέρου δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι τόσο δύσκολο να δώσεις ρέστα από 20ευρω όταν ο λογαριασμός είναι ,παρά κάτι λεπτά, 5 γιούρο ολοστρόγγυλα. Δεύτερη σκέψη, επειδή όταν κάποιος με νευριάζει γίνομαι πιο κωλόπαιδο κι από τον Κυριάκο της Κούλας (βλ. "Βασικά καλησπέρα σας"), ψιλά θέλεις... θα τα έχεις! Χαμογελάω γλυκά στον κύριο που τσιρίζει και αρχίζω να ψάχνω στο πορτοφόλι και στην τσάντα μου. Του έδωσα ολόκληρο το ποσό σε πενηντάλεπτα, δεκάλεπτα, εικοσάλεπτα, δίλεπτα και πεντάλεπτα, τα οποία μέτρησα με την άνεσή μου, όσο πιο αργά μπορούσα. Σε αυτό το πλαστικό πιατάκι που είχε μπροστά του σχηματίστηκε ένα μικρό βουνό απο κέρματα, ενώ πίσω μου είχε αρχίσει να σχηματίζεται ουρά. "Εντάξει" μου λέει ο αγενής, που κρατιέται με το ζόρι να μην με βουτήξει από το μαλλί. Οχι εντάξει καλέ μου κύριε, να τα μετρήσεις κιόλας! Μπορεί να έκανα κανένα λάθος! Οπως έλεγαν και στα παλιά αστυνομικά μυθιστορήματα "αν το βλέμμα (του περιπτερά) μπορούσε να σκοτώσει, η Ντόροθυ θα είχε σωριαστεί στο έδαφος". Δεν καταλαβαίνω γιατί... Τα ψιλά που μου ζήτησε του έδωσα!

Δεκέμβριος!

2010-12-01T17:55:00.006+02:00

και...

στολίδια και πολύχρωμα λαμπάκια

"Scrooged" και τα άπαντα του Tim Burton

γενέθλια!!!

μελομακάρονα

~~χιόνι, γάντια και παλτό~~

μαγιό, σαγιονάρες και παραλία

(λες να αλλάξουμε χρονιά σε κανένα beach bar?)

γατί-φάτνη

ζεστή σοκολάτα

το υπερ-αγαπουλίνικο "Αγάπη είναι..." και ο άπαιχτος ροκ σταρ Μπίλι Μακ σε Χριστουγεννιάτικο mood!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Το μήνυμα της κάλπης

2010-11-15T19:19:00.002+02:00

Αφού παρακολούθησα χθες τις πολιτισμένες συζητήσεις και τις εμπεριστατωμένες αναλύσεις σχετικά με το μήνυμα που έστειλε η κάλπη στις φετινές εκλογές (αν ήταν sms ή e-mail δεν διευκρινίστηκε), κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το θέαμα μου θύμιζε σε ανησυχητικό βαθμό μια σκηνή από τη "Mary Poppins", τη γνωστή ταινία με την ιπτάμενη nanny: σε μια σκηνή η Mary πίνει σιρόπι, δίνει και στα παιδάκια από μια κουταλιά , το αγοράκι χαίρεται γιατί το σιρόπι έχει γεύση λάιμ, το κοριτσάκι χαίρεται γιατί έχει γεύση φράουλα και η Μαιρούλα χαίρεται κι αυτή, γιατί το σιρόπι έχει γεύση ρούμι (χικ!). Λεπτομέρεια: και οι τρεις πίνουν από το ίδιο σιρόπι, από το ίδιο μπουκάλι. Τι άλλο να σκεφτώ, όταν όλοι οι υποψήφιοι, ανεξαρτήτως παράταξης, έβλεπαν τα ίδια αποτελέσματα και δήλωναν πως το μήνυμα που τους έστειλε η κάλπη ήταν ότι νίκησαν?

"μια για τη μαμά, μια για τον μπαμπά και μια για τον δήμαρχο..."

Φέτος είδα πεταμένα στους δρόμους περισσότερα προεκλογικά φυλλάδια από κάθε άλλη φορά και πολλές, πάρα πολλές αφίσες, κολλημένες όπου υπήρχε ελεύθερη επιφάνεια. Στο προαύλιο του εκλογικού κέντρου δεν περπάταγες πάνω σε τσιμέντο, αλλά σε ένα πολύχρωμο ιλλουστρασιόν μωσαϊκό. Λογικό, μπορεί να είχες αποφασίσει ότι θα ψηφίσεις τον κύριο χ, αλλά στο δρόμο προς την κάλπη να σου έκανε κλικ (δεξί ή αριστερό, δεν έχει σημασία) η φάτσα της κυρίας ψ, με το αστραφτερό χαμόγελο που παραμένει στη θέση του παρά το γεγονός ότι πάνω από τη φάτσα της έχουν πατήσει μερικές εκατοντάδες παπούτσια. Το παιχνίδι παίζεται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Μετά την πρώτη Κυριακή κανένας από από τους ηττημένους δεν μπήκε στον κόπο να ξεκολλήσει τις αφίσες του. Τι λέω, εδώ υπάρχουν ακόμα ξεθωριασμένες αφίσες από τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές ! Και βεβαια δεν ελπίζω ότι τώρα που πέρασε και η δεύτερη Κυριακή θα κάνει κανένας την έκπληξη και θα μαζέψει τα απομεινάρια της προεκλογικής εκστρατείας του από τους δρόμους. Άσε να τα μαζέψει ο νέος δήμαρχος, να έχει κάτι να κάνει.

Χτυπάει ένα απόγευμα το τηλέφωνο, ήταν κάποιος από το γραφείο ενός υποψήφιου, που τυχαίνει να είναι και οικογενειακός γνωστός μας: "Το ξέρετε ότι ο κύριος τάδε είναι υποψήφιος?" με ρωτάει με φωνή γλυκερή και γούτσου-γούτσου, "Ναι" απαντάω εγω, κάπως απότομα είναι η αλήθεια, αλλά πάλι καλά, δεδομένου ότι δάγκωσα τη γλώσσα μου για να καταπνίξω το αυθόρμητο μεν, αγενέστατο δε "χέστηκα". "Ααααα το ξέρετεεεεε!!!". Γιατί ρε φίλε, κρυφό το έχετε? Και με ρωτάει στη συνέχεια αν θέλω (προ-σταυρωμένα) ψηφοδέλτια. Πως λέμε "προτηγανισμένες πατάτες"? Κάτι παρόμοιο είναι κι αυτά. "Να έρθετε να τα πάρετε από το γραφείο ή καλύτερα να σας τα στείλω με κάποιο παλικάρι(?) από το γραφείο? Εεεεε?"."Γιατί, δεν θα έχει φέτος ψηφοδέλτια στο εκλογικό τμήμα?" (εκ των υστέρων αναγνωρίζω το λάθος μου, μάλλον πρώτα έπρεπε να ζητήσω περιγραφή του "παλικαριού" και μετά να αποφασίσω). Μου αναγνωρίζει ότι έχω δίκιο, και βέβαια θα υπάρχουν ψηφοδέλτια στα εκλογικά κέντρα και το κλείνει το ρημάδι το τηλέφωνο επιτέλους. Πήραν κι άλλοι. Ζωντανά και ηχογραφημένα. Το καλύτερο ήταν που τηλεφώνησε μια τύπισσα και μου είπε το εξής: "Γεια σας κυρία Dorothy μου, τηλεφωνώ εκ μέρους του κυρίου τάδε που ήταν δημοτικός σύμβουλος (σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι) αλλά στις φετινές εκλογές δεν θα είναι υποψήφιος (σκασίλα μου μικρή και δέκα ποντικοί ή έχασε η Βενετιά βελόνι και πάει λέγοντας...)" και πριν προλάβω να αναρωτηθώ γιατί ο κύριος που δεν θα είναι υποψήφιος, επομένως δεν διεκδικεί την ψήφο μου, έχει βάλει τους παρατρεχάμενούς του να ενοχλούν τον κόσμο στα σπίτια του, μου λέει η μαντάμ ότι ο κύριος όχι-υποψήφιος μου προτείνει να ψηφίσω κάποια κυρία ασχετοπούλου, που δεν έχω ξανακούσει το όνομά της κι αμα θέλω να μου στείλουν και (σταυρωμένα) ψηφοδέλτια. Μα βέβαια, εννοείται πως θέλω, θα μπορούσα άλλωστε στην ανώριμη ηλικία των τριάντα να αποφασίσω μόνη μου ποιον θα ψηφίσω? Κι επειδή όπως είπαμε η μάχη κρίνεται ακόμα και στα τελευταία δευτερόλεπτα, έξω από το εκλογικό κέντρο πετυχαίνουμε μια γνωστή της μαμάς μου, η οποία της δηλώνει ότι είναι υποψήφια και αν θέλει να της δώσει ψηφοδέλτια (ήμαρτον πια!). Η μητέρα, που γενικά δεν μασάει βεβαίως βεβαίως, της απαντάει "Όχι, ξέρω να διαβάζω". Δηλαδή έλεος πια, αμα θέλω να σε ψηφίσω ρε φιλενάδα ή φιλενάδε θα τον βάλω μόνη μου τον σταυρό! Ούτε η γιαγιά μου, που κοντεύει τα ογδόντα, δεν παίρνει σταυρωμένο ψηφοδέλτιο όταν ψηφίζει.

Μπορεί κάποιες στιγμές κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου να εκνευρίστηκα, ήρθε όμως και μια μέρα που έκλαιγα από τα γέλια: προσπάθησαν να με (χμ...)καλοπιάσουν από μια φοιτητική παράταξη! Βρέθηκα σε ένα ΑΕΙ για μια δουλειά, έψαχνα ένα γραφείο, δεν το έβρισκα και ρώτησα μια παρέα φοιτητών για οδηγίες. Μια κοπέλα προσφέρθηκε να με συνοδεύσει μέχρι εκεί που ήθελα να πάω ("τι ευγενικό κοριτσάκι" σκέφτηκε η μικρή, αθώα Ντοροθυ) και στη συνέχεια: α)με τρέλανε στα κοπλιμέντα β)ζήτησε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα και γενικά συμπεριφερόταν σαν ερωτευμένος πιγκουίνος. Μετά μου είπε ότι ήταν από την τάδε παράταξη. Και τότε άναψε ο γλόμπος πάνω από το κεφάλι της μικρής και αθώας Ντόροθυ(ς) και με βαριά καρδιά την ενημέρωσα ότι δεν είμαι φοιτήτρια στη σχολή της (μετάφραση: δεν έχεις να περιμένεις ψήφο από εμένα κοπελιά). Σε χρόνο dt η γλυκιά κοπελίτσα θυμήθηκε ότι είχε μια επείγουσα δουλειά και με άφησε μόνη κι έρημη να περιφέρομαι στους διαδρόμους του πανεπιστημίου (κλαψ, σνιφ!). Αλήθεια, λυπήθηκα που έφυγε βιαστικά και δεν πρόλαβα να της ευχηθώ: "Με το καλό και πρωθυπουργός γλυκιά μου!"...

"Οδυσσέας και Μπλουζ"

2010-11-11T18:35:00.006+02:00

Κυκλοφόρησε πρόσφατα, δύο χρόνια μετά το "Για να δει τη θάλασσα", το νέο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου "Οδυσσέας και Μπλουζ" (εκδόσεις Καστανιώτη).

Ο Οδυσσέας Αλεξίου είναι ένας εξηντάχρονος εκκεντρικός συγγραφέας που ζει απομονωμένος στο "Κόκκινο σπίτι", σε μια ορεινή κοινότητα. Η Μπλουζ Αποστόλου είναι η νεαρή επιμελήτρια κειμένων και σκηνοθέτις που φτάνει στο Μπλε σπίτι, έναν ξενώνα της περιοχής. Αμέσως διαπιστώνει ότι όλοι οι κάτοικοι του χωριού μισούν τον συγγραφέα, ο οποίος θεωρείται υπεύθυνος για οτιδήποτε κακό συμβαίνει. Φοβερές και τρομερές φήμες κυκλοφορούν γι' αυτόν. Η Μπλουζ έχει έρθει στο χωριό προκειμένου να συναντήσει τον Οδυσσέα, για επαγγελματικούς λόγους. Μέσα στο Κόκκινο σπίτι ο συγγραφέας ξεναγεί την Μπλουζ στις Αίθουσες: του Χρόνου, της Χαμένης Αθωότητας, της Θάλασσας και των Αυτόχειρων Συγγραφέων (η Ευγενία Φακίνου περιγράφει υπέροχα κάθε μια από τις αίθουσες). Η Μπλουζ προσπαθεί να τον ξυπνήσει, να τον "ξεκλειδώσει" και να τον βγάλει από την απομόνωση την οποία έχει επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό του. Στην αρχή το κάνει από προσωπικό συμφέρον, για να ξαναρχίσει ο Οδυσσέας να δουλεύει το μισοτελειωμένο "Τρένο των νεφών", το βιβλίο που η ίδια επιμελείται, στη συνέχεια γιατί νοιάζεται για το πρόσωπο που αποκαλύπτεται όταν η μάσκα του εκκεντρικού και απρόσιτου συγγραφέα αρχίζει να ραγίζει. Από τη στιγμή που η Μπλουζ δεν υπακούει στις προειδοποιήσεις των κατοίκων του χωριού και αρχίζει τις επισκέψεις στο κόκκινο σπίτι, μπαίνει και αυτή στη μαύρη λίστα. Οι χωρικοί, χωρίς να γνωρίζουν τι λένε ή κάνουν η Μπλουζ και ο Οδυσσέας, τώρα πια θεωρούν ότι και οι δύο είναι εκπρόσωποι του κακού στο χωριό τους. Δεν τους καταλαβαίνουν αυτούς τους δυο, είναι διαφορετικοί από αυτούς άρα και επικίνδυνοι. Με αυτό το σκεπτικό, ό,τι άσχημο γίνεται -ακόμα κι ένας φόνος- πρέπει να προέρχεται από αυτούς, τους ξένους, τους διαφορετικούς. Αυτός ο φόβος για τους διαφορετικούς μοιάζει να υπαγορεύει τις πράξεις των κατοίκων της μικρής κοινότητας και είναι αυτοί οι κάτοικοι οι ίδιοι που καταβροχθίζουν αγόγγυστα την πιο δυνατή φόλα, σαν να πρόκειται για γκουρμέ μεζεδάκι, όταν ο σερβιτόρος είναι ένας από αυτούς, ένας από τους δικούς τους και όχι από τους άλλους. Το, εντυπωσιακό θα έλεγα, φινάλε είναι καταστροφή και λύτρωση μαζί για τους δύο ήρωες.

Ένα από τα καλύτερα της Ευγενίας Φακίνου, το συστήνω ανεπιφύλακτα. Επίσης επιμένω -από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο- ότι θα μπορούσε να γίνει υπέροχη κινηματογραφική ταινία.

Στο επόμενο επεισόδιο: Ποιό βιβλίο να διαβάσετε αν περνάτε κρίση ευτυχίας και αισιοδοξίας και θέλετε να μελαγχολήσετε? Πόσα βιβλία με το ίδιο ακριβώς θέμα πρέπει να γράψει ένας συγγραφέας πριν θεσπιστεί για χάρη του το βραβείο "όχι άλλο κάρβουνο!"? Βιβλία παραλίας: υπάρχουν ή πρόκειται για urban legend? Αυτά και άλλα πολλά στο επόμενο "η Dorothy διαβάζει".

Η Dorothy έγινε δύο ετών!

2010-11-01T19:38:00.003+02:00

Σβήνουμε κεράκια και το γιορτάζουμε!

Στην υγειά μας!

Vivere pericolosamente (κατά λάθος)

2010-10-20T17:24:00.009+03:00

Το highlight (?) της ημέρας μου ήταν, χωρίς αμφιβολία, το στουκάρισμα στην ανοιχτή γυάλινη πόρτα της βιτρίνας που έχουμε στο χωλ. Η άτυχη πόρτα άντεξε 33 χρόνια στο σπίτι μας, μέχρι σήμερα δηλαδή, που βρέθηκε στο δρόμο μου και ήμουν τόσο αφηρημένη ώστε δεν κατάλαβα τι συνέβαινε παρά μόνο όταν άκουσα το "σκρααααατς" που έκανε το γυαλί όταν έσπαγε. Εκτός από το σπασμένο τζάμι, ο απολογισμός της σύγκρουσης ήταν (ευτυχώς, μόνο) μια γρατζουνιά και μια σκισμένη μπλούζα. Ειλικρινά, ελπίζω την επόμενη φορά που ο οργανισμός μου θα θέλει κάτι για να ανέβει λίγο η αδρεναλίνη, να με ενημερώσει εγκαίρως για να πάω να κάνω bungee jumping.

Ό,τι απέμεινε από την πόρτα...

Ανεκπλήρωτα όνειρα

2010-10-18T16:35:00.003+03:00

Καλησπέρα και καλή (βροχερή όπως φαίνεται) εβδομάδα! Η Marianna με προσκάλεσε να γράψω κάποια από τα ανεκπλήρωτα όνειρά μου. Το πρώτο που σκέφτηκα, δεδομένου ότι ο υπολογιστής μου τα έφτυσε (έτσι, ξαφνικά, κι ενώ ήταν υγιέστατος, έκλεισε και δεν ξανανοιξε ποτέ, κλαψ κλαψ!) είναι τι ωραία που θα ήταν να συνέλθει το pc-άκι μου μ' έναν μαγικό τρόπο. Ανεκπλήρωτο θα μείνει βέβαια αυτό το όνειρο, γιατί ο pc-ίατρος δεν μου έδωσε καμμία ελπίδα. Επίσης, θα ήθελα πολύ να ρίξω μια-δυο φάπες σε έναν οδοντίατρο που με ταλαιπώρησε αρκετά: " εδώ πονάω ρε ντόκτορ!" έλεγα εγώ (γνωριζόμαστε χρόνια κι έχουμε θάρρος) "όχι, δεν πονάς" έλεγε εκείνος ( γιατί την οδοντιατρική την έμαθε στο Hogwarts, παρέα με τον Χάρι Πόττερ). Τέλοσπάντων, τέλος καλό όλα καλά, είμαι και κατά της βίας, επομένως κι αυτό ανεκπλήρωτο θα μείνει. Σοβαρά τώρα, ένα ανεκπλήρωτο όνειρο είναι να αποκτήσω ένα ροζ beetle, σαν αυτόν της φωτό. Μάλλον μου έχει μείνει από τα νηπιακά μου χρόνια, που είχα τη ροζ vespa της Barbie. Αυτό λεω ότι είναι ανεκπλήρωτο προς το παρόν (αν συναντήσετε στο μέλλον στο δρόμο έναν ροζ σκαραβαίο, εγώ θα είμαι μέσα, αμέ!).

Επίσης θέλω να ξαναπάω στη Βενετία. Κι αυτό ανεκπλήρωτο προς το παρόν. Και μια Φλωρεντία δεν θα με χάλαγε καθόλου.

(Είσαι 100% bookworm όταν βρίσκεσαι στη Βενετία και ψάχνεις να βρεις σελιδοδείκτες murano.)

Να πω κι άλλο ένα που θα παραμείνει απραγματοποίητο: Να καταναλώνω όσες σοκολάτες θέλω... και να μην παίρνω γραμμάριο! Αυτό, σε απλά Ελληνικά, λέγεται όνειρο θερινής νυκτός...

Πάρε με στο τηλέφωνο...

2010-10-11T23:15:00.002+03:00

... μόνο μη μου πεις βλακείες. Σπουδαία εφεύρεση το τηλέφωνο και χρήσιμη, δε λέω, να 'ναι καλά ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ. Και άκρως ενοχλητική, όταν στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται άτομο που δεν επικοινωνεί (όχι μόνο τηλεφωνικώς, γενικά). Δε βρίσκω άλλη εξήγηση για το γεγονός ότι η πλειοψηφία αυτών που παίρνουν λάθος αντί να πουν "σόρρυ, έκανα λάθος" και να το κλείσουν, επιμένουν ότι έχουν τον σωστό αριθμό και εσύ είσαι ο Θανάσης ή ο Θρασύβουλας ή όποιος είναι αυτός που ζητάνε τέλοσπάντων. Μα είμαι γυναίκα μαντάμ (και η φωνή μου δεν αφήνει αμφιβολία περι τούτου)! Ε,τότε ποιά είσαι και γιατί μου κρύβεις τον Θρασύβουλα? Επίσης, θεωρώ εντελώς ηλίθιο να παίρνει κάποιος τηλέφωνο και αντί να πει τι και ποιόν θέλει, να ρωτάει τι είναι εκεί. Άλλες περιπτώσεις κατά τις οποίες το χρήσιμο τηλέφωνο γίνεται ενοχλητικό(τατο):

Περίπτωση α ("Να σας κάνω μια ενημέρωση...")

Μπορεί να είναι εκπρόσωπος κέντρου αδυνατίσματος, που ενημερώνει ότι επιλέχθηκε ο αριθμός σου τυχαία και σου προσφέρει δωρεάν λιπομέτρηση και προγράμματα κατά της κυτταρίτιδας. "Δεν ενδιαφέρομαι, ευχαριστώ", μην το κλείσουμε στα μούτρα και μας πούνε και γαϊδούρια! "Έχουμε και προγράμματα για το πρόσωπο, για να εξαφανίσουμε τις ρυτίδες" η απάντηση. Μπορεί να είναι από εταιρεία σταθερής ή κινητής τηλεφωνίας ή και τα δύο μαζί. Διασκεδάζω πάρα πολύ όταν παίρνουν από την εταιρεία στην οποία είμαι πελάτισσα και με ενημερώνουν ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μπορώ να απαλλαγώ από το πάγιο του ΟΤΕ. "Ξέρετε, είμαι ήδη συνδρομήτρια στην εταιρεία σας..." Ακολουθεί αμήχανη σιωπή και αμέσως μετά "Μα βέβαια! Πήρα απλά να ρωτήσω αν είστε ευχαριστημένη!".( Τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον δεν θα έπρεπε να διασκεδάζω, αλλά να ανησυχώ... ) Προ κρίσης έπαιρναν και από τράπεζες και μοίραζαν με το κιλό πιστωτικές και δάνεια. Κανένας σεβασμός σε ωράρια (γιατί μπορεί πρωί πρωί με την αυγούλα κάποιος να θέλει να κλείσει πρόγραμμα λασποθεραπείας, τι πιο λογικό?), κανένας σεβασμός στο "Οχι, ευχαριστώ". Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αν το κλείσω στο τρίτο -χωρίς ανταπόκριση- "όχι, ευχαριστώ" δεν είμαι εγώ η αγενής της υπόθεσης.

Περίπτωση βου (τα ηχογραφημένα)

Ντριν το τηλέφωνο, "Παρακαλώ" λες, "Γεια σας!" λέει με ενθουσιασμό η άγνωστη φωνή. Παύση. "Γεια σας" λες κι εσύ. "Θα θέλαμε τη συμμετοχή σας στην έρευνα μπλα μπλα μπλα...". Δύο θέματα έχω με αυτό: αφενός αν θέλεις φιλαράκο τη συμμετοχή μου στην έρευνά σου, να πάρεις αυτοπροσώπως, αφετέρου κάθε φορά αισθάνομαι ηλίθια που έχω πει "γεια σας" στον τηλεφωνητή. (Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα ηχογραφημένα μηνύματα που ενημερώνουν για τις προσφορές πολυκαταστημάτων)

Περίπτωση γου ( οι υποψήφιοι)

Δε φτάνει που γεμίζουν τον τόπο με ιλουστρασιόν φυλλάδια με τις φάτσες τους και τα φοβερά έργα που ΘΑ κάνουν, αρκεί βεβαίως να τους ψηφίσεις. Δε φτάνει που γυρίζουν στις λαϊκές αγορές και συστήνονται ακόμα και στα κολοκυθάκια (ποντάρουν στην ακρίβεια, σου λέει ο υποψήφιος : σιγά μη χαραμίσει ο άλλος τη ντομάτα για να την πετάξει σε μένα, χα!). Δε φτάνει που κάνουν τουρ στις γειτονιές τάχα μου για να ακούσουν τα προβλήματα του λαού και κουνάνε το κεφάλι πάνω κάτω δήθεν με συμπόνια και λένε ότι αυτοί όλα θα τα φτιάξουν όταν βγουν (τις προάλλες πέτυχα σε μια διασταύρωση έναν υποψήφιο δήμαρχο που μοίραζε προεκλογικά φυλλάδια στα διερχόμενα αυτοκίνητα, πάλι καλά που δεν είχε κανέναν κουβά να τους πλένει και τα τζάμια). Δε φτάνουν όλα αυτά, πρέπει να μας τα λένε και από το τηλέφωνο. Γενικά κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές αισθάνομαι ιδιαίτερα δημοφιλής, καθώς μου τηλεφωνούν πολλοί και διάφοροι και με φωνή που στάζει μέλι με ενημερώνουν ότι ο κύριος ... , που δεν τον ξέρω αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία, θα βγάλει λόγο την επόμενη βδομάδα και θα χαρεί πάρα πολύ αν πάω να τον ακούσω. Το ωραίο είναι ότι μου τηλεφωνούν και από τους γύρω δήμους (υποθέτω γιατί μπορεί να ακούσω όλα τα φοβερά που ΘΑ κάνουν όταν βγουν δήμαρχοι/σύμβουλοι κλπ κλπ και από τον ενθουσιασμό μου να ζητήσω επιτόπου μεταδημότευση).

Για το τέλος άφησα ΤΗΝ περίπτωση, μάι πέρσοναλ φέιβοριτ που λένε. Αρκετά χρόνια πριν, έδινα μάθημα στη σχολή και είχα κλείσει το κινητό. Μόλις βγαίνω από το αμφιθέατρο το ανοίγω και βρίσκω ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή: μια κυρία ζητούσε από μια γιατρό να της κλείσει ραντεβού για τον άντρα της, γιατί μπλα μπλα μπλα και να επικοινωνήσει μαζί της στο τηλέφωνό της... Παίρνω κι εγώ την κυρία και της εξηγώ ότι έκανε λάθος και δεν άφησε μήνυμα στη γιατρό. Η κυρία επιμένει ότι δεν έκανε λάθος και με αποκαλεί "γιατρέ"! Της ξαναεξηγώ ότι δεν είμαι γιατρός, αλλά φοιτήτρια, και απλά ήθελα να την ενημερώσω ότι έκανε λάθος στο τηλέφωνο. Τίποτα αυτή, γιατρέ και γιατρέ να μου λέει και στο τέλος με έβρισε κιόλας γιατί, λέει, δεν ήθελα να της κλείσω ραντεβού και μου το έκλεισε. Εδώ που τα λέμε τι επικοινωνι- ολόγος, τι ουρ- ολόγος! Σιγά τη διαφορά. Τον λήγοντα τον έπιασε...

Διχασμένες προσωπικότητες

2010-09-25T20:30:00.002+03:00

Σε μια συνάντηση επαγγελματικού χαρακτήρα βρέθηκα face to face με ένα κακέκτυπο της Κάθριν Πάρκερ, της super bitch διευθύντριας στο "εργαζόμενο κορίτσι". Αυστηρό ντύσιμο και ξινισμένο ύφος μερικών χιλιάδων καρδιναλίων και, φυσικά, συμπεριφορά ανάλογη με το περιτύλιγμα. Είναι πολύ διαδεδομένο αυτό το υφάκι της ψευτομπίτς, μπορεί να σε ψαρώσει και λίγο αν δεν είσαι υποψιασμένος/η, κι επίσης είναι ένας από τους λόγους που θεωρώ πως σε οτιδήποτε αφορά επαγγελματικά ζητήματα οι άντρες είναι πολύ καλύτεροι άνθρωποι από εμάς τις γυναίκες. Τέλοσπάντων, καθένας όπως τη βρίσκει. Η εν λόγω δεσποσύνη, λοιπόν, όση ώρα είχα τη χαρά (not!) να απολαμβάνω τη συντροφιά της, έκανε - ή μάλλον είπε- ό,τι μπορούσε για να μου δείξει πόσο σοβαρή, καλλιεργημένη, ανωτάτου επιπέδου ,σούπερ ουάου και εγώδιαβάζωμόνοκούντερακαιφαϊνάνσιαλτάιμς είναι. Εγώ γενικά έχω ένα θέμα με αυτούς που διαλαλούν την καλλιέργεια και το επίπεδό τους κλπ κλπ. Η καλλιέργεια φαίνεται από τη συμπεριφορά, και περισσότερο από τις φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες της κι εδώ η αλήθεια είναι ότι κάτι δεν μου καθόταν καλά. Τελείωσε η συνάντηση, χωρισαν οι δρόμοι μας και όλα οκ.

Περνάει λίγος καιρός και βρίσκομαι στην αίθουσα αναμονής ενός ντόκτορ. Μέχρι να έρθει η σειρά μου πιάνω να ξεφυλλίσω ένα περιοδικό. Είναι από αυτά που η θεματολογία τους περιορίζεται σε άρθρα τύπου "πως να αντιδράσεις αμα σου την πεσει ο κολλητός της τρίτης ξαδέρφης σου ενώ εσύ γουστάρεις τον μπατζανάκη της κουμπάρας σου" και "800 νέοι τρόποι για να κρεμαστείτε από τον πολυέλαιο" (σ.σ: το άρθρο δεν απευθύνεται σε wannabe αυτόχειρες). Σ' ένα άρθρο το μάτι μου πέφτει στο όνομα της υπογράφουσας και για τα επόμενα δέκα λεπτά προσπαθώ να πνίξω το νευρικό γέλιο που με πιάνει. Ω ναι! Είναι η αυστηρή και σοβαρή και ανωτάτου επιπέδου. Κάποιος μου πρότεινε να της τηλεφωνήσω και να την κράξω, κάποιος άλλος να της πάω το άρθρο και να ζητήσω αυτόγραφο. Δε σκοπεύω να κάνω τίποτα από τα δύο. Πιστεύω ότι πολύ καλά κάνει , κι εγώ θα γούσταρα τρελά να γράφω σάχλες ΚΑΙ να πληρώνομαι γι'αυτό. Άλλωστε κυκλοφορούν πολλές διχασμένες προσωπικότητες εκεί έξω, των οποίων τα λεγόμενα δε συμβαδίζουν με τις πράξεις τους. Το μόνο που θα της πρότεινα , έτσι φιλικά, είναι όταν διαφημίζει το υψηλό επίπεδο να διευκρινίζει ότι διαθέτει και ασανσέρ: ρετιρέ - υπόγειο σε χρόνο dt.

PS: Αγιε Βασίλη, φέτος εκτός από παγκόσμια ειρήνη και τους εναπομείναντες Pink Floyd στην Ελλάδα, θέλω να μου φέρεις κι ένα μαγικό ραβδάκι, σαν αυτό της φωτό, που η super δύναμη του θα είναι να μεταμορφώνει τους δήθεν σε γουρουνάκια. Στο λέω νωρίς για να προλάβεις να το βρεις. Merci!

__________________________________

Ευχαριστώ πολύ την μπλογκοφιλενάδα Marianna, για τα όμορφα δωράκια που μου χάρισε!

Καλό υπόλοιπο Σου-Κου!

Ρότζερ έλα στη Ελλάδα, πλιιιιιιιιιζ!

2010-09-22T21:51:00.006+03:00

Αγαπητέ Ρότζερ,
Παίρνω το θάρρος να σου γράψω, γιατί ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι από τα μισά του Σεπτέμβρη ξεκίνησες παγκόσμιο tour "The Wall live". Η χαρά μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν διάβασα πως ενδέχεται να σε ακολουθήσει και ο Ντέιβιντ, παρέα με την κιθάρα του (sorry, αλλά αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου από όλα τα μέλη του συγκροτήματος). Anyway, ο ενθουσιασμός μου έκανε φτερά και κατέβασα μουτρα όταν κοίταξα τις tour dates και δεν είδα πουθενά να γράφει Athens, Greece. Έχω ακούσει αμέτρητες φορές τα σι-ντι ( και το στούντιο και το λάιβ) και εννοείται ότι έχω δει την ταινία, η οποία -χωρίς καμμία απολύτως διάθεση κολακείας- είναι αυτό που λέμε ΤΕΧΝΗ, με όλα τα γράμματα κεφαλαία (το φλασμπάκ του Πινκ στην παιδική ηλικία , με τον αρουραίο, με άγγιξε βαθύτατα). Παρα ταύτα θέλω πάρα πολύ να έρθεις και στην Ελλάδα για μια συναυλία. Αν έρθεις, θα είμαι η πιο ευτυχισμένη Ντόροθυ του κόσμου και θα έχω να λέω στα παιδιά , στα εγγόνια και στα δισέγγονά μου ότι άκουσα λάιβ αυτό:

Γι'αυτό λοιπόν ελπίζω one of these days (χα! αν και αυτό είναι από το "Meddle") να μάθω ότι μέσα στο 2011 θα πάρεις τους μουσικούς σου (και τον Ντέιβιντ, μην ξεχνιόμαστε) και θα έρθεις από τα μέρη μας. Και να είσαι σίγουρος, αγαπητέ Ρότζερ, πως όταν έρθει η ώρα για το "Is there anybody out there?" θα είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί, από την άλλη πλευρά του τείχους και θα φωνάζουμε "YEEESSSSS"!

Σε φιλώ
Ντόροθυ

(Αφού πέτυχε το περασμένο καλοκαίρι με τις επαναλήψεις του "Ρετιρέ", είπα να ξαναδοκιμάσω...)

Παιδικό άλμπουμ

2010-09-17T23:51:00.004+03:00

(Αφιερωμένο εξαιρετικά)

Στη γειτονιά είμαστε κάμποσα παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί. "Είμαστε" και όχι "ήμασταν", γιατί στο ίδιο στενό μέναμε και εξακολουθούμε να μένουμε, ακόμα και αυτοί που στο μεταξύ παντρεύτηκαν κι έκαναν δικές τους οικογένειες. Τότε παίζαμε τα καλοκαίρια, που δεν είχαμε σχολείο, μαζί στον δρόμο. Παίζαμε τα μήλα, κορόιδο, τα αγόρια ποδόσφαιρο και τα κορίτσια με τις κούκλες μας στις εισόδους των σπιτιών μας. Κάναμε κι άλλα διάφορα, "βαφτίσαμε" μια φορά την κούκλα της Δ. μέσα σε μια λεκάνη γεμάτη νερό, στην αυλή της Μ. Εγώ ήμουν η νονά. Ακολούθησε δεξίωση με πλούσιο μπουφέ, φορτωμένο με εκλεκτά εδέσματα: πατατάκια και γαριδάκια από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς. Μια άλλη φορά παίξαμε "Τόλμη και γοητεία". Σύμφωνα με το (δικής μας έμπνευσης) σενάριο ο κακός Θορν σκότωνε τον Ριτζ, μπορεί και το αντίθετο, δεν είμαι σίγουρη, γι'αυτό γεμίσαμε ένα νεροπίστολο με πουμαρό, σάλτσα ντομάτας, να έχουμε και σπέσιαλ εφέ. Ακόμα γελάω όποτε θυμάμαι τη φάτσα του "θύματος" που σωριάστηκε στο πεζοδρόμιο, σε ερμηνεία άξια βραβείου όσκαρ και μόλις είδε τον ντοματολεκέ σηκώθηκε και κυνηγούσε τον "δράστη", κλαψουρίζοντας γιατί η μάνα του θα τον μάλωνε που λέρωσε την μπλούζα. Δύσκολος λεκές η ντομάτα βλέπεις.

Στις φωτογραφίες από τα παιδικά γενέθλια φοράμε όλοι τα καλά μας, χαμογελάμε πλατιά αποκαλύπτοντας στον φακό τα λειψά δόντια μας, ποζάρουμε γύρω από την τούρτα, σβήνουμε κεράκια, χορεύουμε: παπάκια και σκασουσού για αρχή και μετά επιτυχίες της εποχής, Μαντόνα, Ρικ Άσλεϊ, Ροξέτ και άλλα και μετά "λαμπάντα" σε ζευγάρια και το αποκορύφωμα ήταν το "the final countdown". Σε αυτό δυναμώναμε κι άλλο τη μουσική και χτυπιόμασταν όλα τα πιτσιρίκια, όπως έκαναν οι Europe στο βίντεο κλιπ. Στα γενέθλια μιας φίλης πειράζαμε όλοι μαζί ένα γειτονόπουλο, το κακό παιδί της γειτονιάς ας πούμε που δεν πολυσυμπαθούσε κανέναν, γιατί είχε βάλει τούρτα μέσα στην τσέπη του. "Ρίξε και λίγη πορτοκαλάδα, ξεροσφύρι θα τη φας?" του λέγαμε. "Κωλόπαιδααααα..." σφύριζε αυτός μέσα από τα δόντια του. Και όταν πια τελείωνε το πάρτυ λέγαμε τις καληνύχτες μας και καθένας πήγαινε στο σπίτι του, όχι και πολύ μακριά δηλαδή, στη διπλανή πόρτα, στην απέναντι, αντε να περπατούσε μέχρι πενήντα μέτρα ακόμα, όχι παραπάνω.

Λίγα χρόνια αργότερα, ξεκινήσαμε ένα Σαββατόβραδο για να πάμε σ' ένα αποκριάτικο πάρτυ που διοργάνωνε η θεατρική ομάδα του σχολείου. Εγώ είχα ντυθεί "εύθυμη χήρα", καθόλου comme il faut μαυροντυμένη φιγούρα με πλερέζες και φούστα σε μέγεθος γραμματοσημου. Οι υπόλοιποι δε θυμάμαι σε τι είχαν μεταμφιεστεί, εκτός από δύο, που ήταν "νύφη και γαμπρός" . Στον δρόμο για το πάρτυ περάσαμε μπροστά από μια εκκλησία, όπου ένας (αληθινός) γαμπρός περίμενε μια (εξίσου αληθινή) νύφη. Οι καλεσμένοι άρχισαν να γελάνε και να χειροκροτούν, ενώ ο κάμεραμαν έστρεψε την κάμερα προς το μέρος της fake νύφης και των λοιπών μασκαράδων! Ελπίζω να έκαναν καλό μοντάζ (ή τουλάχιστον η νύφη να διέθετε αρκετό χιούμορ).

Μεγαλώσαμε κι άλλο, ενηλικιωθήκαμε και καθένας τραβάει τον δρόμο του, αλλά εξακολουθούμε κάθε φορά που ανοίγουμε την πόρτα να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο. Είναι τόσο παράξενο και συγχρόνως τόσο γλυκό να βλέπεις τους παιδικούς φίλους να ντύνονται καινούργιους ρόλους. Να γίνονται σύζυγοι και μαμάδες και στο πρόσωπό τους να διακρίνεις ακόμα το κοριτσάκι που μόλις έπιανε ψυχρούλα τύλιγε την κούκλα της σε ένα μικροσκοπικό μπουφάν για να μην κρυώσει. Το ίδιο και τα αγόρια, που είναι άντρες πια, αλλά εσύ ξέρεις πως πανηγύριζαν όταν πέτυχαν εκείνο το σπάνιο αυτοκόλλητο του ποδοσφαιριστή που τους έλειπε για να συμπληρώσουν το άλμπουμ Italia '90.

Σαν να είναι η παιδική ηλικία που μοιραστήκαμε ένα παζλ, καθένας κρατάει ένα κομμάτι. Καθένας έχει τοποθετηθεί στο μυαλό μου στην κατηγορία αυτών που θα υπάρχουν για πάντα και δεν μπορεί να τους συμβεί τίποτα κακό. Τα παιδιά της γειτονιάς είναι άτρωτα, ανίκητα, οι μόνες πληγές που έχουν θέση πάνω τους είναι οι κόκκινοι λεκέδες του πουμαρό, αυτό πιστεύω ακόμα και τώρα που η λέξη παιδιά θα έπρεπε να μπαίνει σε εισαγωγικά. Αρνούμαι να βάλω εισαγωγικά και σαν παιδί θυμώνω (όπως τότε που το κακό παιδί της γειτονιάς πείραζε τις κούκλες μου) γιατί ένα κομμάτι από το όμορφο παζλ χάθηκε και ξεφυλλίζοντας τα παιδικά άλμπουμ μετράω ήδη μια απώλεια, σαν παιδί απογοητεύομαι (όπως όταν περνούσε η ώρα, βράδιαζε κι έπρεπε να σταματήσουμε το παιχνίδι και να μαζευτούμε σπίτια μας) γιατί από τοσες και τόσες ευχές που υπάρχουν για να πεις σ' έναν νέο άνθρωπο , στο τέλος του καλοκαιριού μας έμεινε μονάχα μία: καλό ταξίδι.

10 + 10 αγαπημένα

2010-09-11T19:21:00.010+03:00

Η Marilise με προσκάλεσε να γράψω 10 πράγματα που αγαπώ. Διπλή πρόσκληση πήρα και από την Marianna, για να γράψω όχι μόνο τα 10 αγαπημένα μου αλλά και τα 10 φαινομενικά ασήμαντα πράγματα που αγαπώ. Τα γράφω και τα 20 μαζί, ασήμαντα και σημαντικά. Δεν αναφέρω μέσα στις επιλογές μου την οικογένειά μου, εννοείται πως είναι εκτός συναγωνισμού. Έχουμε και λέμε...

Αγαπώ:

1. Τη θάλασσα.

2. Τη μουσική. Τη ροκ και ιδιαίτερα τη μουσική των Queen λίγο περισσότερο. Το θέατρο επίσης.

3. Τα δαχτυλίδια murano και χαίρομαι πολύ όταν βρίσκω καινούρια κομμάτια για να προσθέσω στη συλλογή μου.

4. Να περπατάω ξυπόλυτη.

5. Το σπίτι μου, τη γειτονιά μου που παραμένει γειτονιά.

6. Το ροζ-ροζ-ροζ δωμάτιό μου, με τη βιβλιοθήκη και τις ζωγραφισμένες ντουλάπες δια χειρός μαμάς.

7. Να ακούω ραδιόφωνο και να συμφωνώ ή να διαφωνώ φωναχτά με τις επιλογές του παραγωγού, λες και μπορεί να με ακούσει .

8. Τα βιβλία της Ευγενίας Φακίνου.

9. Τη γάτα μου και τα υπόλοιπα γατιά που έχουμε φιλοξενήσει στο σπίτι και στον κήπο.

10. Τα γιουβαρλάκια, τον σολωμό ατμού και τα ψητά λαχανικά.

11. Τους ανθρώπους με χιούμορ (και όχι τους ανθρώπους που νομίζουν ότι διαθέτουν χιούμορ αλλά μόλις ανοίξουν το στόμα τους εκτοξεύουν supply παγακίων ικανό να καλύψει τις ετήσιες ανάγκες καφετέριας της παραλιακής).

12. Να γράφω/ διαβάζω/ ακούω μουσική/ βλέπω ταινίες κλπ, μετά τα μεσάνυχτα. Θα έκανα λαμπρή καριέρα σαν νυχτοφύλακας.

13. Τον χειμώνα.

14. Το κόκκινο χρώμα.

15. Το κόκκινο κρασί.

16. Τα γλυκά. Σοκολατένιο κέικ, παγωτό, μηλόπιτα, γαλακτομπούρεκο, σοκολατίνα... η λίστα δεν τελειώνει ποτέ!

17. Τα αρωματικά κεριά . Αυτά που μυρίζουν παγωτό, από το Ikea.

18. Τα μικροσκοπικά μαγαζάκια - τρύπες στο κέντρο της Αθήνας, που κρύβουν θησαυρούς.

19. Τις όμορφες μυρωδιές: τα όμορφα αρώματα, τη μυρωδιά των φρεσκολουσμένων μαλλιών και των φρεσκοπλυμένων ρούχων.

20. Τις ευχάριστες εκπλήξεις.

Ευχαριστώ για τις προσκλήσεις. Με τη σειρά μου, προσκαλώ όποιον δεν έχει παίξει!

Κάποιος να πληρώσει τη νύφη (και τα βαπτιστικά)...

2010-09-06T18:20:00.009+03:00

Από μικρή έχω μια απέχθεια προς τις λίστες γάμου. Μου φαίνεται εξαιρετικά μεγάλη γαϊδουριά να προσκαλείς κάποιον στο γάμο σου και συγχρόνως να του υποδεικνύεις που πρέπει να κάνει κατάθεση χρημάτων για το δώρο. Μπορεί να με σημάδεψε στις αρχές των 90s εκείνη η σκηνή από το "Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία", όπου ο φουκαράς ο Χιου Γκραντ ρωτάει τον υπάλληλο του υπερχλιδάτου καταστήματος τι μπορεί να αγοράσει με το μπάτζετ του από τη λίστα γάμου κι εκείνος του απαντά "5-6 πλαστικές σακούλες με τη φίρμα μας" ή κάτι παρόμοιο τέλοσπάντων. Ίσως να φταίει και η επιλογή των καταστημάτων: ακόμα κι αν αναγνωρίζω ότι η λίστα είναι μια ευκολία για τους καλεσμένους ,γιατί δε χρειάζεται να αφιερώσουν πολύ χρόνο στο ψάξιμο (και αποφεύγονται τα σκηνικά με 15 ατμοσίδερα, βλέπε σχετικό επεισόδιο "Ρετιρέ"), πάλι κάτι δεν μου κάθεται καλά όταν βλέπω λίστα σε κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών (γιατί μια τηλεόραση led θα ταίριαζε στο σαλόνι...), κατάστημα επίπλων (δηλαδή αν δεν πληρώσουν οι καλεσμένοι το ζεύγος θα κοιμάται στο πάτωμα?), ταξιδιωτικό γραφείο (???), αντιπροσωπεία αυτοκινήτων (??? εις τη νιοστή) και φυσικά το τελευταίο trend, τραπεζικό λογαριασμό. Υποτίθεται ότι προσκαλείς αυτούς που θέλεις δίπλα σου για να μοιραστούν μαζί σου μια χαρούμενη στιγμή, τόσο μεγάλη σημασία έχει το τι θα σου φέρουν και πόσα θα ξοδέψουν?

Για να εξηγούμαι, θεωρώ εξίσου μεγάλη γαϊδουριά να πας σε γάμο με άδεια χέρια, καθένας όμως είναι ελεύθερος να επιλέξει τι θα προσφέρει, ανάλογα πάντα με το μπάτζετ που διαθέτει και τη σχέση που τον συνδέει με το ευτυχές ζεύγος. Το ίδιο ισχύει και σε άλλα χαρμόσυνα γεγονότα, όπως οι βαπτισεις... Κι ενώ η λίστα γάμου, ασχέτως αν τη συμπαθώ ή όχι, είναι κάτι εξαιρετικά συνηθισμένο, πρόσφατα έμαθα ότι υπάρχει και "λίστα βάπτισης". Όπου λίστα βάλε τραπεζικό λογαριασμό, τυπωμένο φαρδιά-πλατιά στο προσκλητήριο. "Αν είναι δυνατόν!", αναφώνησε το συγγενικό μου πρόσωπο που έλαβε την πρόσκληση και πριν προλάβω να πετάξω καμμιά εξυπνάδα για το πόσο έχουν ακριβύνει οι μπεμπελάκ και οι πάνες-βρακάκια, πληροφορήθηκα ότι η μητέρα του παιδιού μαζί με τα προσκλητήρια είχε μοιράσει και οδηγίες στους καλεσμένους για τα ποσά που θα ήταν αποδεκτά. Βλέπεις, μετά το μυστήριο θα ακολουθούσε δεξίωση (μη χε..) και η κυρία μαμά έκρινε ότι οι καλεσμένοι, για να είναι εντάξει, θα έπρεπε να καλύψουν και το ποσό που αναλογούσε στο φαγητό τους. Προκύπτει, λοιπόν, ο παρακάτω τύπος:

(ποσό δώρου) + (τιμή φαγητού/καλεσμένο) = (αποδεκτό ποσό στον λογαριασμό του μωρού)

"Τσάμπα θα τους ταϊσω? 35 ευρώ θα δώσω για τον καθένα! Να μη δώσουν κι εκείνοι τίποτα?" ήταν τα ακριβή λόγια της φιλόξενης οικοδέσποινας, η οποία προφανώς επιβεβαιώνει την παροιμία (από άλλο μυστήριο βέβαια, πιο μακάβριο) που λέει " κάνει μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα".

Μετά από αυτό, έχω να εκφράσω τρείς απορίες:

α) Αν ο καλεσμένος δεν βγαίνει μάνα μου, δεν βγαίνει να πληρώσει το ποσό που του αναλογεί για φαγητό κι έχει μόνο για δώρο, μπορεί να παρευρεθεί στη δεξίωση αν φέρει ταπεράκι από το σπίτι?
β) Αν ο καλεσμένος πληρώσει, αλλά στα μισά βαρυστομαχιάσει, μπορεί να ζητήσει ό,τι του αναλογεί σε πακέτο για το σπίτι?
γ) Είναι γαϊδούρι αυτός που στο rsvp θα απαντήσει ότι τα μεταξωτά χμμμ... εσώρουχα, απαιτούν και επιδέξιους you-know-what?

Surreal

2010-08-31T20:22:00.002+03:00

"Femme a Tete de Roses", Salvador Dali, 1935

Προσπαθώ να βάλω έναν τίτλο στο φετινό καλοκαίρι, να βρω τον κατάλληλο επιθετικό προσδιορισμό. Εμένα, γενικά, το καλοκαίρι δεν μου πάει. Δεν έχω παράπονο, καλά περνάω συνήθως, αλλά πως να το κάνουμε, δεν είναι η εποχή μου. Σε αυτό πρέπει να φταίει και το γεγονός ότι εγώ κι ο ήλιος δεν είμαστε αυτό που λέμε κολλητάρια. Μάλλον "μακριά και αγαπημένοι" είμαστε: με καίει και με τσουρουφλίζει ο αλήτης, παρά τους τόνους αντιηλιακού. Και να έκανα ωραίο μαύρισμα, να γινόμουν μπρονζέ, να πω χαλάλι!Κάπου διάβασα ότι η Ντίτα φον Τιζ κολυμπάει μόνο υπό το φως του φεγγαριού. Ωραία ιδέα και λέω να τη δοκιμάσω του χρόνου (εγώ και η Ντίτα -και το μισό, τουλάχιστον, από το καστ του "τρου μπλαντ"- έχουμε το ίδιο χρώμα).

Να μην παραλείψω όμως την "αξέχαστη μέρα παραλίας". Θεσμός!
Το περασμένο καλοκαίρι μια γιαγιά έκανε στριπτίζ προσφέροντας θέαμα (και απανωτά εγκεφαλικά) στους λουόμενους. Φετος πάλι γιαγιάδες είχαν την τιμητική τους, 5-6 αυτή τη φορά, και διεκδίκησαν μια θέση στο hall of fame της παραλίας: για αρχή, ήρθαν κι έστρωσαν την προίκα τους πάνω (ναι πάνω) στα πράγματά μας. Εν τω μεταξύ, η παραλία σχεδόν άδεια... Τέλοσπάντων είπα, μη συγχίζεσαι Ντόροθυ κορίτσι μου, πες πως είσαι στην Ψαρρού που έναν συνωστισμό τον έχει. Σε αυτό βοήθησε και το τάκα-τούκα από τις ρακέτες μιας παρέας νεαρών (ε,γέμισε η παραλία στο μεταξύ), οι οποίοι, για να είμαι ειλικρινής, δεν το 'χαν με τίποτα το αθλητικό και το μπαλάκι αντί να πηγαίνει από ρακέτα σε ρακέτα κατέληγε στα πόδια, στα κεφάλια, ενίοτε και μέσα στους φραπέδες και τους φρεντοτσινους των λουομενων. Anyway, οι κυρίες (όλες με ωραιότατα μπικινάκια τρία νουμερα μικρότερα απ'ό,τι έπρεπε, την Αρτα και τα Γιάννενα από χρυσά κοσμήματα και μαλλί φουσκωτό κομμωτηρίου, αυτό που μοιάζει να το έχουν ψεκάσει αντί για λακ με μπέικιν πάουντερ) αφού κατσάδιασαν τους νεαρούς με τις ρακέτες αλλά και τους πλανόδιους μικροπωλητές που στριφογύριζαν πάνω από τα κεφάλια μας, ανέλυσαν -μεγαλόφωνα και μέσα σε πολύ κόσμο, το τονίζω!- όλα τα θέματα που τις απασχολούσαν (διακοπές, φαγητό, ποιον θα στείλουμε του χρόνου στη Γιουροβίζιον, οικονομική κρίση, που βαδίζει αυτή η χώρα κλπ κλπ...) και, τέλος, άρχισαν να μιλάνε και για τα σεξουαλικά τους ... Μέσα σε δέκα λεπτά μάθαμε (εμείς και όλη η παραλία) τα πάντα -και όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα- όλα αυτά που δεν θα έπρεπε να γνωρίζουμε για μια χούφτα άγνωστες μας κυρίες. Και τι, και πως, και που, και καλά που δεν έσκασε μύτη κανένας από τους συζύγους, γιατί σίγουρα θα έμπαινα στον πειρασμό να αρχίσω το χειροκρότημα και να φωνάζω "άξιος, άξιος!".

Κάπως έτσι κυλούσε το καλοκαιράκι, ήσυχα και τεμπέλικα και θα ήταν ένα συνηθισμένο καλοκαίρι, συνηθισμένο αλλά μεγάλο και φωτεινό που λέει και το άσμα, μέχρι που ο Αύγουστος κάπου στα μισά του νόμισε ότι διεξάγεται κάποιος διαγωνισμός για τον χειρότερο μήνα του καλοκαιριού, της χρονιάς, μην πω και της δεκαετίας, και αποφάσισε να βγει Miss παμψηφεί. Και κάπως έτσι το καλοκαίρι έγινε στενάχωρο και σουρεαλιστικό μπορώ να πω. Και μπορεί σ'έναν πίνακα, του Νταλί ας πούμε που είναι κι ο αγαπημένος μου, να βλέπεις ανθρώπους και πράγματα που υπό κανονικές συνθήκες δεν έχουν θέση το ένα δίπλα στο άλλο και το αποτέλεσμα να είναι άκρως ενδιαφέρον και γοητευτικό, στην πραγματική ζωή όμως μερικά πράγματα και ανθρώπους και καταστάσεις όταν τα βλέπεις μαζί το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τσιμπιέσαι για να δεις αν κοιμάσαι, γιατί δεν κολλάνε με τίποτα μεταξύ τους, ούτε και στον χειρότερο εφιάλτη.

Σουρεαλιστικό Καλοκαίρι τέλος ... Καλό Φθινόπωρο τώρα.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

2010-08-15T22:27:00.005+03:00

Κάνουν party οι αράχνες εδώ μέσα, αλλά τι να κάνω βρε παιδιά που το μπλογκάκι μου δεν διαθέτει air condition κι εγώ -όπως έχω ξαναπεί- σιχαίνομαι τη ζέστη. Θα τα ξαναπούμε τον Σεπτέμβρη, μόλις πιάσουν οι δροσιές. Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι. Μην ξεχνάτε το αντιηλιακό σας. Σμουτς!